Q. Horatius Flaccus Satires 1.10

Christopher Smart (Translator), ed. Theodore Alois Buckley

View: By Poem

Satires. Q. Horatius Flaccus. Christopher Smart (Translator), ed. Theodore Alois Buckley. New York. 1863.

Sponsored by Perseus Project, Tufts University.

Funding provided by Fund for the Improvement of Postsecondary Education.

Current edition Perseus

Satires (English) (Horace. The Works of Horace. Vol. II. Smart, Christopher, translator. Buckley, Theodoore Alois, editor. New York: Harper and Brothers, 1862.)

Editions (1)
Satyrarum libri Perseus (Horace. The Works of Horace. Vol. II. Smart, Christopher, editor. Philadelphia: J. Whetham, 1836.) — 1.10.1 focus
Nempe inconposito dixi pede currere versus
1
Lucili. quis tam Lucili fautor inepte est,
ut non hoc fateatur? at idem, quod sale multo
urbem defricuit, charta laudatur eadem.
nec tamen hoc tribuens dederim quoque cetera; nam sic
5
et Laberi mimos ut pulchra poemata mirer.
ergo non satis est risu diducere rictum
auditoris; et est quaedam tamen hic quoque virtus.
est brevitate opus, ut currat sententia neu se
inpediat verbis lassas onerantibus auris,
10
et sermone opus est modo tristi, saepe iocoso,
defendente vicem modo rhetoris atque poetae,
interdum urbani, parcentis viribus atque
extenuantis eas consulto. ridiculum acri
fortius et melius magnas plerumque secat res.
15
illi, scripta quibus comoedia prisca viris est,
hoc stabant, hoc sunt imitandi; quos neque pulcher
Hermogenes umquam legit neque simius iste
nil praeter Calvum et doctus cantare Catullum.
‘at magnum fecit, quod verbis Graeca Latinis
20
miscuit.’ o seri studiorum, quine putetis
difficile et mirum, Rhodio quod Pitholeonti
contigit? ‘at sermo lingua concinnus utraque
suavior, ut Chio nota si conmixta Falerni est.’
cum versus facias, te ipsum percontor, an et cum
25
dura tibi peragenda rei sit causa petilli?
scilicet oblitus patriaeque patrisque Latini,
cum Pedius causas exsudet Poplicola atque
Corvinus, patriis intermiscere petita
verba foris malis, Canusini more bilinguis.
30
atque ego cum Graecos facerem, natus mare citra,
versiculos, vetuit me tali voce Quirinus
post mediam noctem visus, cum somnia vera:
‘in silvam non ligna feras insanius ac si
magnas Graecorum malis inplere catervas.’
35
turgidus Alpinus iugulat dum Memnona dumque
diffingit Rheni luteum caput, haec ego ludo,
quae neque in aede sonent certantia, iudice Tarpa,
nec redeant iterum atque iterum spectanda theatris.
arguta meretrice potes Davoque Chremeta
40
eludente senem comis garrire libellos
unus vivorum, Fundani, Pollio regum
facta canit pede ter percusso; forte epos acer
ut nemo Varius ducit, molle atque facetum
Vergilio adnuerunt gaudentes rure Camoenae:
45
hoc erat, experto frustra Varrone Atacino
atque quibusdam aliis, melius quod scribere possem,
inventore minor; neque ego illi detrahere ausim
haerentem capiti cum multa laude coronam.
at dixi fluere hunc lutulentum, saepe ferentem
50
plura quidem tollenda relinquendis. age quaeso,
tu nihil in magno doctus reprehendis Homero?
nil comis tragici mutat Lucilius acci?
non ridet versus Enni gravitate minores,
cum de se loquitur non ut maiore reprensis?
55
quid vetat et nosmet Lucili scripta legentis
quaerere, num illius, num rerum dura negarit
versiculos natura magis factos et euntis
mollius ac siquis pedibus quid claudere senis,
hoc tantum contentus, amet scripsisse ducentos
60
ante cibum versus, totidem coenatus, Etrusci
quale fuit Cassi rapido ferventius amni
ingenium, capsis quem fama est esse librisque
ambustum propriis. fuerit Lucilius, inquam,
comis et urbanus, fuerit limatior idem
65
quam rudis et Graecis intacti carminis auctor
quamque poetarum seniorum turba; sed ille,
si foret hoc nostrum fato delapsus in aevum,
detereret sibi multa, recideret omne quod ultra
perfectum traheretur, et in versu faciendo
70
saepe caput scaberet vivos et roderet unguis.
saepe stilum vertas, iterum quae digna legi sint
scripturus, neque te ut miretur turba labores,
contentus paucis lectoribus. an tua demens
vilibus in ludis dictari carmina malis?
75
non ego; nam satis est equitem mihi plaudere, ut audax,
contemptis aliis, explosa Arbuscula dixit.
men’ moveat cimex Pantilius? aut cruciet quod
vellicet absentem Demetrius? aut quod ineptus
Fannius Hermogenis laedat conviva Tigelli?
80
Plotius et Varius, Maecenas Vergiliusque,
Valgius et probet haec Octavius optimus atque
Fuscus et haec utinam Viscorum laudet uterque
ambitione relegata. te dicere possum,
Pollio, te, Messalla, tuo cum fratre, simulque
85
vos, Bibule et Servi, simul his te, candide Furni,
conpluris alios, doctos ego quos et amicos
prudens praetereo, quibus haec, sint qualiacumque,
arridere velim, doliturus, si placeant spe
deterius nostra. Demetri, teque, Tigelli,
90
discipularum inter iubeo plorare cathedras.
i, puer, atque meo citus haec subscribe libello.

Notes on the current edition

Satires

1.
Lucilius had his numerous admirers in Rome , who were greatly disobliged by the freedom with which our poet had treated him in his fourth Satire. Horace was determined to support his own judgment, and instead of making an apology, confirms what he had said, with his utmost force and address. Respecting the eight spurious verses usually prefixed to this satire, see Orelli's Excursus. The verses are as follows:
lucili, quam sis mendosus, teste catone,
defensore tuo, pervincam, qui male factos
emendare parat versus, hoc lenius ille,
quo melior vir et est longe subtilior illo,
qui multum puer et loris et funibus udis
exoratus, ut esset, opem qui ferre poetis
antiquis posset contra fastidia nostra,
grammaticorum equitum doctissimus. ut redeam illuc:
2.
Cf. Sat. 4.
3.
Mimi were farces written purely for diversion and laughing. Decimus Laberius was made a Roman knight by Julius Caesar. He had long maintained the first character in this kind of writing, but Publius Syrus at last became his rival, and carried off all the applause of the theater.
4.
Pedius. This is, without doubt, the son of that Q. Pedius whom Julius Caesar made heir to the fourth part of his estate, and who was chosen consul with Octavius, in room of Hirtius and Pansa.
5.
Corvinus. V. Messala Corvinus, no less distinguished by his eloquence than by his noble birth. He was descended from the famed Valerius Poplicola
6.
Canusium was built by Diomede. Its inhabitants, originally Greeks, had preserved many words of their first language, which being mixed with Latin, made a ridiculous, disagreeable jargon. Virgil for the same reason, calls the Tyrians,
Tyriosque bilingues.
(Aen. 1.661)
7.
Alpinus. The most probable conjectures induce us to believe, that Horace means Furius Bibaculus, a poet of some reputation, and not without merit. He describes him in another Satire (2.5.40)
pingui tentus omaso
, and here he calls him turgidus, not only from the fatness of his person but the flatulency of his style. The surname of Alpinus marks his being born among the Gauls, who lived on the Alps ; or, as Dr. Bentley pleasantly understands it, from a famous line, which our poet laughs at in another place:
"Jupiter hibernas cana nive conspuit Alpes."
Iugulat dum Memnona
is a tone and style of bombast in the true spirit of ridicule.
8.
Quae nec in Aede sonent.
The commentator tells that Augustus appointed five judges, of whom Metius Tarpa was one, to distribute poetical prizes, and determine what plays should be presented on the stage. Vossius believes they were established in imitation of the Sicilians and Athenians. Mr. Dacier thinks they were continued under the reign of Domitian.
9.
Fundanius. He is known only by this elogium of Horace. This passage refers to the Andria of Terence, where Chremes is deceived by the artifices of Davus.
10.
Pede ter percusso.
The tragic Iambics had but three measures, each measure having two feet, from whence they were sometimes called senarii, and sometimes trimetra.
11.
The funeral piles on which dead bodies were burned were made of wood. Cassius had written so much, that Horace sportively gives it as a rumor, that his books formed his funeral pile. MCCAUL.
12.
There is a great variation in the interpretation of this passage. They may be found collected in MCCAUL's notes.
13.
Pantilius. A buffoon, and a great enemy of Horace, whom he calls Cimex, an insect, out of contempt. Fannius is the same of whom he speaks in Satire iv.
14.
Octavius. An excellent poet and historian. The Visci were two brothers, and both senators. Bibulus was the son of him that had been consul in 695, and Servius the son of Servius Sulpicius, who corresponded with Cicero . Furnius was consul in the year 737, and equally master of the pen and the sword.