M. Tullius Cicero Pro M. Caelio 35

[35] 15 sed quid ego, iudices, ita gravem personam induxi ¹ ut ² verear ne se idem Appius repente convertat et Caelium incipiat accusare illa sua gravitate censoria? sed videro hoc posterius atque ita, iudices, ut vel ³ severissimis disceptatoribus M. M arci Caeli vitam me probaturum esse confidam. tu vero, mulier — iam enim ipse tecum nulla persona introducta loquor ⁴ — si ea quae facis, quae dicis, quae insimulas, quae moliris, quae arguis ⁵ , probare cogitas, rationem tantae familiaritatis, tantae consuetudinis, tantae coniunctionis reddas atque exponas necesse est. accusatores quidem libidines, amores, adulteria, Baias, actas ⁶ , convivia, comissationes, cantus, symphonias, navigia iactant, idemque significant nihil se te invita dicere. quae tu quoniam mente nescio qua effrenata atque praecipiti ⁷ in forum deferri iudiciumque voluisti, aut diluas oportet ac ⁸ falsa esse doceas aut nihil neque crimini tuo neque testimonio credendum esse fateare.