De Vita Hadriani 15

1 Amicos ditavit et quidem non petentes, cum 2 petentibus nihil negaret. idem tamen facile de amicis, quidquid insusurrabatur, audivit atque ideo prope cunctos vel amicissimos vel eos, quos summis honoribus evexit, postea ut hostium loco habuit, ut 3 Attianum et Nepotem et Septicium Clarum, nam Eudaemonem prius conscium imperii ad egestatem 4 perduxit, Polaenum et Marcellum ad mortem voluntariam 5 coegit, Heliodorum famosissimis litteris lacessivit, 6 Titianum ut conscium tyrannidis et argui passus 7 est et proscribi, Ummidium Quadratum et Catilium ^{1 2 3} 8 Severum et Turbonem graviter insecutus est, Servianum sororis virum nonagesimum iam annum 9 agentem, ne sibi superviveret, mori coegit; libertos 10 denique et nonnullos milites insecutus est. et quamvis esset oratione et versu promptissimus et in omnibus artibus peritissimus, tamen professores omnium artium semper ut doctior risit contempsit 11 obtrivit. cum his ipsis professoribus et philosophis libris vel carminibus invicem editis saepe certavit. 12 et Favorinus quidem, cum verbum eius quondam ab Hadriano reprehensum esset, atque ille cessisset, arguentibus amicis, quod male cederet Hadriano de verbo quod idonei auctores usurpassent, risum 13 iucundissimum movit. ait enim: Non recte suadetis, familiares, qui non patimini me illum doctiorem omnibus credere, qui habet triginta legiones .