M. Tullius Cicero Pro Cn. Plancio 60

[60] quaeris quid potuerit amplius adsequi Plancius, si Cn. Scipionis fuisset filius. magis aedilis fieri non potuisset, sed hoc praestaret ¹ , quod ei minus invideretur. etenim honorum gradus summis hominibus et infimis sunt pares, gloriae dispares. 25 quis nostrum se dicit M’. Curio, quis C. Fabricio, quis C. Duellio ² parem, quis A. ³ Atilio Calatino, quis Cn. et P. Scipionibus, quis Africano, Marcello, maximo? tamen ⁴ eosdem sumus honorum gradus quos illi adsecuti. etenim ⁵ in virtute multi sunt ⁶ adscensus, ut is maxime gloria ⁷ excellat qui virtute plurimum praestet; honorum populi finis est consulatus; quem magistratum iam octingenti fere consecuti sunt. Horum, si diligenter quaeres ⁸ , vix decimam partem reperies ⁹ gloria dignam. sed nemo umquam sic egit ut tu: cur iste fit ¹⁰ consul? quid potuit amplius, si L. Brutus esset, qui civitatem dominatu regio liberavit? honore nihil amplius, laude multum. sic igitur Plancius nihilo minus quaestor est factus et tribunus pl. et aedilis quam si esset summo loco natus, sed haec pari loco orti sunt innumerabiles alii consecuti.