M. Tullius Cicero Pro P. Sestio 130

[130] haec erat studiorum in mea salute contentio ut ii qui a senatu de me rogabantur eidem senatui pro me supplicarent. atque ita in his rebus unus est solus inventus qui ab hac tam impensa voluntate bonorum palam dissideret, ut etiam Q. Metellus consul, qui mihi vel maxime ex magnis contentionibus rei publicae fuisset inimicus, de mea salute rettulerit: qui excitatus cum summa ¹ auctoritate P. Servili tum incredibili ² quadam gravitate dicendi ³ , cum ille omnis prope ab inferis evocasset Metellos et ad illius generis, quod sibi cum eo commune esset, dignitatem propinqui sui mentem a Clodianis latrociniis reflexisset ⁴ , cumque eum ad domestici exempli memoriam et ad Numidici illius ⁵ Metelli casum vel gloriosum vel gravem convertisset, conlacrimavit vir ⁶ egregius ac vere Metellus totumque se P. Servilio dicenti etiam tum tradidit, nec illam divinam gravitatem plenam antiquitatis diutius homo eiusdem sanguinis potuit sustinere et mecum absens beneficio suo ⁷ rediit in gratiam.