M. Tullius Cicero Pro P. Sestio 67

[67] 31 hic aliquando ¹ , serius quam ipse vellet, Cn. Pompeius invitissimis iis ² qui mentem optimi ac fortissimi viri suis ³ consiliis fictisque terroribus a defensione meae salutis averterant, excitavit illam suam non sopitam ⁴ , sed suspicione aliqua retardatam consuetudinem rei publicae bene gerendae. non est passus ille vir, qui sceleratissimos civis, qui acerrimos hostis ⁵ , qui maximas nationes, qui reges, qui gentis ⁶ feras atque inauditas, qui praedonum infinitam manum, qui etiam servitia virtute victoriaque domuisset, qui omnibus bellis terra marique compressis imperium populi Romani orbis terrarum terminis definisset, rem publicam everti scelere paucorum, quam ipse non solum consiliis sed etiam sanguine suo saepe servasset: accessit ad causam publicam, restitit auctoritate sua reliquis rebus, questus est de praeteritis.