1
Est 1 hoc familiare populi Aegyptiorum ut velut
1
furiosi ac dementes de levissimis quibusque
2
ad
2
summa rei publicae pericula perducantur ; saepe illi ob neglectas salutationes, locum in balneis non concessum, carnem et olera sequestrata, calceamenta servilia et cetera talia usque ad summum rei publicae periculum in
3
seditiones, ita ut armarentur contra eas
3
exercitus, pervenerunt. familiari ergo sibi furore, cum quadam die cuiusdam servus curatoris, qui Alexandriam tunc regebat, militari ob hoc caesus esset quod crepidas suas meliores esse quam militis diceret, collecta multitudo ad domum Aemiliani ducis venit atque eum omni seditionum instrumento et furore persecuta est; ictus est lapidibus, petitus est ferro,
4
nec defuit
4
ullum seditionis telum, qua re coactus Aemilianus sumpsit imperium, cum sciret sibi undecumque
5
pereundum. consenserunt ei Aegyptiacus
6
exercitus, maxime in Gallieni odium, nec eius ad regendam rem publicam vigor defuit, nam Thebaidem
5
6
7
8
9
totamque Aegyptum peragravit et, quatenus potuit,
7
barbarorum gentes forti auctoritate summovit. Alexander denique vel Alexandrinus (nam incertum id
8
quoque habetur) virtutum merito vocatus est. et cum contra Indos pararet expeditionem, misso Theodoto duce Gallieno iubente dedit poenas, et
10
quidem strangulatus in carcere captivorum veterum more perhibetur.
9
Tacendum esse non credo quod, cum de
11
Aegypto loquor, vetus suggessit historia, simul etiam Gallieni
10
factum, qui cum Theodoto vellet imperium proconsulare decernere, a sacerdotibus est prohibitus, qui dixerunt fasces consulares ingredi Alexandriam non
11
licere, cuius rei etiam Ciceronem, cum contra Gabinium loquitur, meminisse satis novimus, denique
12
nunc
12
exstat memoria rei frequentatae. quare scire oportet Herennium Celsum, vestrum parentem, cum
13
consulatum cupit, hoc quod desiderat non licere.
13
fertur enim apud Memphim in aurea columna Aegyptiis esse litteris scriptum tunc demum Aegyptum liberam fore cum in eam venissent Romani fasces et
14
praetexta Romanorum, quod apud Proculum grammaticum, doctissimum sui temporis virum, cum de peregrinis regionibus loquitur, invenitur.
14
15
16
17