Lydvs
Iam dudum, Pistoclere, tacitus te sequor,
expectans quas tu res hoc ornatu geras.
110
namque ita me di ament, ut Lycurgus mihi quidem
videtur posse hic ad nequitiam adducier.
quo nunc capessis ted hinc adversa via
cum tanta pompa?
Pistoclervs
Húc.
Lydvs
Quid huc? quis istíc habet?
Pistoclervs
Amor, Voluptas, Venus, Venustas, Gaudium,
115
Iocus, Lúdus, Sermo, Suavisaviatio.
Lydvs
Quid tibi commercist cum dis damnosissimis?
Pistoclervs
Mali sunt homines, qui bonis dicunt male;
tu dis nec recte dicis: non aequom facis.
Lydvs
An deus est ullus Suavisaviatio?
120
Pistoclervs
An non putasti esse umquam? o Lyde, es barbarus;
quem ego sapere nimio censui plus quam Thalem,
is stultior es barbaro poticio,
qui tantus natu deorum nescis nomina.
Lydvs
Non hic placet mi ornatus.
125
Pistoclervs
Nemo ergo tibi
haec apparavit: mihi paratum est quoi placet.
Lydvs
Etiam me advorsus exordire argutias?
qui si decem habeas linguas, mutum esse addecet.
Pistoclervs
Non omnis aetas, Lyde, ludo convenit.
magis unum in mentemst mihi nunc, satis ut commode
130
pro dignitate opsoni haec concuret cocus.
Lydvs
Iam perdidisti te atque me atque operam meam,
qui tibi nequiquam saepe monstravi bene.
Pistoclervs
Ibidem égo meam operam perdidi, ubi tu tuam:
tua disciplina nec mihi prodest nec tibi.
135
Lydvs
O praeligatum pectus.
Pistoclervs
Odiosus mihi es.
tace atque sequere, Lyde, me.
Lydvs
Illuc sis vide,
non paedagogum iam me, sed Lydum vocat.
Pistoclervs
Non par videtur neque sit consentaneum,
cum haec
qui emit intus sit et cúm amica accubet
140
cumque osculetur et convivae alii accubent,
praesentibus illis paedagogus una ut siet.
Lydvs
An hoc ad eas res opsonatumst, obsecro?
Pistoclervs
Sperat quidem animus: quo evenat dis in manust.
Lydvs
Tu amicam habebis?
145
Pistoclervs
Cum videbis, tum scies.
Lydvs
Immo neque habebis neque sinam. i prorsum domum.
Pistoclervs
Omitte, Lyde, ac cave malo.
Lydvs
Quid? cave malo?
Pistoclervs
Iam excessit mi aetas ex magisterio tuo.
Lydvs
O barathrum, ubi nunc es? ut ego te usurpem lubens.
video nimio iam multo plus quam volueram.
150
vixisse nimio satiust iam quam vivere.
magistron quemquam discipulum minitarier?
nil moror discipulos mihi iam plenos sanguinis:
valens afflictat me vacivom virium.
Pistoclervs
Fiam, ut ego opinor, Hercules, tu autem Linus.
155
Lydvs
Pol metuo magis, ne Phoenix tuis factis fuam
teque ad patrem esse mortuom renuntiem.
Pistoclervs
Satis historiarumst.
Lydvs
Hic vereri perdidit.
compendium edepol haud aetati optabile
fecisti, cum istanc
nactu's
nactu
s es inpudentiam.
160
occisus hic homo est. ecquid in mentem est tibi
patrem tibi esse?
Pistoclervs
Tibi ego an tu mihi servos es?
Lydvs
Peior magister te istaec docuit, non ego.
nimio es tu ad istas res discipulus docilior,
quam ad illa quae te docui, ubi operam perdidi.
165
edepol fecisti furtum in aetatem malum
cum istaec flagitia me celavisti et patrem.
Pistoclervs
Istactenus tibi, Lyde, libertas datast
orationis. satis est. sequere hac me ac tace.—
Bacchides. T. Maccius Plautus. ed. Friedrich Leo. Berlin. 1895.
Sponsored by Perseus Project, Tufts University.
Funding provided by The National Endowment for the Humanities.