Firmus Saturninus, Proculus et Bonosus 9

1 Haec ergo cogitans de Aegyptiis Aurelianus ^{1 2 3 4} iusserat ne Saturninus Aegyptum videret, et mente quidem divina, nam ut primum Aegyptii magnam potestatem ad se venisse viderunt, statim clamarunt, 2 Saturnine Auguste, di te servent! et ille quidem, quod negari non potest, vir sapiens de Alexandrina 3 civitate mox fugit atque ad Palaestinam rediit, ibi tamen cum cogitare coepisset tutum sibi non esse, si privatus viveret, deposita purpura ex simulacro Veneris cyclade uxoria militibus circumstantibus amictus 4 et adoratus est. avum meum saepe dicentem audivi 5 se interfuisse, cum ille adoraretur. " Flebat" inquit et dicebat, 'Necessarium, si non adroganter dicam, res publica virum perdidit, ego certe instauravi Gallias, ego a Mauris possessam Africam reddidi, ego Hispanias pacavi. sed quid prodest? omnia haec adfectato semel honore perierunt.'