M. Tullius Cicero Pro Cn. Plancio 72

[72] 30 respondebo tibi nunc, Laterensis, minus fortasse vehementer quam abs te sum provocatus, sed profecto nec considerate minus nec minus amice. nam primum fuit illud ¹ asperius me, quae de Plancio dicerem, ementiri ² et temporis causa fingere. scilicet homo sapiens excogitavi quam ob rem viderer maximis benefici vinculis ³ obstrictus, cum liber essem et solutus. quid enim? mihi ad defendendum Plancium parum multae, parum iustae necessitudines erant familiaritatis, vicinitatis, patris amicitiae? quae si non essent, vererer ⁴ , credo, ne turpiter ⁵ facerem, si hoc splendore et hac dignitate hominem defenderem. fingenda mihi fuit ⁶ videlicet ⁷ causa peracuta ut ei quem mihi debere oporteret ego me omnia debere dicerem. at id etiam gregarii milites faciunt ⁸ inviti ut coronam dent civicam ⁹ et se ab aliquo servatos esse fateantur, non quo turpe sit protectum in acie ex ¹⁰ hostium manibus eripi—nam id accidere nisi forti viro et pugnanti comminus non potest—, sed onus benefici reformidant, quod permagnum est alieno debere idem quod parenti.