Et cita cum tremulis anus attulit artubus lumen.
Talia tum memorat lacrimans exterrita somno:
«Eurydica prognata, pater quam noster amavit,
Vires vitaque corpus meum nunc deserit omne.
Nam me visus homo pulcher per amoena salicta
Et ripas raptare locosque novos: ita sola
Postilla, germana soror, errare videbar
Tardaque vestigare et quaerere te neque posse
Corde capessere: semita nulla pedem stabilibat.
Exim compellare pater me voce videtur
His verbis: ‘o gnata, tibi sunt ante gerendae
Aerumnae, post ex fluvio fortuna resistet.’
Haec effatus pater, germana, repente recessit
Nec sese dedit in conspectum corde cupitus,
Quamquam multa manus ad caeli caerula templa
Tendebam lacrumans et blanda voce vocabam.
Vix aegro cum corde meo me somnus reliquit.»