Antoninus Caracalla 2

1 Sed haec puer. egressus vero pueritiam seu patris monitis seu calliditate ingenii sive quod se Alexandro Magno Macedoni aequandum putabat, restrictior, gravior, vultu etiam truculentior factus est, prorsus ut eum quem puerum scierant multi esse non crederent. 2 Alexandrum Magnum eiusque gesta in ore semper habuit. Tiberium et Sullam in conventu plerumque 3 laudavit, patre superbior fuit; fratrem magna eius humilitate despexit, 4 Post patris mortem in Castra Praetoria pergens apud milites conquestus est circumveniri se fratris insidiis, ^{1 2 3 4} atque ita fratrem in Palatio fecit occidi, eius corpus 5 statim cremari praecepit, dixit praeterea in Castris fratrem sibi venenum parasse, matri eum inreverentem fuisse; egitque publice iis gratias qui eum occiderunt. 6 addidit denique his quasi ⁵ fidelioribus erga se stipendium. 7 pars militum apud Albam Getam occisum aegerrime accepit, dicentibus cunctis duobus ⁶ se fidem promisisse liberis Severi, duobus servare debere. 8 clausisque portis diu imperator non admissus nisi delenitis animis, non solum querellis de Geta et criminationibus editis sed inormitate stipendii militibus, ut solet, placatis, atque inde Romam rediit. 9 tunc sub veste senatoria loricam habens cum armatis militibus Curiam ingressus est. hos in medio inter subsellia duplici ordine conlocavit et sic verba fecit. 10 questus est de fratris insidiis involute et incondite ad 11 illius accusationem, sui vero excusationem. ⁷ quod quidem nec senatus libenter accepit, cum ille dixisset fratri se omnia permisisse, fratrem ab insidiis liberasse, et illum tamen sibi gravissimas insidias fecisse nec