[20]
quanta autem vis amicitiae sit ex hoc intellegi maxime potest, quod ex infinita societate generis humani, quam conciliavit ipsa natura, ita contracta res est et adducta in angustum, ut omnis caritas aut inter duos aut inter paucos iungeretur.
6
est enim amicitia nihil aliud
1
nisi omnium divinarum humanarumque rerum cum benevolentia et caritate consensio, qua quidem haud scio an excepta sapientia nil quicquam melius homini sit a dis immortalibus datum.
divitias alii praeponunt, bonam alii valetudinem, alii potentiam, alii honores, multi etiam voluptates.
beluarum hoc quidem extremum, illa autem superiora caduca et incerta, posita non tam in consiliis nostris quam in fortunae temeritate.
qui autem in virtute summum bonum ponunt, praeclare illi quidem, sed haec ipsa virtus amicitiam et gignit et continet, nec sine virtute amicitia esse ullo pacto potest.
De Amicitia. M. Tullius Cicero. ed. William Armistead Falconer. London. 1923.
Sponsored by Perseus Project, Tufts University.
Funding provided by The National Endowment for the Humanities.