Hymnus in honorem Quirini Martyris, Episcopi Ecclesiae Siscianae.
Insignem meriti virum
1
Quirinum, placitum Deo,
urbis moenia Sisciae
concessum sibi martyrem
conplexu patrio fovent.
5
hic sub Galerio duce,
qui tunc Illyricos sinus
urgebat dicionibus,
fertur catholicam fidem
inlustrasse per exitum.
10
non illum gladii rigor,
non incendia, non ferae
crudeli interitu necant,
sed lymphis fluvialibus
gurges, dum rapit, abluit.
15
nil refert vitreo aequore
an de flumine sanguinis
tinguat passio martyrem;
aeque gloria provenit
fluctu quolibet uvida.
20
summo pontis ab ardui
sanctae plebis episcopus
in praeceps fluvio datur
suspensum laqueo gerens
ingentis lapidem molae.
25
deiectum placidissimo
amnis vertice suscipit
nec mergi patitur sibi,
miris vasta natatibus
saxi pondera sustinens.
30
spectant eminus e solo
doctorem pavidi greges;
nam Christi populus frequens
riparum sinuamina
stipato agmine saepserat.
35
sed Quirinus, ut eminens
os circumtulit, heu, suos
exemplo trepidos videt,
nil ipse proprii memor
inter stagna periculi.
40
confirmat pia pectora,
verbis mitificis rogans
ne quem talia terreant,
neu constans titubet fides
aut poenam putet emori.
45
dicentem Agitantibus
amnis terga vehunt vadis,
nec substrata profunditas
saxoque et laqueo et viro
audet sponte dehiscere.
50
sensit martyr episcopus
iam partam sibi praeripi
palmam mortis et exitus,
ascensumque negarier
aeterni ad solium Patris.
55
Iesu cunctipotens, ait,
‘haudquaquam tibi gloria
haec est insolita aut nova,
calcare fremitum maris
prona et flumina sistere.
60
scimus discipulum Petrum,
cum vestigia tingueret
mortali trepidus pede,
dextrae subsidio tuae
subiecisse salum solo.
65
Iordanem quoque novimus
tortis verticibus vagum,
dum fertur rapido impetu,
ad fontem refluis retro
confugisse meatibus.
70
haec miracula sunt tuae
virtutis, Domine, ut modo
suspendar leve praenatans
summo gurgite fluminis,
cum collo scopulum traham.
75
iam plenus titulus tui est
et vis prodita nominis,
quam gentilis hebet stupor:
absolvas, precor, optime,
huius nunc animae moras.
80
quid possis probat amnicus,
qui vectat silicem, liquor,
hoc iam quod superest cedo,
quo nil est pretiosius
pro te, Christe Deus, mori.’
85
orantem simul halitus
et vox deserit et calor;
scandit spiritus ardua,
fit pondus grave saxeum,
corpus suscipiunt aquae.
90
Liber Peristephanon. Prudentius. ed. H.J. Thomson. London. 1953.
Sponsored by Perseus Project, Tufts University.
Funding provided by The Mellon Foundation.