[141]
non potuit ullo modo—quamquam et insolentia dominatus extulerat animos et erat incredibili armatus audacia—non in agendo ruere ac saepe peccare, praesertim illo pontifice et
1
magistro qui cogeretur docere ante quam ipse didicisset. Magna vis est cum in
2
deorum immortalium numine tum vero in ipsa re publica.
di immortales, suorum templorum custodem ac praesidem sceleratissime pulsum cum viderent, ex suis templis in eius aedis
3
immigrare nolebant, itaque istius vaecordissimi mentem cura
4
metuque terrebant; res vero publica quamquam erat exterminata mecum, tamen obversabatur ante oculos exstinctoris sui, et ab istius inflammato atque indomito
5
furore iam tum se meque repetebat.
qua re quid est mirum si iste metu
exagitatus
6
, furore instinctus, scelere praeceps, neque institutas caerimonias persequi neque verbum ullum sollemne potuit effari?
De Domo Sua Ad Pontifices. M. Tullius Cicero. ed. William Peterson. Oxford. 1909.
Sponsored by Perseus Project, Tufts University.
Funding provided by National Endowment For The Humanities (NEH).