M. Tullius Cicero Pro P. Sestio 12

[12] ac postea quam est intellectum, M. ¹ Catone tribuno plebis, fortissimo atque optimo cive, rem publicam defendente, per se ipsum senatum populumque Romanum sine militum praesidio tueri facile maiestate sua dignitatem ² eorum qui salutem communem periculo suo defendissent, Sestius cum illo exercitu summa celeritate est Antonium consecutus ³ . hic ego quid praedicem quibus hic rebus consulem ⁴ ad rem gerendam excitarit, quos ⁵ stimulos admoverit homini studioso fortasse ⁶ victoriae, sed tamen nimium communem Martem belli casumque metuenti? longum est ea dicere, sed hoc breve dicam: si M. Petrei non excellens animus et amor ⁷ rei publicae, non praestans in re publica virtus, non summa auctoritas apud milites, non mirificus usus in re militari exstitisset, neque adiutor ei P. Sestius ad excitandum Antonium, cohortandum, accusandum ⁸ , impellendum fuisset, datus illo in bello esset hiemi locus, neque umquam Catilina, cum e pruina Appennini atque e ⁹ nivibus illis emersisset atque aestatem integram nanctus ¹⁰ Italiae ¹¹ callis et pastorum stabula praeoccupare ¹² coepisset, sine multo sanguine ac sine totius Italiae vastitate miserrima concidisset.