View:
By Subsection
Non quicumque, inquit, mihi dicit domine, domine, intrabit in regnum caelorum. Non ergo perfunctoria fides debet esse, imperator auguste; scriptum est enim: zelus domus tuae comedit me. Itaque fideli spiritu et mente devota Iesum dominum invocemus, deum esse credamus, ut 'innomine eius quidquid a patre petimus, inpetremus'; pater enim se per filium vult rogari, filius vult rogari patrem.
Concordat pietatis gratia nec virtutis facta discordant; quaecumque enim pater fecerit, eadem et filius facit similiter. Et similiter facit et eadem facit filius, sed vult rogari patrem in eo, quod ipse facturus est, ut non impossibilitatis indicium, sed unitatem pietatis agnoscas. Iure igitur adorandus adque venerandus est dei filius, qui mundum divinitate sua condidit et nostrum pietate sua informavit adfectum.
Et ideo bonum deum, sempiternum, perfectum, omnipotentem, verum debemus credere, ut in lege accepimus et prophetis scripturisque divinis ceteris, quia sine his deus non est. Non potest enim bonus non esse, qui deus est, cum in natura dei plenitudo bonitatis sit. Neque ex tempore deus potest esse, qui fecit tempora. Neque inperfectus deus potest esse; qui enim minor est, inperfectus utique est, cui desit aliquid, quo maiorem possit aequare. Haec igitur fidei praedicatio: Deus malus non est, deo inpossibile nihil est, deus temporalis non est, deus minor non est. Si fallor, redarguant.
Quia igitur deus Christus, et bonus utique et omnipotens et sempiternus et perfectus et verus est. Haec enim in natura divinitatis sunt. Aut igitur negent naturam divinitatis in Christo aut, quae divinae naturae sunt, deo negare non possunt.
Certe ne quis possit errare, sequatur ea,quibus scriptura sancta, ut intellegere possumus, filium significavit. Verbum dicitur, filius dicitur, dei virtus dicitur, dei filius dicitur, dei sapientia. Verbum, quia immaculatus, virtus, quia perfectus, filius, quia genitus ex patre, sapientia, quia 'unum cum patre', unum aeternitate, unum divinitate. Non enim pater ipse qui filius, sed inter patrem et filium generationis expressa distinctio, ut ex deo deus, ex manente manens, plenus e pleno sit.
Non sunt igitur haec nuda nomina, sed operatricis virtutis indicia. Est enim plenitudo divinitatis in patre, est plenitudo divinitatis in filio, sed non discrepans, sed una divinitas, nec confusum, quod unum, nec multiplex, quod indifferens.
Etenim si omnium credentium, sicut scriptum est, erat anima, una, et cor unum, si omnis qui adhaeret domino, unus spiritus est, ut apostolus dixit, si vir et uxor in carne una sunt, si omnes homines, quantum ad naturam pertinet, unius substantiae sumus, si hoc de humanis scriptura dicit, quia multi unum sunt, quorum nulla potest esse cum divinis comparatio, quanto magis pater et filius divinitate unum sunt, ubi nec substantiae nec voluntatis ulla est differentia?
Namque aliter quomodo unum deum dicimus? Diversitas plures facit, unitas potestatis excludit numeri quantitatem, quia unitas numerus non est, sed haec omnium ipsa principium est.
De Fide. Ambrosius Mediolanensis. ed. Otto Faller. Vindobonae. 1962.
Funding provided by University of Notre Dame.