Q. Horatius Flaccus Satires 1.2

Christopher Smart (Translator), ed. Theodore Alois Buckley

View: By Poem

Satires. Q. Horatius Flaccus. Christopher Smart (Translator), ed. Theodore Alois Buckley. New York. 1863.

Sponsored by Perseus Project, Tufts University.

Funding provided by Fund for the Improvement of Postsecondary Education.

Current edition Perseus

Satires (English) (Horace. The Works of Horace. Vol. II. Smart, Christopher, translator. Buckley, Theodoore Alois, editor. New York: Harper and Brothers, 1862.)

Editions (1)
Satyrarum libri Perseus (Horace. The Works of Horace. Vol. II. Smart, Christopher, editor. Philadelphia: J. Whetham, 1836.) — 1.2.1 focus
Ambubaiarum collegia, pharmacopolae,
1
mendici, mimae, balatrones, hoc genus omne
maestum ac sollicitum est cantoris morte Tigelli.
quippe benignus erat. contra hic, ne prodigus esse
dicatur metuens, inopi dare nolit amico,
5
frigus quo duramque famem propellere possit.
hunc si perconteris, avi cur atque parentis
praeclaram ingrata stringat malus ingluvie rem,
omnia conductis coemens obsonia nummis,
sordidus atque animi quod parvi nolit haberi,
10
respondet. laudatur ab his, culpatur ab illis.
Fufidius vappae famam timet ac nebulonis
dives agris, dives positis in fenore nummis:
quinas hic capiti mercedes exsecat atque
quanto perditior quisque est, tanto acrius urget;
15
nomina sectatur modo sumpta veste virili
sub patribus duris tironum. ‘maxime’ quis non
‘Iuppiter’ exclamat simul atque audivit? ‘at in se
pro quaestu sumptum facit hic?’ vix credere possis,
quam sibi non sit amicus, ita ut pater ille, Terenti
20
fabula quem miserum gnato vixisse fugato
inducit, non se peius cruciaverit atque hic.
siquis nunc quaerat ‘quo res haec pertinet?’ illuc:
dum vitant stulti vitia, in contraria currunt.
Maltinus tunicis demissis ambulat, est qui
25
inguen ad obscaenum subductis usque; facetus
pastillos Rufillus olet, Gorgonius hircum:
nil medium est. sunt qui nolint tetigisse nisi illas
quarum subsuta talos tegat instita veste,
contra alius nullam nisi olenti in fornice stantem.
30
quidam notus homo cum exiret fornice, ‘macte
virtute esto’ inquit sententia dia Catonis;
‘nam simul ac venas inflavit taetra libido,
huc iuvenes aequom est descendere, non alienas
permolere uxores.’ ‘nolim laudarier’ inquit
35
‘sic me’ mirator cunni Cupiennius albi.
audire est operae pretium, procedere recte
qui moechis non voltis, ut omni parte laborent
utque illis multo corrupta dolore voluptas
atque haec rara cadat dura inter saepe pericla.
40
hic se praecipitem tecto dedit, ille flagellis
ad mortem caesus, fugiens hic decidit acrem
praedonum in turbam, dedit hic pro corpore nummos,
hunc perminxerunt calones; quin etiam illud
accidit, ut cuidam testis caudamque salacem
45
demeterent ferro. ‘iure’ omnes: Galba negabat.
tutior at quanto merx est in classe secunda,
libertinarum dico — Sallustius in quas
non minus insanit quam qui moechatur. at hic si,
qua res, qua ratio suaderet quaque modeste
50
munifico esse licet, vellet bonus atque benignus
esse, daret quantum satis esset nec sibi damno
dedecorique foret. verum hoc se amplectitur uno,
hoc amat et laudat: ‘matronam nullam ego tango’,
ut quondam Marsaeus, amator Originis ille,
55
qui patrium mimae donat fundumque laremque,
‘nil fuerit mi’ inquit ‘cum uxoribus umquam alienis.’
verum est cum mimis, est cum meretricibus, unde
fama malum gravius quam res trahit. an tibi abunde
personam satis est, non illud, quidquid ubique
60
officit, evitare? bonam deperdere famam,
rem patris oblimare malum est ubicumque. quid inter-
est in matrona, ancilla peccesne togata?
Villius in Fausta, Sullae gener, hoc miser uno
nomine deceptus, poenas dedit usque superque
65
quam satis est, pugnis caesus ferroque petitus,
exclusus fore, cum Longarenus foret intus.
huic si muttonis verbis mala tanta videnti
diceret haec animus ‘quid vis tibi? numquid ego a te
magno prognatum deposco consule cunnum
70
velatumque stola, mea cum conferbuit ira?’
quid responderet? ‘magno patre nata puella est.’
at quanto meliora monet pugnantiaque istis
dives opis natura suae, tu si modo recte
dispensare velis ac non fugienda petendis
75
inmiscere. tuo vitio rerumne labores,
nil referre putas? quare, ne paeniteat te,
desine matronas sectarier, unde laboris
plus haurire mali est quam ex re decerpere fructus.
nec magis huic, inter niveos viridisque lapillos
80
sit licet, hoc, Cerinthe, tuum tenerum est femur aut crus
rectius, atque etiam melius persaepe togatae.
adde huc, quod mercem sine fucis gestat, aperte
quod venale habet ostendit nec, siquid honesti est,
iactat habetque palam, quaerit, quo turpia celet.
85
regibus hic mos est, ubi equos mercantur: opertos
inspiciunt, ne si facies, ut saepe, decora
molli fulta pede est, emptorem inducat hiantem,
quod pulcrae clunes, breve quod caput, ardua cervix.
hoc illi recte: ne corporis optima Lyncei
90
contemplere oculis, Hypsaea caecior illa,
quae mala sunt, spectes. ‘o crus, o bracchia.’ verum
depygis, nasuta, brevi latere ac pede longo est.
matronae praeter faciem nil cernere possis,
cetera, ni Catia est, demissa veste tegentis.
95
si interdicta petes, vallo circumdata — nam te
hoc facit insanum — , multae tibi tum officient res,
custodes, lectica, ciniflones, parasitae,
ad talos stola demissa et circumdata palla,
plurima, quae invideant pure adparere tibi rem.
100
altera, nil obstat: cois tibi paene videre est
ut nudam, ne crure malo, ne sit pede turpi;
metiri possis oculo latus. an tibi mavis
insidias fieri pretiumque avellier ante
quam mercem ostendi? leporem venator ut alta
105
in nive sectetur, positum sic tangere nolit,
cantat et adponit ‘meus est amor huic similis; nam
transvolat in medio posita et fugientia captat.’
hiscine versiculis speras tibi posse dolores
atque aestus curasque gravis e pectore pelli?
110
nonne, cupidinibus statuat natura modum quem,
quid latura sibi, quid sit dolitura negatum,
quaerere plus prodest et inane abscindere soldo?
num, tibi cum faucis urit sitis, aurea quaeris
pocula? num esuriens fastidis omnia praeter
115
pavonem rhombumque? tument tibi cum inguina, num, si
ancilla aut verna est praesto puer, impetus in quem
continuo fiat. malis tentigine rumpi?
non ego; namque parabilem amo Venerem facilemque.
illam ‘post paulo’ ‘sed pluris’ ‘si exierit vir’
120
gallis, hanc Philodemus ait sibi, quae neque magno
stet pretio neque cunctetur cum est iussa venire.
candida rectaque sit, munda hactenus, ut neque longa
nec magis alba velit quam dat natura videri.
haec ubi supposuit dextro corpus mihi laevom,
125
Ilia et Egeria est; do nomen quodlibet illi.
nec vereor, ne, dum futuo, vir rure recurrat,
ianua frangatur, latret canis, undique magno
pulsa domus strepitu resonet, vepallida lecto
desiliat mulier, miseram se conscia clamet,
130
cruribus haec metuat, doti deprensa, egomet mi.
discincta tunica fugiendum est et pede nudo,
ne nummi pereant aut puga aut denique fama.
deprendi miserum est: Fabio vel iudice vincam.

Notes on the current edition

Satires

1.
Ambubaiarum
, "Women who played on the flute." It is derived from a Syrian word; for the people of that country usually excelled in this instrument.
Pharmacopolae
is a general name for all who deal in spices, essence, and perfumes.
2.
Mendici, mimae, balatrones
. The priests of Isis and Cybele were beggars by profession, and under the vail of religion were often guilty of the most criminal excesses. Mimae were players of the most debauched and dissolute kind; and balatrones, in general, signifies all scoundrels, buffoons, and parasites, who had their name, according to the old commentator, from Servilius Balatro.
Balatrones hoc genus omne
, for omne hoc balatronum genus, is a remarkable sort of construction.
3.
Quinas hic capiti mercedes exsecat
. Caput is the principal; merces the interest; and exsecare is to deduct the interest before the money is lent. For instance, Fufidius lent a hundred pounds, and at the end of the month the borrower was to pay him a hundred and five, principal and interest. But he gives only ninety-five pounds, deducting his interest when he lends the money, which thus increases in twenty months equal to his principal. The laws allowed a usury called usura centesima, which doubled the capital sum in a hundred months, or eight years and four months.
4.
Nomina sectatur
. Nomen signifies a debt, because the borrower gave the lender a note of acknowledgment for the money, signed with his name. The laws forbade lending money to minors, or persons under the age of twenty-five years.
5.
Origo. There lived in Horace's time three famous courtesans at Rome ; Origo, Cytheris, and Arbuscala, all comedians. The poet was probably acquainted with them all. We are at a loss to know who Marsaeus was.
6.
Togata
. A prostitute. Women of this kind were obliged, when they went abroad, to wear a robe, called toga. The resemblance of it to the robe worn by men, made it a mark of infamy.