Sir Richard C. Jebb The Attic Orators from Antiphon to Isaeos 1.8.5

View: By Chapter

The Attic Orators from Antiphon to Isaeos. Sir Richard C. Jebb. London. 1876.

Sponsored by Perseus Project, Tufts University.

Funding provided by National Endowment for the Humanities.

Current edition Perseus

The Attic Orators from Antiphon to Isaeos (English) (The Attic Orators from Antiphon to Isaeos. Jebb, Richard Claverhouse, author. London: Macmillan, 1876.)

Notes on the current edition

The Attic Orators from Antiphon to Isaeos

1. Dionys. De Lys. c. 8.
2. ib. c. 6.
3. In this class, Berbig (in the essay mentioned above ‘Ueber das genus dicendi tenue des Redners Lysias,’ p. 8) places these speeches: 1. Or. XXVII. ( κατὰ Ἐπικράτους): 2. Or. XXVIII. ( κατὰ Ἐργοκλέους): 3. Or. XXIX. ( κατὰ Φιλοκράτους): 4. Or. XXXIII. ( Ὀλυμπιακός): 5. Or. XXXIV. ( περὶ τοῦ μὴ καταλῦσαι τὴν πολιτείαν.)
4. e.g. 1. Or. XII. ( κατὰ Ἐρατοσθένους): 2. Or. XIII. ( κατὰ Ἀγοράτου): 3. Or. XVI. ( κατὰ Φίλωνος): 4. Or. XIX. ( περὶ τῶν Ἀριστοφάνους χρημάτων .)
5. In this third class two grades may be distinguished, according to the importance of the subject and the use, greater or less accordingly, of a periodic style. I. 1. Or. I. ( περὶ τοῦ Ἐρατοσθένους φόνου): 2. Or. III. ( κατὰ Σίμωνος): 3. Or. IV. ( περὶ τραύματος ἐκ προνοίας): 4. Or. VII. ( περὶ τοῦ σηκοῦ). II. 1. Or. XVII. ( περὶ δημοσίων χρημάτων): 2. Or. XXIII. ( κατὰ Παγκλέωνος): 3. Or. XXXII. ( κατὰ Διογείτονος ).
6. Cf. Dionys. De Lys. c. 6 (speaking of the terse periodic style)— ἡ συστρέφουσα τὰ νοήματα καὶ στρογγύλως ἐκφέρουσα λέξις, Dionysios says, ταύτην ὀλίγοι μὲν ἐμιμήσαντο, Δημοσθένης δὲ καὶ ὑπερεβάλετο· πλὴν οὐχ οὕτως εὐτολῶς οὐδὲ ἀφελῶς ὥσπερ Λυσίας, χρησάμενος αὐτῇ, ἀλλὰ περιέργως καὶ πικρῶς.
7. Dionys. De Lys. c. 2.
8. ib. c. 13, where the ‘purity’ spoken of in c, 2 is defined as consisting of two elements— τὸ καθαρὸν τῶν ὁνομάτων and ἡ ἀκρίβεια τῆς διαλέκτου.
9. This use occurs seven times in all: Or. I. § 17 : XIII. §§ 1 , 82 : XXXI. §§ 1 , 5 : XXXII. §§ 1 , 22 . Berbig, p. 13.
10. e.g. Or. XXXIII. § 3 μικρολογησόμενος: § 7 οἰκοῦντες ἀπόρθητοι καὶ ἀτείχιστοι καὶ ἀστασίαστοι καὶ ἀήττητοι: Or. IV. § 8 παρωξυμμένος ὀξύχειρ λίαν καὶ πάροινός ἐστιν: § 9 ἐς του—το βαρυδαιμονίας ἥκει: § 20 ἀνήκεστος συμφορά: Or. XVIII. § 49, ἀρχαιόπλουτος: Or. XIII § 45 ἀκλεής— γηροτροφεῖν: Or. XXVI. § 4 ἀείμνηστος: Or. XXX. § 35 μισοπονηρεῖν: Or. XXIV. § 3 δυστυχήματα ἰᾶσθαι: Or. XXXIII. § 7 ἀθάνατος ἐλευθερία.
11. Dionys. De Lys. c. 2 Ἰσοκράτης—καθαρώτατος δὴ τῶν ἄλλων μετά γε Λυσίαν.
12. Dionys. De Isaeo. c. 3.
13. As an instance of a common prosopopoiïa see e.g. Or. XXI. § 8 οὔτω παρεσκευασμένην τριήρη πόσα οἴεσθε...τοὺς πολεμίους εἴργασθαι κακά; Other common figures which occur in Lysias are synekdoche, e.g. Or. XXXIII. § 9 τὰς ἐλπίδας τῆς σωτηρίας: antonomasia, Or. § 15 ὁ σεμνὸς Στειριεύς: metonymia, Or. XII. § 60 τὰς πόλεις ἐπάγοντες: epanaphora, Or. XXX. § 3 πολλὰ μέν... πολλὰ δέ: synathroismos, Or. XXXIII. § 3 καί...καί...καί...καί: periphrasis, Or. XVIII. § 3 τρόπαιον ἱστάναι, &c.
14. Dionys. De Lys. c. 3 ( ἀρετὴ ) ἡ διὰ τῶν κυρίων τε καὶ κοινῶν καὶ ἐν μέσῳ κειμένων ὀνομάτων ἐκφέρουσα τὰ νοούμενα.
15. ib. ὁμοίως δὲ τοῖς ἰδιώταις διαλέγεσθαι δοκῶν πλεῖστον ὅσον ἰδιώτου διαφέρει .
16. ib. κράτιστος ποιητὴς λόγων λελυμένης ἐκ μέτρου λέξεως, ἰδίαν τινὰ λόγων εὑρηκὼς ἁρμονίαν, ᾗ τὰ ὀνόματα κοσμεῖ τε καὶ ἡδύνει, μηδὲν ἔχοντα ὀγκῶδες μηδὲ φορτικόν.
17. Dionys. De Isocr. c. 3 σχηματίζει φορτικῶς.
18. Isokôla and homoioteleuta constantly occur together. see esp. Or. XII. (§§ 1, 4, 6, 19, 26, 32, 39, &c.) and Or. XXXIII. passim. A speeial form of the paromoion, viz. paronomasia, is frequent in Lysias: e.g. Or. XXXI. § 11 γνώμῃ—συγγνώμης: § 24 τιμωρηθήσεται—τετιμήσεται: Or. XXX. § 29 τὰ πάτρια— κατὰ πατέρα.
19. De Lys. c. 4 καὶ εἰ μὲν δἰ ἀσθένειαν δυνάμεως ἐγίγνετο τὸ σαφὲς οὐκ ἄξιον ἦν αὐτὸ ἀγαπᾶν· νῦν δὲ ὁ πλοῦτος τῶν κυρίων ὀνομάτων ἐκ πολλῆς αὐτῷ περιουσίας ἀποδείκνυται ταύτην τὴν ἀρετήν.
20. Conciseness.
21. ib. c. 4 οὐ τοῖς ὀνόμασι δουλεύει τὰ πράγματα παρ’ αὐτῷ, τοῖς δὲ πράγμασιν ἀκολουθεῖ τὰ ὀνόματα.
22. It is remarkable that Dionysios expressly denies to Demosthenes the invariable clearness of Lysias, De Lys. c. 4 τῆς μὲν Θουκυδίδου λέξεως καὶ Δημοσθένους, οἳ δεινότατοι τὰ πράγματα ἐξειπεῖν ἐγένοντο, πολλὰ δυσείκαστά ἐστιν ἡμῖν καὶ ἀσαφῆ.
23. For emphasis (e.g.) in Or. XIII. § 63 οἱ δ’ αὐτῶν περιγενόμενοι καὶ σωθέντες, οὓς οὗτος μὲν ἀπέκτεινεν ὠμῶς καὶ θάνατος αὐτῶν κατεγνώσθη, ἡ δὲ τύχη καὶ ὁ δαίμων περιεποίησε . . . τιμῶνται ὑφ’ ὑμῶν. For symmetry (e.g.) in Or. XXVIII. § 3 καὶ γὰρ δὴ δεινὸν ἂν εἴη εἰ νῦν μὲν οὕτως αὐτοὶ πιεζόμενοι ταῖς εἰσφοραῖς συγγνώμην τοῖς κλέπτουσι καὶ τοῖς δωροδοκοῦσιν ἔχοιτε, ἐν δὲ τῷ τέως χρόνῳ καὶ τῶν οἴκων τῶν ὑμετέρων μεγάλων ὄντων καὶ τῶν δημοσίων προσόδων μεγάλων οὐσῶν, θανάτῳ ἐκολάζετε τοὺς τῶν ὑμετέρων ἐπιθυμοῦντας: where, as Blass observes, the words μεγάλων οὐσῶν are superfluous, and the phrase τοὺς τῶν ὑμετέρων ἐπιθυμοῦντας where τοὺς τοιούτους would have sufficed, is meant to balance τοῖς κλέπτουσι καὶ τοῖς δωροδοκοῦσιν.Another strong instance of redundancy of the former kind—the emphatic—is Or. XXI. § 24 οὐδεπώποτ’ ἠλέησα οὐδ’ ἐδάκρυσα οὐδ’ ἐμνήσθην γυναικὸς οὐδὲ παίδων τῶν ἐμαυτοῦ, οὐδ’ ἡγούμην δεινὸν εἶναι εἰ τελευτήσας ὑπὲρ τῆς πατρίδος ὀρφανοὺς καὶ τοῦ πατρὸς ἀπεστερημένους αὐτοὺς καταλείψω. Favorinus, according to Gellius (II. V.), used to say:—‘If you remove a single word from a passage of Plato, or alter it, however suitably to the sense, you will still have taken away something from the elegance; if you do so in Lysias, you will have taken away something from the sense.’ This praise, as we have seen, needs modification.
24. Dionys. De Lys. c. 7 δύναμίς τις ὑπὸ τὰς αἰσθήσεις ἄγουσα τὰ λεγόμενα.
25. In Eratosth. §§ 8—17.
26. De Isocr. c. 2.
27. The passage in the Aeginêtikos in which the speaker describes his care of Thrasylochos: §§ 24—27.