M. Tullius Cicero Pro M. Caelio 1

[1] 1 si quis, iudices, forte nunc adsit ignarus legum iudiciorum consuetudinisque ¹ nostrae, miretur profecto quae sit tanta atrocitas huiusce causae, quod ² diebus festis ludisque publicis, omnibus forensibus negotiis intermissis, unum hoc iudicium exerceatur, nec dubitet quin tanti facinoris reus arguatur ³ ut eo neglecto civitas stare non possit. idem cum audiat esse legem quae de seditiosis consceleratisque civibus qui armati senatum obsederint, magistratibus ⁴ vim attulerint, rem publicam oppugnarint cotidie quaeri iubeat: legem non improbet, crimen quod versetur in iudicio requirat; cum audiat nullum facinus, nullam audaciam, nullam vim in iudicium vocari, sed adulescentem ⁵ inlustri ingenio, industria, gratia accusari ab eius filio quem ipse in iudicium et vocet et vocarit, oppugnari autem opibus meretriciis: Atratini ipsius ⁶ pietatem non reprehendat, libidinem muliebrem ⁷ comprimendam putet, vos laboriosos existimet quibus otiosis ne in communi quidem otio liceat esse.