Carus et Carinus et Numerianus 18

1 Hic ubi patrem fulmine absumptum, fratrem a socero interemptum, Diocletianum Augustum appellatum comperit, maiora vitia et scelera edidit, quasi iam liber ac ¹ frenis domesticae pietatis suorum 2 mortibus ² absolutus, nec ei tamen defuit ad vindicandum sibimet imperium vigor mentis, nam contra Diocletianum multis proeliis conflixit, sed ultima pugna apud Margum commissa victus occubuit. 3 Hic trium principum fuit finis, Cari, Numeriani et Carini. post quos Diocletianum et Maximianum principes di ³ dederunt, iungentes talibus viris Galerium atque Constantium, quorum alter natus est, qui ^{4 5 6} acceptam ignominiam Valeriani captivitate deleret, 4 alter, qui Gallias Romanis legibus redderet, quattuor sane principes mundi fortes, sapientes, benigni et admodum liberales, unum in rem publicam sentientes, perreverentes ⁷ Romani senatus, moderati, populi amici, persancti, ⁸ graves, religiosi et quales principes 5 semper oravimus. quorum vitam singulis libris Claudius Eusthenius, qui Diocletiano ab epistulis fuit, scripsit, quod idcirco dixi ne quis a me rem tantam requireret, maxime cum vel vivorum principum vita non sine reprehensione dicatur.