Search the Perseus Catalog for:

← Previous Next →

988-1114

Fifth

ἐπεισόδιον

. Teiresias denounces the divine wrath. Creon, terror-stricken, hastens to bury Polyneices and to release Antigone.

ἄνακτες : cp. 843 , 940.—

δύ’ ἐξ ἑνὸς βλ.

, two seeing by the agency of one (

ἐκ

as in 973): cp. O. C. 33

τῆς ὑπέρ τ’ ἐμοῦ | αὑτῆς θ’ ὁρώσης

. The words would usu. mean, ‘two seeing, where only one saw formerly.’ Cp. O. C. 1764 , where the regular sense of

πράσσειν καλῶς

, ‘to fare well,’ has not hindered the poet from using it as=‘to do rightly.’

αὕτη κ. , the blind have this kind of walking appointed for them,— viz., walking with the help of a guide.

αὕτη κ. = αὕτη ἡ κ.

( O. C. 471 ):

κέλευθος

is not predicate (like

παῦλαν

in O. C. 88 ), as if the sense were, ‘this (

αὕτη

for

τοῦτο

) is walking for the blind,—viz. to walk with a guide.’ We do not need the art.

ἡ

with

ἐκ

, because πέλει =not simply ‘is,’ but, ‘is possible.’ Cp. O. C. 848

οὔκουν ποτ’ ἐκ

(by means of)

τούτοιν γε μὴ σκήπτροιν ἔτι | ὁδοιπορήσῃς

(the blind Oed.'s daughters).

τί δ’ ἔστιν : cp. 20 n.

οὔκουν … γε : cp. 321 n.

δῑ ὀρθῆς , sc.

ὁδοῦ

. A rare instance of the fem. adj. in such a phrase with

διά

, which regularly takes a subst. (742 n.); but it follows the analogy of the freq. phrases with

ἐκ

, as

ἐξ εὐθείας

: Tr. 395

ἐκ ταχείας

, 727

ἐξ ἑκουσίας

: Thuc. 3.92

ἐκ καινῆς

: Her. 5.116

ἐκ νέης

, 6. 85

ἐξ ὑστέρης

, 8. 6

ἐκ τῆς ἀντίης

, etc.

ἐναυκλήρεις is right. The seer hopes, indeed, that the mischief can still be repaired (1025 ff.), but he thinks that Creon has made a disastrous mistake (1015). He could hardly say, then,

δῑ ὀρθῆς... ναυκληρεῖς

. Creon has only just become king; but he had formerly been regent for some years (cp. O. T. 1418 ). Aesch. has the verb in this fig. sense ( Aesch. Th. 652 ). Cp. 167

ὤρθου

: O. T. 104

ἀπευθύνειν

: ib. 923

κυβερνήτην

πεπονθὼς ὀνήσιμα, ἔχω μαρτυρεῖν (

πεπονθέναι

). We could say,

μαρτυρῶ σοι εὐεργετήσαντι

(like

σύνοιδα

): but less well,

μαρτυρῶ εὖ πεπονθώς

. Cp. O. C. 1128

εἰδὼς δ’ ἀμύνω τοῖσδε τοῖς λόγοις τάδε

, with like emphasis on the partic., ‘I have felt these benefits which I thus requite.’

φρόνει βεβώς , bethink thee that thou art placed. O. C. 1358

ἐν πόνῳ | ... βεβηκώς

, n. Il. 10.173

νῦν γὰρ δὴ πάντεσσιν ἐπὶ ξυροῦ ἵσταται ἀκμῆς, | ἢ μάλα λυγρὸς ὄλεθρος Ἀχαιοῖς, ἠὲ βιῶναι

. H.F. 630

ὦδ’ ἔβητ’ ἐπὶ ξυροῦ

; Helen. 897

ἐπ’ ἀκμῆς εἰμὶ κατθανόντ’ ἰδεῖν.

τύχης , interpreting

ξυροῦ

, adds dignity and solemnity to the phrase.

ὡς , exclamatory. El. 1112

τί δ’ ἔστιν, ὦ ξέν’; ὥς μ’ ὑπέρχεται φόβος

θᾶκον . Paus. (9. 16. 1) saw at Thebes, near the temple of Zeus Ammon,

οἰωνοσκοπεῖον...Τειρεσίου καλούμενον

. Near it was a shrine of

Τύχη.

λιμήν , a place to which the birds came: schol.

ὅρμος καὶ ἕδρα, ὅπου πάντα τὰ ὄρνεα προσέρχονται

. Cp. Eur. Or. 1077

καὶ δῶμα πατρὸς καὶ μέγας πλούτου λιμήν

(‘receptacle’): Aesch. applied the same phrase to Persia ( Aesch. Pers. 250 ). Omens were taken, not only from the flight of birds, but also from the positions in which they settled,—from their sounds, —and from their mode of feeding. The

λιμήν

means a place to which they were lured by food, so that their

συνεδρίαι

( Aesch. PV 492 ), and the other signs, could be noted. Cp. H. A. 9. 1

ὅθεν καὶ τὰς διεδρίας καὶ τὰς συνεδρίας οἱ μάντεις λαμβάνουσι, δίεδρα μὲν τὰ πολέμια τιθέντες, σύνεδρα δὲ τὰ εἰρηνοῦντα πρὸς ἄλληλα

.—Herwerden conjectures

οὐρανοῦ λιμήν

, understanding a space of sky chosen as a field of augural observation ( templum).

κακῷ , ill-omened ( O.C. 1433).

οἴστρῳ , ‘gad-fly,’ then fig., ‘rage,’ a word which often suggests divine stimulation: as Heracles asks,

ποῦ δ’ οἶστρος ἡμᾶς ἔλαβε

; ( H. F. 1144).

κλάζοντας , since

φθόγγον ὀρνίθων

ὄρνιθας φθεγγομένους

: Il. 17.755

τῶν δ’ ὥστε ψαρῶν νέφος ἔρχεται ἠὲ κολοιῶν | οὖλον κεκλήγοντες

: Od. 12.181

ἀλλ’ ὅτε τόσσον ἀπῆν

( sc.

ἡ νηῦς

)

ὅσσον τε γέγωνε βοήσας, | ῥίμφα διώκοντες.

βεβαρβαρωμένῳ . To the seer, the voices of birds were usually

εὔσημοι

(1021). Conversely the sound of a strange language is likened to the twittering of birds: Her. 2.57

ἕως δὲ ἐβαρβάριζε

(

ἡ γυνή

ὄρνιθος τρόπον ἐδόκεέ σφι φθέγγεσθαι

. Aesch. used

χελιδονίζειν

as=

βαρβαρίζειν

(fr. 440, cp. Aesch. Ag. 1050 ).

ἐν χηλαῖσιν , ‘with’ them: 764 n. — φοναῖς , an adverbial dat. of manner, murderously.’ Cp. O. C. 1318

εὔχεται κατασκαφῇ | Καπανεὺς τὸ Θήβης ἄστυ δῃώσειν πυρί

, where the first dat. is one of manner, like

φοναῖς

here, and the second (instrumental) answers to

ἐν χηλαῖσιν

. Elsewhere the Attic use of the subst. is limited to the phrase

ἐν φοναῖς

(696 n.). The Schol. has

φοναῖς· ταῖς αἱμακτικαῖς

: as though it were from an adj.

φονός

. So some recent edd. take it. Such an adj. could have come from the rt.

φεν

, but there is no trace of it.

The feuds and friendships of birds (

ἔχθραι τε καὶ στέργηθρα

Aesch. PV 492 ) were among the signs noted by augurs. In this case there was a vague omen of bloodshed (

φοναῖς

), but no clear sign. The seer now sought further light by another mode of divination.

ἐμπύρων , sc.

ἱερῶν

, burnt-sacrifice; where the omen was given by the manner in which the fire dealt with the offering. Eur. Suppl. 155

μάντεις δ’ ἐπῆλθες, ἐμπύρων τ’ εἶδες φλόγα

; Phoen. 954

ἐμπύρῳ χρῆται τέχνῃ

. I. T. 16

εἰς ἔμπυρ’ ἦλθε

(had recourse to). This was

ἡ δῑ ἐμπύρων μαντεία

, ignispicium, while

ἱεροσκοπία

= haruspicina, divination by inspecting entrails. In , Aesch. P. V. 488 —499, vv. 488—492 concern

ὀρνιθομαντεία

: vv. 493—5 ,

ἱεροσκοπία

: and vv. 496—9 ,

ἔμπυρα.

ἐγευόμην , proceeded to make trial of: Tr. 1101

μόχθων μυρίων ἐγευσάμην

: Plat. Rep. 475C

παντὸς μαθήματος γεύεσθαι

παμφλέκτοισι , fully kindled. Fuel was placed around the offerings on the altar, and ignited at several points. The epithet marks that the failure of the rite was not due to any negligence.— θυμάτων . The offering consisted of thighbones cut from a sheep (or ox), with some of the flesh adhering to them, and wrapped round with a double covering of fat. On the top of these thigh-bones were laid parts of the victim's intestines (

σπλάγχνα

), including the gall-bladder (

χολή

Ἥφαιστος = πῦρ (n. on 120 ff.). It was a good sign if the fire at once seized on the offering, and blazed up in clear flames (Apoll. Rhod. 1. 436

σέλας... | πάντοσε λαμπόμενον θυέων ἄπο

). It was

a bad sign, if the fire was smothered in smoke, or played feebly around the flesh without consuming it. See Eur. Phoen. 1255

μάντεις δὲ μῆλ’ ἔσφαζον, ἐμπύρους τ’ ἀκμὰς | ῥήξεις τ’ ἐνώμων, ὑγρότητ’ ἐναντίαν, | ἄκραν τε λαμπάδ’, ἣ δυοῖν ὅρους ἔχει, | vίκης τε σῆμα καὶ τὸ τῶν ἡσσωμένων

: the seers ‘were watching for points of flame, or for breaks in it,—such flickering as portends evil’; i.e., they were watching to see whether it would blaze up or die down. The

ἄκρα λαμπάς

is prob. the highest point of the fire, which, if towards the right side, meant victory; if towards the left, defeat. So Statius, Theb. 10. 599 , where Teiresias offers

ἔμπυρα

, and his daughter reports the signs to him (as the

παῖς

does here):

Sanguineos flammarum apices

ἐμπύρους ἀκμάς

)

geminumque per aras | Ignem, et clara tamen mediae fastigia lucis

ἄκραν λαμπάδα

) |

Orta docet: tunc in speciem serpentis inanem | Ancipiti gyro volvi

(‘as if creeping on its way without an aim, the fire played timidly around the offering’). In Seneca Oed. 307 Teiresias asks,

Quid flamma? Larga iamne comprendit dapes? | Utrumne clarus ignis et nitidus stetit, | Rectusque purum verticem caelo tulit, | An latera circum serpit incertus viae, | Et fluctuante turbidus fumo labat?

The fat wrapped about the thigh-bones ought to have caught fire, when the flesh on the bones would have been burned, and the bones themselves calcined. But here there was no flame; the kindled fuel lay in smouldering embers (

σποδός

). The heat caused a fatty moisture to exude from the covering of the thigh-bones. Trickling forth on the embers, this moisture emitted smoke, and sputtered as it threw particles of the fat upwards. The gall-bladder, too, which lay on the top of the thighbones, instead of catching fire, was gradually inflated by the heat, till it burst, scattering the gall into the air. And now the melting of the fat which covered the thigh-bones had gone so far that it was no longer a covering, but merely a liquid that was streaming off them, while they themselves were left naked and intact. So utterly had the gods refused the offering.

μυδῶσα : cp. 410 : O. T. 1278

φόνου μυδώσας σταγόνας.

κηκὶς μηρίων , a moisture exuding from them. For

μηρία

. Cp. Aesch. Cho. 268

ἐν κηκῖδι πισσήρει φλογός

, pitchy ooze of flame, i.e., the funeral-fire of pine-wood from which pitch oozes. We might perh. join

μηρίων ἐτήκετο

, ‘was distilled from them’: but the other constr. is simpler, and

τήκεσθαί τινος

is not found elsewhere.

ἐτήκετο here=exuded: it goes with ἐπὶ σποδῷ (the embers of the fuel placed around the offering).

ἀνέπτυε , as particles of the fat crackled and were tossed upward on contact with the smouldering fire.

χολαί . Arist. always uses the sing.

χολή

for the gall-bladder. In Plat. Tim. 82E

χολάς

=‘kinds of bile,’ the

χολῆς εἴδη

of 83 C. Here there was a metrical motive (

διεσπείροντο

) for the plur., which denotes not merely the gallbladder, but also the gall dispersed from it. The gall-bladder, and the lobe of the liver, afforded omens, by colour and form, in

ἱεροσκοπία

(1005 n.): Aesch. PV 495

χολῆς λοβοῦ τε ποικίλην εὐμορφίαν

: cp. Eur. El. 827 ff. But here, in

ἔμπυρα

, the

χολή

was simply a part of the burnt-offering,—added to the

μηρία

, because otherwise associated with divination. Cp. the unknown poet in Clemens Strom.p. 851 (it is vain to think that the gods rejoice)

ὀστῶν ἀσάρκων καὶ χολῆς πυρουμένης

. So, too, Menander ap. Athen. 146 E

οἱ δὲ τὴν ὀσφὺν ἄκραν | καὶ τὴν χολὴν ὀστᾶ τ’ ἄβρωτα τοῖς θεοῖς | ἐπιθέντες αὐτοὶ τἄλλα καταπίνουσ’ ἀεί

καταρρυεῖς , running down, dripping, with the fat which was melting off them: Schol.

καταρρεόμενοι, καθυγραινόμενοι

. This use of the adj. is parallel with a frequent use of the verb, as Eur. Tro. 15

θεῶν ἀνάκτορα | φόνῳ καταρρεῖ

: Il. 8.65

ῥέε δ’ αἴματι γαῖα

: Eur. Bacch. 142

ῥεῖ δὲ γάλακτι πέδον

, etc.—

καταρρυεῖς

could also mean, ‘slipping down’; but it does not appear that the

μηροί

were displaced; they were merely bared.

μηροί … μηρίων in 1008,—thighbones, with some flesh on them.

μηρός

is the ordinary word for ‘thigh.’

μηρία

was the sacrificial word, denoting thighbones, with so much flesh as the sacrificer chose to leave upon them. The tendency to give the gods more bone than meat is noticed by the poets quoted on v. 1010 (

ὀστῶν ἀσάρκων—ὀστᾶ ἄβρωτα

), and by Hes. Th. 556 (where men offer

ὀστέα λευκά

to the gods),— as it is implied in the story there told, of Prometheus giving the worst parts of the ox to Zeus, and keeping the best for men. Since the bone was an essential part of the offering,

μηρία

cannot be merely, ‘slices cut from the thighs.’ In the Homeric phrase,

κατὰ πίονα μηρία καίειν

, the word means, like

μηροί

here, thigh-bones wrapped in fat, the

κνίσῃ... κῶλα συγκαλυπτά

of Aesch. PV 496 . In Od. 3.456

ἐκ μηρία τάμνον | πάντα κατὰ μοῖραν

, the phrase is equiv. to the

μηροὺς ἐξέταμον

of the Il.(1. 460 etc.); i.e.,

μηρία

includes the bones. Only one ox is there in question, but

πάντα

=‘completely.’ The

ηομ. μῆρα = μηρία

( Il. 1.464 ).

καλυπτῆς =‘which had been wrapped round them’; cp. Il. 21.321

τόσσην οἱ ἄσιν καθύπερθε καλύψω

, ‘so thick a covering of silt will I lay on him.’ This is better than to make the adj. active, ‘covering,’ like

μεμπτός

, ‘blaming’ ( Tr. 446 : cp. O. T. 969 n.).

πιμελῆς (

πίων

), prop., soft fat ( adeps), as dist. from

στέαρ

, stiff fat, tallow ( sebum). The fat was laid in a double layer round the

μηρία

: Il. 1.460

μηρούς τ’ ἐξέταμον κατά τε κνίσῃ ἐκάλυψαν, | δίπτυχα ποιήσαντες

. So human bones are wrapped

δίπλακι δημῷ

, Il. 23.243 .— ἐξέκειντο , lay outside of, i.e., had been bared of, the fat.

τοιαῦτα , adverbially with

φθίνοντα

: cp. 848

οἵα

ὀργίων μαντεύματα , ‘oracles derived from rites,’ —the predictions which he could have made if the rites had given him a sign. They gave none; and so his hopes of reading the future came to nought ( φθίνοντα : cp. O. T. 906

φθίνοντα... | θέσφατα

). Cp. Tr. 765 (where Heracles offers burnt sacrifice)

ὅπως δὲ σεμνῶν ὀργίων ἐδαίετο | φλὸξ αἱματηρά.

ἀσήμων , not giving the

φλογωπὰ σήματα

( Aesch. PV 498 ) which burnt offerings can yield. Such signs might be good or evil, according to the aspects of the fire ( cp. 1007 n.). But here the fire had refused to burn at all. Like the birds, these rites also had left him without any definite sign—though with a strengthened presentiment of evil.

ἡγεμών . Cp. Statius Theb. 10. 603 : the daughter of Teiresias describes the omens to him,

patriasque illuminat umbras.

ἐκ , of cause, as O. C. 620

ἐκ σμικροῦ λόγου

. Cp. 957 , 973.

φρενός , counsel, as 993.

νοσεῖ , i.e., has incurred a

μίασμα

: cp. 1141 .

βωμοί , the public altars of the gods, usu. raised on a base (

κρηπίς

) with steps ( cp. 854 , O. T. 182 ).

ἐσχάραι , portable braziers, used in private houses either for sacrifice to household deities (esp.

Ἑστία

), or for purposes of cooking. Harpocration s.v. quotes Ammonius of Lamprae (an Attic writer of the 1st cent. A.D. , who left a treatise

Περὶ βωμῶν καὶ θυσιῶν

):—

ἐσχάραν φησὶ καλεῖσθαι τὴν μὴ ἔχουσαν ὕψος,...ἀλλ’ ἐπὶ γῆς ίδρυμένην

. It stood on four legs, instead of having a pedestal like the

βωμός

(Ross Inscrr. 3. 52

ἐσχάραν τετράποδον

). It was used in sacrifice to the

ἥρωες

, who, not being

θεοί

, had no claim to

βωμοί

: Pollux 1. 8

ἐσχάρα δ’ ἰδικῶς δοκεῖ ὠνομάσθαι, ἐφ’ ἧς τοῖς ἥρωσιν ἀποθύομεν.

παντελεῖς , in their full tale, ‘one and all.’ So

ὁλόκληροι

ὁλοσχερεῖς

could be used, where the notion was that of a total to which no unit was lacking.—Not, ‘receiving

ἱερὰ τέλεια

’; nor, ‘serving for all rites’ (

τέλη

πλήρεις (

εἰσίν

) are defiled, ὑπ’ οἰων. κ. κυνῶν , by birds and dogs, βορᾶς τοῦ...Οἰδ. γόνου , with their food, (torn) from the son of Oed. This sense of

πλήρης

belongs also to

πλέως

and

μεστός

, but esp. to

ἀνάπλεως

, as to

ἀναπίμπλημι

. The fig. sense of

πλήρεις

might here allow us to take

ὑπό

with

βορᾶς

, but it goes more naturally with the agents. For the gen. γόνου , describing the source or material of the

βορά

, cp. Aesch. Ag. 1220

κρεῶν...οἰκείας βορᾶς

, food supplied by their own flesh (

οἰκείας

instead of

οἰκείων

: cp. above, 793). δυσμόρου , adverbially with πεπτῶτος , instead of

δυσμόρως

: cp. 823

λυγροτάταν ὀλέσθαι

, n. —Two other constructions are possible. (1) τοῦ … γόνου in appos. with βορᾶς : ‘their food,—viz., the son’: cp. 1040

βορὰν | φέρειν νιν

. But this seems forced, when the reference is to dispersed morsels of his flesh. (2) τοῦ … γόνου as gen. absol., ‘as,’ or ‘since,’ he has fallen. Such a gen, absol., however, ought here to express, not, ‘as he has fallen,’ but, ‘as he has been left unburied.’

κᾆτ’ , ‘and then,’ here=‘and so.’ It usually means, ‘and after that,’ i.e., ‘and nevertheless’ ( O. C. 418 ).

θυστάδας , accompanying sacrifice: Aesch. Theb. 269

Ἑλληνικὸν νόμισμα θυστάδος βοῆς

. Cp. Il. 9.499

καὶ μὲν τοὺς

(the gods)

θυέεσσι καὶ εὐχωλῇς ἀγανῇσιν | λοιβῇ τε κνίσῃ τε παρατρωπῶσ’ ἄνθρωποι | λισσόμενοι

ὅρνι^ς , as Il. 24.219 ; El. 149 ; H. F. 72, fr. 637: Ar. Av. 168 ( v.l.

τίς ὄρνις οὗτος

, a quotation from tragedy: v.l.

τίς οὗτος ὄρνις

;). But

ὄρνι—ς

( Eur. Bacch. 1364 , Aristoph. Av. 833 , etc.) is said to have been normal in Attic. —The ruggedness of the rhythm gives a certain impressive slowness, perhaps purposed. When an iambic verse has no caesura in the 3rd or in the 4th foot, it almost always has the ‘quasi-caesura’ (elision) after the 3rd foot (as if

εὐσήμους

were

εὐφημοῦσ’

). For other exceptions, cp. Ai. 1091

Μενέλαε, μὴ γνώμας ὑποστήσας σοφάς

: Ph. 101 , Ph. 1064 , Ph. 1369 : Aesch. Pers. 509

Θρῄκην περάσαντες μόγις πολλῷ πόνῳ.

εὐσήμους : cp. on 1002.

βεβρῶτες , as if

πάντες ὄρνιθες σιγῶσι

had preceded. Cp. Her. 1.87

ὡς ὥρα πάντα μὲν ἄνδρα σβεννύντα τὸ πῦρ, δυναμένους δὲ οὐκέτι καταλαβεῖν.

ἀνδροφθόρου .

ἀνδρόφθορον αἷμα = ἀνδρὸς ἐφθαρμένου αἷμα

: cp. Ph. 208

αὐδὰ τρυσάνωρ

: O. C. 711 , n. on

αὔχημα εὔιππον

ἐπεί , instead of

ἐπάν

, with subjunct.: O. C. 1225 . The subject to

ἁμάρτῃ

(

ἀνήρ

, or

τις

) is quickly supplied by the next clause.

ἄνολβος , of folly, as Ai. 1156 : so

δύσποτμος

, O. T. 888 .

ἀκεῖται . Il. 13.115

ἀλλ’ ἀκεώμεθα θᾶσσον· ἀκεσταί τοι φρένες ἐσθλῶν.

ἀκίνητος : cp. O. T. 336

ἄτεγκτος

. Plat. Tim. 51E

τὸ μὲν ἀεὶ μετὰ ἀληθοῦς λόγου, τὸ δὲ ἄλογον· καὶ τὸ μὲν ἀκίνητον πειθοῖ, τὸ δὲ μεταπειστόν

. Il. 15.203

ἤ τι μεταστρέψεις; στρεπταὶ μέν τε φρένες ἐσθλῶν

αὐθαδία (poet. for

αὐθάδεια

), self-will, incurs the reproach of

σκαιότης

(for ὀφλισκάνει cp. 470 ). As

δεξιός

is a quick-witted man, of flexible and receptive mind, so

σκαιός

is one whose mental clumsiness makes him unapt to learn.

σκαιότης

, ‘ineptitude,’ is often associated with ignorance and with inaccessibility to new ideas. Cp. Plat. Rep. 411E ; one who omits to cultivate his mind acts

βίᾳ...καὶ ἀγριότητι, ὥσπερ θηρίον..., καὶ ἐν ἀμαθίᾳ καὶ σκαιότητι μετὰ ἀρρυθμίας τε καὶ ἀχαριστίας ζῇ

. Lys. or. 10 § 15

ἡγοῦμαι...τοῦτον...οὕτω σκαιὸν εἷναι ὥστε οὐ δύνασθαι μαθεῖν τὰ λεγόμενα

. Aristoph. Vesp. 1183

ὦ σκαιὲ κἀπαίδευτε

. So here

σκαιότης

expresses a stupidity that is deaf to remonstrance.

εἶκε τῷ θανόντι , ‘make a concession to the dead,’ i.e., give him the burial rites which are his due. It is not as if he were a living foe, and prowess (

ἀλκή

) could be shown by resisting his claim. The words

τῷ θανόντι

have been groundlessly suspected (see cr. n.).

κέντει , stab. Cp. the scene in the Iliad where the Greeks prick Hector's corpse with their swords; Il. 22.371

οὐδ’ ἄρα οἵ τις ἀνουτητί γε παρέστη

: and ib. 24. 421 . For

κεντεῖν

of cowardly or treacherous wounding, cp. Ai. 1244

ἡμᾶς ἢ κακοῖς βαλεῖτέ που | ἢ σὺν δόλῳ κεντήσεθ’ οἱ λελειμμένοι.

ἐπικτανεῖν , ‘slay anew.’ In comp. with verbs of killing,

ἐπί

usu.= either ‘in addition’ ( O. C. 1733

ἐπενά<*>οιξον

, n.), or ‘over’ a grave, etc., as usu.

<*>πισφάττειν

: but cp. 1288 : Laert. Diog. 2. 17 § 135 (Menedemus)

Βίωνος...ἐπιμελῶς κατατρέχοντος τῶν μάντεων νεκροὺς αὐτὸς ἐπισφάττειν ἔλεγε

. Cp. Soph. Ph. 946

ἐναίρων νεκρόν

εὖ φρονήσας , having conceived kindly thoughts; a very rare use of the aor. part. in this sense, instead of

εὖ φρονῶν

. The aor. part. of

φρονέω

usu. means, (1) ‘having come to a sound mind,’ O. T. 649 , and so Isocr. or. 8. § 141,

εὖ φρονήσαντας

: (2) ‘having formed a project,’ as Her. 7.145 : (3) in the phrase

τὠυτὸ

(or

τὰ αὐτὰ

)

φρονήσαντες

, ‘having come to an agreement,’ Her. 1.60 , 5. 72.

μανθάνειν δ ': for the elision (

ἐπισυναλοιφή

) see O. T. 29 n.: and cp. above, 350.

εἰ … λέγοι : for the optative in the

γνώμη

, see 666 n. With ἥδιστον we supply

ἐστί

, as in O. T. 315 .

ὥστε = ὡς : O.C. 343.— σκοποῦ , sc.

τοξεύουσι

: the gen. as with

στοχάζομαι

: so Il. 4.100

ὀΐστευσον Μενελάου

: 14. 402

Αἴαντος δὲ πρῶτος ἀκόντισε

. Cp. 241 .

κοὐδὲ μαντικῆς κ.τ.λ.: not even by seer-craft do ye leave me unattempted: in your plots against me ye resort even to seer-craft. Two points in this phrase are notable. (1) ἄπρακτος =‘not worked,’ in the sense of, ‘not plotted against.’

πράσσειν

oft.=‘to intrigue’; and ‘to intrigue against one’ might be expressed by

πράσσειππερί τινος

, or

ἐπί τινι

, though

ἐπιβουλεύο τινί

is the usu. phrase. But, while

ἐπιβουλεύομαι

had a personal pass. use (to be plotted against’), we could not say

πράσσονται

, ‘they are the objects of an intrigue.’

ἄπρακτος

is therefore bolder than its prose equivalent,

ἀνεπιβούλευτος

. Still, for poetry, it seems possible. (2) μαντικῆς . Such a gen., joined to a verbal adj. with α privative, more often denotes the agent, answering to a gen. with

ὑπό

after a pass. verb, or to the subject of an act. verb: cp. 847 : Tr. 685

ἀκτῖνος...ἄθικτον

(untouched by the ray). Here, the instrument,

μαντική

, is, in fact, personified as the agent: i.e.,

μαντικῆς

does not correspond to the instrum. dat. in

καὶ μαντικῇ πράσσετε περὶ ἐμοῦ

, but to the nom. in

καὶ μαντικὴ πράσσει περὶ ἐμοῦ ὑμῖν

(ye have even seer-craft practising on me). An easier reading would be μαντικῇ . The instrumental dat. is often retained with the negative verbal; as Plat. Symp. 219E

χρήμασι...μᾶλλον ἄτρωτος ἢ σιδήρῳ

: fr. com. anon. 52

ἀνεπιβουλεύτου φθόνῳ

. But poetical usage seems to warrant

μαντικῆς

.—The conjecture ἄπρατος (see Appendix) would forestall the taunt which now forms the climax,

ἐξημπόλημαι

τῶν δ’ ὑπαὶ γένους , ‘by the tribe of those men.’—the

μάντεις

implied in

μαντικῆς

. Creon, though he addresses Teiresias, is speaking as much to the Chorus as to him. If we read τῶν (without

δ’

), as relative, it would naturally

refer to ὑμῖν : it could hardly refer to μαντικῆς . The conjecture of Semitelos, μαντικοῖς , would then be attractive. But such a substitute for

μάντεσι

would be very strange. And, if we keep L's

τῶν δ’

, the scornful demonstrative sufficiently interprets the reference to

μάντεις.

ὑπαί in trimeters, as El. 711 : Aesch. Ag. 892 , 944, Eum. 417.

γένους : cp. 1055 .—For other views of the passage, see Appendix.

ἐξημπόλημαι . Creon means: ‘The Thebans have bribed Teiresias to frighten me. He has taken their money. In return, he is to deliver me into their hands. I am like a piece of merchandise which has been sold for export, and put on board the buyer's ship.’ Cp. 1063 . Her. 1.1

ἐξεμπολημένων

(Ion.)

σφι σχεδὸν πάντων

, when they had sold off almost everything.—Neither

ἐμφορτίζομαι

nor

ἐκφορτίζομαι

occurs elsewhere, except that an old glossary (cited by Dind.) gives

ἐξεφορτίσατο

, exoneravit (‘unladed’). In later Greek we find

ἐμφορτοῦσθαι ναῦν, ἔμφορτος

, and

ἐκφορτοῦν

(both act. and midd.). Here, ἐμπεφόρτισμαι , the reading of the first hand in L, marks the completion of the sale by the delivery of the goods. The Schol. quotes Callimachus (fr. 529),

ἐποιήσαντό με φόρτον

.—The correction in L, ἐκπεφόρτισμαι , is far inferior. It would mean, ‘unladed (as a cargo) from a ship’: not, ‘made into a cargo,’ nor, ‘exported as a cargo.’—In Tr. 537 there is a like association of

ἐμπόλημα

and

φόρτος

(though the passage is not otherwise similar). Cp. Shaks. Com. Err. 3. 1. 72

‘It would make a man mad as a buck, to be so bought and sold.’

τἀπὸ Σάρδεων ἤλεκτρον : electron, or silver-gold, from the goldmines of Tmolus in Lydia, the range s. of Sardis. Croesus dedicated at Delphi a lion of refined gold (

χρυσὸς ἄπεφθος

), standing on a pedestal formed by 117 half-plinths, or ingots, of gold,—four being of refined gold, and the rest of this electron, or ‘white gold’ (

λευκὸς χρυσός

); Her. 1.50 . The celebrity of this

ἀνάθημα

in Greece helps to explain the poet's phrase. Stein on Her.l.c. shows that the ratio of silver to gold in electron was about 3 to 7. Pliny, who makes the ratio only 1 to 4, describes electron both as a natural blend of metals, and as an artificial product (

fit et cura, … addito argento

, Her. 33.80 ).— Paus. 5. 12 § 7 distinguishes the two senses of

ἤλεκτρον

, (1) silver-gold, (2) amber. The latter is the

ἤλεκτρον

of Herodotus (3. 115), and of Od. 15.460 , where a Phoenician brings a golden

ὅρμος, —μετὰ δ’ ἠλέκτροισιν ἔερτο

(‘strung with amber beads’).

τἀπὸ is a certain correction of L's

τὰ προ

(cr. n.): in class. Greek

ἤλεκτρον

is always neut., as it is in Paus. also.

Ἰνδικὸν χρυσόν : Her. 3.94 speaks of the

Ἰνδοί

as sending Dareius an annual tribute of 360 talents in gold dust (

ψῆγμα

οἱ Ζηνὸς αἰετοί : Il. 24.310

ὅς τε σοὶ αὐτῷ | φίλτατος οἰωνῶν, καί εὑ κράτος ἐστὶ μέγιστον

. Pind. P. 4. 4 (the Delphian priestess)

χρυσέων Διὸς αἰητῶν πάρεδρος

(the golden eagles on the

ὀμφαλός

). Hor. Carm. 4. 4. 1

ministrum fulminis alitem.

οὐδ’ ὥς , not even (I say) in that case,—repeating the supposition,

οὐδ’ εἰ θέλουσ’

. Cp. Il. 9.379 ff.

οὐδ’ εἴ μοι δεκάκις τε καὶ εἰκοσάκις τόσα δοίη, | ... οὐδέ κεν ὣς ἔτι θυμὸν ἐμὸν πείσεῑ Ἀγαμέμνων

. Od. 22.61 ff.

οὐδ’ εἴ μοι πατρώϊα πάντ’ ἀποδοῖτε | ...οὐδέ κεν ὣς ἔτι χεῖρας ἐμὰς λήξαιμι φόνοιο

.—Attic prose, too, used

καὶ ὥς

, ‘even in that case’ ( Thuc. 1.44 ),

οὐδ’ ὥς

(id. 1. 132), etc.—

παρήσω. οὐ μή

, with the 2nd pers. fut. ind., prohibits; but with the 1st or 3rd pers. it can be used in emphatic denial, though the aor. subjunct. is more usual: El. 1052

οὔ σοι μὴ μεθέψομαί ποτε

: see n. on O. C. 177 . There is no reason, then, for suspecting the text (see cr. n.).

θεοὺς μιαίνειν . Teiresias had said that the altars were defiled (1016). Creon replies that he will not yield, even if birds fly with the carrion up to the very throne of Zeus;—‘ for no mortal can pollute the gods.’ Campbell takes this to be an utterance of scepticism, like

οὐκ ἔφα τις | θεοὺς βροτῶν ἀξιοῦσθαι μέλειν

( Aesch. Ag. 369 ),—anticipating the Epicurean conception of gods who are neither pleased nor angered by men.

This view seems to do some injustice to the poet's dramatic psychology. I read the words quite differently. The most orthodox Greek piety held that ‘no mortal could pollute the gods.’ See, for example, H. F. 1232. Heracles, having recovered sanity after slaying his children, has covered his face, to hide it from the holy light of the sun. Theseus —who is a type of normal

εὐσέβεια

— makes him uncover, saying,—

τί δ’; οὐ μιαίνεις θνητὸς ὢν τὰ τῶν θεῶν

. The sungod cannot be polluted by a mortal. The idea of religious

μίασμα

was that a mortal had contracted some impurity which disqualified him for communion with the gods. The tainting of an altar cut off such communion by bringing uncleanness to the very place where men sought to be cleansed. Creon excitedly imagines a seemingly worse profanation, and then excuses his apparent impiety by a general maxim which all would admit:—‘no man can pollute the gods.’

‘The sky-throne of Zeus is still more sacred than his altar on earth: if defilement cannot reach him there, much less here.’ The sophism is of the kind with which an honest but stubborn and wrongheaded man might seek to quiet his conscience. Creon reveres Zeus (304): he feels for the majesty of the gods, and refuses to believe that they can honour the wicked (284 ff.). But his religious sense is temporarily confused by his anger.

πολλά , adv.,=‘very,’ with adj.: O. C. 1514 n.

καλῶς , = εὐπρεπῶς, in a bad sense: Eur. Hipp. 505

τᾀσχρὰ δ’ ἢν λέγῃς καλῶς

: Thuc. 5.89

μετ’ ὀνομάτων καλῶν

. So Eur. Hec. 1191

τἄδικ’ εὖ λέγειν

: cp. O. C. 807 .

ἆρ’ οἶδεν κ.τ.λ. Instead of being angered by Creon's bitter words, Teiresias is communing with the mournful thought which they suggest—the thought of human folly. His sorrowful exclamation here is like his

πάντες γὰρ οὐ φρονεῖτ’

in the scene with Oedipus ( O. T. 328 ).

τί χρῆμα ; Cp. Eur. Hec. 754 (Hecuba having said,

ἱκετεύω

ΑΓ. τί χρῆμα μαστεύουσα

; So oft. in questions, as Ai. 228 , Ph. 1231.

πάγκοινον , a sneer at the generality of the seer's exordium. What aphorism is this to be? But the seer's thought has a terribly definite point, as Creon is soon to feel (1066).

κτημάτων : cp. 684 .

ὅσῳπερ with superl., as O. C. 743 n. By μὴ φρονεῖν Creon hints that the seer's cleverness has outrun his prudence (1046).

νόσου : cp. 732 : πλήρης , 1017.

ἀντειπεῖν κακῶς, ἀντί

qualifies the whole phrase: i.e., it means, ‘to revile in return,’

ἀντιλοιδορεῖν

, as

ἀντιδρᾶν κακῶς

( O. C. 1191 )=

ἀνταδικεῖν

καὶ μήν , ‘and verily,’ meaning here, ‘and yet,’—the adversative force arising from the contrast between Creon's profession and his practice. Cp. 221 .— λέγεις , sc.

κακῶς τὸν μάντιν

.—For the metre, cp. 44 , 502.

γένος : 1035. Cp. Eur. I. A. 520

τὸ μαντικὸν πᾶν σπέρμα φιλότιμον κακόν

. Helen. 755 (of

μαντική

βίου γὰρ ἄλλως δέλεαρ ηὑρέθη τόδε, | κοὐδεὶς ἐπλούτησ’ ἐμπύροισιν ἀργὸς ὤν

,—i.e., the seer's client is never enriched (though the seer himself is).

τὸ δ’ ἐκ τυράννων . The text is sound. Instead of saying, ‘the race of tyrants’ (i.e., all the tyrants who exist), he says, with more rhetorical force, ‘the race bred of tyrants,’ i.e., the tyrants whose progenitors have also been tyrants. Thus ἐκ expresses that the love of ‘base gain’ is hereditary. For

τύραννος

in the bad sense, see O. T. 873 n.

αἰσχροκέρδειαν : not in the literal sense in which Creon imputed it to his servants (313), but in this, that Creon secures an unworthy personal triumph by trampling on religion and silencing just remonstrance (505 ff.). Cp. Ai. 1349

μὴ χαῖρ’, Ἀτρείδη, κέρδεσιν τοῖς μὴ καλοῖς

ἆρ’ οἶσθα

λέγων ταγοὺς ὄντας ἃ ἂν λέγῃς

; knowest thou that whatever it pleases thee to say is said of men who are rulers?

λέγω τινά τι

=to say something of him. ἃ ἂν λέγῃς is a scornful euphemism, implying that he indulges in random abuse. ταγούς : only here in Soph. : oft. in Aesch. (in Aesch. P. V. 96 Zeus is

ὁ νέος ταγὸς μακάρων

); once in Eur. , I. A. 269 (Adrastus). Here the word is not specially=

στρατηγός

(8), but simply =

βασιλεύς

ἐξ ἐμοῦ : cp. O. T. 1221

ἀνέπνευσα ...ἐκ σέθεν.

ἔχεις σώσας , merely=

σέσωκας

( cp. 22 ). The rare position of

ἔχεις

might suggest the prose sense (‘thou hast saved, and keepest’); but that position occurs where

ἔχω

is merely the auxiliary (794; Ai. 22

ἔχει περάνας

τἀκίνητα διὰ φρενῶν , = τὰ διὰ φρενῶν ἀκίνητα, those secrets in my soul which ought to be let alone. Cp. O. C. 1526

ἃ δ’ ἐξάγιστα μηδὲ κινεῖται λόγῳ

, n. For the place of the adv.

διὰ φρενῶν

, cp. 659 n.: for

διά

, 639 n.: Aesch. Th. 593

βαθεῖαν ἄλοκα διὰ φρενὸς καρπούμενος

κίνει : a word used esp. of sacrilege: Her. 6.134

κινήσοντά τι τῶν ἀκινήτων

(in a temple): Thuc. 4.98

ὕδωρ...κινῆσαι

(to profane, by secular use, water reserved for sacrifices).

μόνον δέ , sc.

κίνει.

ἐπὶ κέρδεσιν , i.e., with a view to receiving money from the Thebans for persuading me to bury Polyneices. So Oed. ( O. T. 388 ) calls the seer,

δόλιον ἀγύρτην, ὅστις ἐν τοῖς κέρδεσιν | μόνον δέδορκε

οὕτω γὰρ ἤδη : ‘indeed, as matters stand (

ἤδη

καὶ δοκῶ

(

λέξειν

), I think that I shall speak thus—i.e., not for gain—so far as thou art concerned.’ The seer, with grave irony, gives a new turn to Creon's phrase,

μὴ ἐπὶ κέρδεσιν

, and says that the admonition is superfluous. The message which he has to utter is fraught with no

κέρδη

—for Creon. For the plur.

κέρδη

in this general sense, cp. 1326 . τὸ σὸν μέρος here= quantum ad te attinet: a sense quite as correct for it as the more usual quantum in te est ( O. T. 1509 , O. C. 1366 , Tr. 1215 ). For καί emphasising

δοκῶ

(

λέξειν

), cp. 726 . Creon's reply (1063) refers to the covert threat: ‘say what thou wilt, thou shalt not shake my purpose.’— The choice lies between this view and that of the Scholiast, who makes the verse interrogative:—

οὕτω νομίζεις, ὅτι ἐπὶ κέρδεσι λέγω

; i.e., ‘what, do I seem now— on thy part—to be speaking for money?’ The points in favour of the Scholiast's interpretation are:—( a) The combination

γάρ...καί

(before the verb) suits an indignant question: cp. 770 , Tr. 1124 . ( b) The tone of rising anger—which began at 1060—fitly preludes the outburst at 1064: cp. O. T. 343 —350. But on the other hand:—( a) The indignation comes late, seeing that Creon has already used the same taunt four times (1036, 1047, 1055, 1059); not, indeed, in so directly personal a form, yet still openly enough. ( b) Though the seer is angered (1085), it is dramatically better to conceive him as speaking here with a stern calmness. ( c) It would be correct to say (e.g.)

πέφασμαι λέγων, τὸ σὸν μέρος

(‘I have been represented as speaking..., so far as you could create such a belief’): but hardly,

δοκῶ τὸ σὸν μέρος

, as merely=

δοκῶ σοί

.— On the whole, then, the first view is best. —Others, which may be rejected, are:— (1) ‘I think that I shall speak for your good.’ But, if we are thus to supply

ἐπὶ κέρδεσιν

, and not

οὐκ ἐπὶ κέρδεσιν

, the verse must be interrogative. (2) ‘So far as you are concerned, I do not expect to speak for my own profit’; i.e., I shall receive no thanks from you. (3) ‘Do you really think that I shall find any satisfaction in speaking?’—i.e., it will be only pain for you, without advantage for me.

ἴσθι ὡς μὴ ἐμπ. , rest assured that thou art not to trade (1037) on my resolve; i.e., to make profit out of it (from the Thebans) by persuading me to surrender it. ὡς (which might have been absent) adds emphasis by marking the point of view at which he is to place himself. In such phrases it is more often added to a partic. in the accus., the object of the imperat. verb: Ph. 253

ὡς μηδὲν εἰδότ’ ἴσθι μ’ ὧν ἀνιστορεῖς

: O. T. 848 n. But cp. Her. 1.91

ἐπιστάσθω Κροῖσος ὡς ὕστερον...ἁλοὺς τῆς πεπρωμένης.

φρένα : cp. 993 .

ἀλλ’ εὺ= γέ τοι : 473 n.

μη … τελῶν , that thou art not to accomplish, i.e., live through:

μή

is due to the imperat.

κάτισθι

( O. C. 78 n.). The easy correction, ἥλιον τελεῖν , has been received by some recent edd. ( κάτισθι then has the constr. with inf., as 473

ἴσθι ...πίπτειν

). It may be right. But τελῶν , if not a usual phrase, is a natural one; and it is more impressive here to say, ‘ thou shalt not live through many days,’ than, ‘the sun shall not fulfil many days.’

τρόχους = δρόμους, ‘courses.’ The MS. τροχους =‘runners,’ i.e.,

κύκλους

, wheels. The authority for this Attic distinction goes back at least to the Augustan age: see Chandler § 332 n. 1 (2nd ed.), who cites Ammonius p. 137

τροχοὶ ὀξυτόνως καὶ τρόχοι βαρυτόνως διαφέρουσι παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς. φησὶ Τρύφων

(in the Augustan age)

ἐν δευτέρᾳ περὶ Ἀττικῆς προσῳδίας. τοὺς μὲν γὰρ περιφερεῖς τροχοὺς ὁμοίως ἡμῖν προφέρονται ὀξυτονοῦντες· τρόχους δὲ βαρυτόνως λέγουσι τοὺς δρόμους

. This passage helps to explain why our MSS. all give

τροχούς

here. When Ammonius wrote (towards the end of the 4th cent. A.D. )

τρόχος

, ‘course,’ was known only as an Atticism, while

τροχός

, ‘wheel,’ was a common word.

ἁμιλλητῆρας , racing, rapid: Eur. Or. 456

γέροντι δεῦρ’ ἁμιλλᾶται ποδί

. Xen. Anab. 3.4.44

ὥρμησαν ἁμιλλᾶσθαι ἐπὶ τὸ ἄκρον

.—The Schol. explains,

τοὺς ἀλλήλους διαδεχομένους

, ‘successive’; perh. taking the word to mean, ‘competitors,’ i.e., ‘vying in swiftness.’ But that does not warrant his version.

ἐν οἷσι = ἐντὸς ὧν, i.e., before they have elapsed: cp. O. C. 619 n.

τῶν σῶν … ἐκ σπλάγχνων ἕνα , a strong fig. phrase, one whose life is nourished by thine own heart's blood,—the son begotten of thee. If the ref. were to the mother,

σπλάγχνα

could mean ‘womb’: cp. Kaibel Epigr. 691

ζωὴ δὲ πλείων μητρὸς ἐν σπλάγχνοις ἐμή

(of a babe who died just after birth). So brothers and sisters are

ὁμόσπλαγχνοι

(511).

νέκυν νεκρῶν : 596 n. The

νεκροί

are Polyneices and Antigone.— ἀντιδοὺς ἔσει , fut. perf.: cp. O. C. 816 n.

ἀνθ’ ὧν here=

ἀντὶ τούτων ὅτι

, ‘because’: so Plut. 434. The phrase more often means ‘wherefore’ ( O. C. 1295 ): cp. O. T. 264 n.

ἔχεις βαλὼν κάτω τῶν ἄνω (

τινά

), thou hast thrust to the grave (one) of the living. For the omission of

τις

after the partitive gen., cp. El. 1322

κλύω | τῶν ἔνδοθεν χωροῦντος

Bothe, omitting τε after ψυχήν , takes the latter with τῶν ἄνω , ‘a life belonging to the upper world.’ We could then read either ( a )

ἀτίμως...κατοικίσας

, or ( b) with Bergk,

ἀτίμως τ’...κατοικίσας

κατῴκισας

. But I prefer the MS. reading, because ( a) τῶν ἄνω as=

τῶν ἄνω τινά

has a certain tone of solemnity and mystery which befits the utterance: ( b) τῶν ἄνω … ψυχήν is somewhat weak: ( c) the words ψυχήν τ’ … κατῴκισας , both by rhythm and by diction, naturally form one clause, —paraphrasing and interpreting the darker utterance in v. 1068.—Schütz takes ἀνθ’ ὧν as=

ἀντὶ τούτων οὕς

, and

τῶν ἄνω

as by attraction for

τοὺς ἄνω

: i.e., ‘on account of those persons whom, being alive, thou hast entombed.’ Kern, too, so takes

ἀνθ’ ὧν

, but makes

τῶν ἄνω

partitive (‘on account of those among the living whom’); and so, I think, it must be on any view. But the parallelism of

ἔχεις μέν...ἔχεις δέ

plainly requires that

ἀνθ’ ὧν

should apply in the same sense to both clauses. Schütz, however, has to supply it with

ἔχεις δέ

in the changed sense of

ἀντὶ τούτων

(neut.)

ὅτι

.—For

οἱ ἄνω = οἱ ἐν φάει

, cp. 890 : Ph. 1348

ὦ στυγνὸς αἰών, τί μ’ ἔτι δῆτ’ ἔχεις ἄνω | βλέποντα, κοὐκ ἀφῆκας εἰς Ἅιδου μολεῖν

;—Some take τῶν ἄνω as=

τῶν ἄνω θεῶν

: ‘one belonging to the gods above.’ This is too forced.

ἀτίμως , ruthlessly: cp. O. C. 428 , El. 1181 .

ἔχεις δέ = κατέχεις δέ. Since in

ἔχεις μέν...ἔχεις δέ

the rhetorical effect depends simply on the repetition (

ἐπαναφορά

), the change of sense is immaterial. — τῶν κάτωθεν θεῶν , possess. gen. with νέκυν , a corpse belonging to them. For

κάτωθεν = κάτω

, 521 n.

ἄμοιρον , without its due

μοῖρα

of burial rites: Ai. 13 -7

νεκρὸν ταφῆς | ἄμοιρον

. Others take

τῶν

κ. θεῶν

with

ἄμοιρον

: ‘without a portion in the gods below,’ i.e., not admitted to communion with them. But the phrase is a strange one; and the leading thought here is that the

νέρτεροι

are robbed of one who belongs to them.

ἀκτέριστον (1207), without offerings at the grave,

κτερίσματα

( O. C. 1410 ): cp. 204 .

ἀνόσιον , ‘unhallowed,’ sums up the state of the dead who has received no rites: cp. 545 n. Cp. Shaksp. Haml. 1. 5. 77

‘Unhousel'd, disappointed, unanel'd’

[without sacrament—unprepared for death—without extreme unction].

ὧν , sc.

τῶν νεκρῶν

, suggested by

νέκυν

. Others make it neut., ‘such acts as these.’ It cannot refer to

οἱ κάτωθεν θεοί.

βιάζονται , sc.

οἱ ἄνω θεοί

: because it was an offence against the pure

οὐράνιοι θεοί

to keep a

μίασμα

in their presence. Cp. O. T. 1425

τὴν γοῦν πάντα βόσκουσαν φλόγα | αἰδεῖσθ’ ἄνακτος Ἡλίου

, and see n. there on 1427. The subject to

βιάζονται

might, indeed, be

οἱ κάτωθεν θεοί

, for Greek idiom is often bold in such transitions: but the verb suits a positive better than a negative wrong.

τούτων , neut., causal gen.: cp. 931 n.

λωβητῆρες , though the subject is fem.: so El. 850

ἴστωρ

: Aesch. Ag. 111

χερὶ πράκτορι

: ib. 664

τύχη...σωτήρ

: Suppl. 1040

θέλκτορι Πειθοῖ.

ὑστεροφθόροι , destroying after (though not, here, long after) the crime. Aesch. Ag. 58 (Zeus)

ὑστερόποινον | πέμπει παραβᾶσιν Ἐρινύν

. Anthol. 12. 229

ὑστερόπουν ἁζόμενοι Νέμεσιν

λοχῶσιν : El. 490

ἁ δεινοῖς κρυπτομένα λόχοις χαλκόπους Ἐρινύς.

Ἅιδου καὶ θεῶν , possess. gen.; the Erinyes are their ministers, avenging their wrongs: so oft.

πατρός, μητρός, Ἐρινύες

. In El. 112 the Erinyes are

σεμναὶ...θεῶν παῖδες.

ληφθῆναι , inf. of result: cp. 64

ἀκούειν

. The omission of

ὥστε

is somewhat bold, since the subject of the inf. is not that of

λοχῶσιν

. Cp. O. C. 385

ἐμοῦ θεοὺς | ὤραν τιν’ ἕξειν ὥστε σωθῆναί ποτε

κατηργ. , prop., overlaid with silver ( Her. 1.98 ); hence, fig., bribed. Cp. Pind. P. 11. 41

μισθοῖο συνέθευ παρέχειν | φωνὰν ὑπάργυρον

(a word prop. said of a gilded surface, with silver below). — οὐ μακρ. χρόν. τριβή =a time for which thou wilt not have long to wait. Some, less naturally, make these words a parenthesis with

ἔσται

understood, and supply

ταῦτα

as subject to φανεῖ . Cp. Aristoph. Ran. 156

θιάσους εὐδαίμονας | ἀνδρῶν γυναικῶν

1080-1083

The πόλεις are the cities which had furnished contingents to the Argive expedition against Thebes. These cities are stirred with passionate hatred against Creon by the tidings that burial has been refused to their fallen warriors. There is no direct allusion to the war of the Epigoni,—the expedition which the sons of the fallen chiefs led against Thebes, and in which they destroyed it. Bergk's

συνταράξονται

might suggest such an allusion; but the pres. συνταράσσονται is right. The reference is to the feelings which now agitate the cities. Those feelings are one day to produce the new war. Here the prophet notes them only as signs of a still distant storm. Having foretold a domestic sorrow for the father, he now foreshadows a public danger for the king.

It has been objected that the play contains no hint of burial having been denied to any one except Polyneices. This is not exactly the case: the phrase

τῶν ἐχθρῶν κακά

in v. 10 is such a hint. But it was unnecessary for the poet to state a fact which all his hearers would assume. Every one knew how Creon had refused burial to the Argives, and how Theseus had recovered their corpses by force of arms. In the Supplices of Eur. the Chorus consists of widows and mothers of the unburied warriors. No Athenian exploit was more famous ( Her. 9.27 ; Isocr. Paneg. § 52 , Encom. Helen. § 31, Panath. § 168; Plat. Menex. 244 ; [Lys. ] or. 2 §§ 4 ff. : [Dem. ] or. 60 §§ 7 ff. ). The war of the Epigoni, which was included in the epic Thebais ( Paus. 9. 9 § 5), was dramatised both by Aesch. and by Soph. (

Ἐπίγονοι

Just as, in the O. C. (1410 n.), Soph. glances at the theme of his Antigone, so here he might naturally glance—however indirectly—at a later chapter of the Theban story,—whether his Epigoni already existed, or was still in the future. Dramatically, the reference is the more fitting, since the legend represented Teiresias as still living, and still zealous for Theban welfare, when the Epigoni came.—For other views of the passage, see Appendix.

ὅσων (fem.)

σπαράγματα

, mangled bodies belonging to them, as being the corpses of their citizens. The possessive gen. in this sense is quite justifiable, since

σπαράγματα = σώματα ἐσπαραγμένα

, just as

πτώματα = σώματα πεπτωκότα

. (It would be possible, but harsh, to make ὅσων masc., as=

ἐπεὶ τοσούτων

: cp. O. C. 263 n.)

L's καθήγνισαν =‘hallowed’ them, in the sense of, ‘gave burial rites to them’: cp. Eur. Or. 40

μήτηρ πυρὶ καθήγνισται δέμας

(has had the funeral rite of fire): Suppl. 1211

ἵν’ αὐτῶν σώμαθ’ ἡγνίσθη πυρί

. The v.l. καθήγισαν reaches the same meaning (‘buried’) by a different channel.

καθαγίζω

was properly ‘to devote’ or ‘dedicate’: Her. 1.86

ἀκροθίνια ...καταγιεῖν θεῶν ὅτεῳ δή

. Then, fig., to devote to the gods below by the funeral fire; Anton. 14

τὸ...σῶμα τοῦ Καίσαρος ἐν ἀγορᾷ καθαγίσαι

(‘solemnly burn’). Either καθήγνισαν or καθήγισαν , then, is admissible. But (apart from L's support)

καθήγνισαν

seems preferable on two grounds: ( a) its primary sense lends force to the grim irony: ( b) the funereal sense of

καθαγίζω

has only post-classical evidence.—Hesychius (

καθαγίσω

) says that Soph. used

καθαγίζω

, not in the sense of

καθιερόω

, but in that of

μιαίνω

:—a statement perh. founded on a misunderstanding

καθήγισαν

here. The Schol. read the latter (

μετὰ ἄγους ἐκόμισαν

). But the fact that L has

καθήγνισαν

must be set against these doubtful testimonies.—For the irony, cp. El. 1487

πρόθες | ταφεῦσιν, ὧν τόνδ’ εἰκός ἐστι τυγχάνειν

(as Gorgias called vultures

ἔμψυχοι τάφοι

λονγιν. π. ὕψους

3 § 2): Aesch. Th. 1020

ὑπ’ οἰωνῶν ... | ταφέντ’ ἀτίμως

: Ennius Ann. 142

volturu' crudeli condebat membra sepulcro:

Lucr. 5. 993

viva videns vivo sepeliri viscera busto.

ἑστιοῦχον … πόλιν , the city containing the

ἑστίαι

of those on whose flesh the bird has fed. The sing. is used, although several

πόλεις

are concerned, since the case of one city is the case of all. For the adj., cp. Aesch. Pers. 510

ἥκουσιν ἐκφυγόντες, οὐ πολλοί τινες, | ἐφ’ ἑστιοῦχον γαῖαν

, ‘the land of their homes.’ Eur. Andr. 283

ἑστιοῦχον αὐλάν

, the abode that contains his hearth. Here, the word serves to suggest a pollution of hearth and altar (1016). Pollution, in a ceremonial sense, could be brought by the

ὀσμή

, even without an actual transport of carrion. And it is only the birds that are said to carry the taint.—See Appendix on 1080 ff.

σου , ‘at thee,’ with ἀφῆκα : 1033 n.

θυμῷ , modal dat.: 620 n.— καρδίας τοξεύματα , heart-arrows, i.e., arrows for thy heart. Cp. Eur. Hec. 235

καρδίας δηκτήρια

: Med. 1360

τῆς σῆς γάρ, ὡς χρῆν, καρδίας ἀνθηψάμην

.—Not, arrows from my (angry) heart, like

ὄμματος... τόξευμα

( Aesch. Suppl. 1004 ).—

τῶν = ὧν

: cp. O. C. 747 n.

ὦ παῖ . Cp. O. T. 444

ἄπειμι τοίνυν· καὶ σύ, παῖ, κόμιζέ με

τρέφειν : cp. 660 n.

ἡσυχωτέραν , the MS. reading, has been prudently retained by most of the recent edd. In Plat. Charm. 160 A the MSS. give

ὁ ἡσυχώτατος

, though two lines before they give

ὡς ἡσυχαίτατα

. A grammarian in Bekker Anecd. 98. 19 quotes

ἡσυχώτερον

. In Aesch. Eum. 223 the MSS. give

ἡσυχαιτέραν

, and in Plat. Phileb. 24C

ἡσυχαιτέρου

. It is true that our MSS. have no great weight on such a point, and that, if the ω form had been the current one in later Greek, it would have been likely to oust an older form in αι . But we see that sometimes, at least, the MSS. could preserve the αι and the ω forms side by side. It seems safer, then, to suppose that the normal ω form and the irregular αι form were both in Attic use, than to assume that the αι form alone was tolerated. The dictum of Thomas Magister, (quoted by Dindorf,) p. 426

ἡσυχαίτερον· οὐχ ἡσυχώτερον

, is indecisive without more evidence than we possess.

τὸν νοῦν … τῶν φρενῶν ἀμείνω (

τρέφειν

)

ἢ νῦν φέρει

(

αὐτόν

). Cp. Il. 18.419

τῇς ἐν μὲν νόος ἐστὶ μετὰ φρεσίν

, there is understanding in their breasts: 22. 475

ἐς φρένα θυμὸς ἀγέρθη

, the soul returned to her breast. The word

φρήν

being thus associated with the physical seat of thought and feeling,

ὁ νοῦς τῶν φρενῶν

was a possible phrase. So trag. adesp. fr. 240 (when divine anger visits a man)

ἐξαφαιρεῖται φρενῶν | τὸν νοῦν τὸν ἐσθλόν

. ( Cp. 176 n. ad fin.)

φέρει : .—If we took τῶν φρενῶν with ἀμείνω , then ἢ must be changed to ὧν , with Brunck. In so compact a clause,

ἤ

could not be an irregular substitute for

ὧν

. Nor could

ἢ νῦν φέρει

be an epexegesis: ‘better than his (present) mind,—(that is, better) than he now bears it.’

ἐξ ὅτου : cp. 12 n.

λευκὴν … ἐκ μελαίνης . The words could mean either: (1) ‘since this hair which clothes my head, once dark, has been white’: or (2) ‘since this hair,—once dark, now white,—has clothed my head,’ i.e., from infancy. The first is the sense intended here. There is a certain looseness of expression, since the thought is, ‘though I am old, I can recall no such case’; whereas the period actually described might be a comparatively short one. So we can say, ‘he has grown grey in the service of his country,’ meaning, ‘he has served it all his life.’

ἀμφιβάλλομαι : cp. Rhianus (the elegiac poet of Crete, c. 225 B.C.) Anthol. P. 12. 93

χαίρετε, καλοὶ παῖδες, ἐς ἀκμαίην δὲ μόλοιτε | ἥβην, καὶ λευκὴν ἀμφιέσαισθε κόμην

. For the 1st pers. sing. following

ἐπιστάμεσθα

, see

μὴ . We might have had the

οὐ

of oratio obliqua with

λακεῖν, = ὅτι οὐκ ἔλακε

. But here we have

μή

, as after

πιστεύω

and like verbs. So O. T. 1455

οἶδα, μήτε μ’ ἂν νόσον | μήτ’ ἄλλο πέρσαι μηδέν

(n.). Cp. O. C. 656 n., 797 n. In such cases

μή

seems to add a certain emphasis to the statement of fact (like saying, ‘I protest that I know no instance’).

λακεῖν , infin. (instead of the more usual partic.) after

ἐπιστάμεσθα

: 293 n. This verb is esp. used of prophecy: cp. Tr. 822 (where

τοὔπος τὸ θεοπρόπον

is subject to

ἔλακεν

): Aesch. Ag. 1426 (of Clytaemnestra)

περίφρονα δ’ ἔλακες

. The ref. is esp. to the seer's denunciation of Oedipus, and his command regarding Megareus (1303 n.).

ἔγνωκα , I have noted it=I know it well; more emphatic than

οἶδα

: cp. O. C. 553 n.

For τε … δέ , instead of

τε...τε

, cp. Tr. 285

ταῦτα γὰρ πόσις τε σὸς ἐφεῖτ’, ἐγὼ δὲ πιστὸς ὢν κείνῳ τελῶ

: ib. 333

ὡς σύ θ’ οἷ θέλεις | σπεύδῃς, ἐγὼ δὲ τἄνδον ἐξαρκῆ τιθῶ

. See also O. C. 367 n., 442 n.: Ph. 1312 f. Here, δέ is accentless in L, and the first hand has written τ above; but, if the genuine reading had been τε … τε , the change to τε … δέ was not likely to occur; and the antithesis makes δέ very natural. Cp. Aesch. Ag. 206

βαρεῖα μὲν κὴρ τὸ μὴ πιθέσθαι, | βαρεῖα δ’, εἰ τέκνον δατξω

ἄτῃ πατάξαι (170 n.) θυμὸν , to smite my proud spirit with a curse. ἀντιστάντα implies that he is stationary: the image is not, then, like that in 854 (

ἐς Δίκας βάθρον | προσέπεσες

). Rather the

ἄτη

is to be conceived as sweeping down on him, like the torrent which destroys trees that resist it (712).

ἐν δεινῷ πάρα (=

πάρεστιν

), it is open to me, as the dreadful alternative; lit., as a thing in the region of

τὸ δεινόν

. For

ἐν δεινῷ

cp. El. 384

νῦν γὰρ ἐν καλῷ φρονεῖν

('tis opportune). Eur. Her. 971

οὐκοῦν ἔτ’ ἐστὶν ἐν καλῷ δοῦναι δίκην

: I.A. 969

ἐν εὐμαρεῖ τε

( sc.

ἐστί

)

δρᾶν

: Helen. 1277

ἐν εὐσεβεῖ γοῦν νόμιμα μὴ κλέπτειν νεκρῶν

('tis a matter of piety). Here, the only peculiarity arises from the fusion of two propositions, viz. (1)

πάρεστιν

, and (2)

ἐν δεινῷ ἐστιν

. The phrase would have been clearer if

ὄν

had been added to

ἐν δεινῷ

: cp. 471 n. It may be noticed that elsewhere also Soph. uses

πάρεστι

and

παρόν

of an evil lot: Ai. 432

νῦν γὰρ πάρεστι καὶ δὶς αἰάζειν ἐμοί

: El. 959

ᾗ πάρεστι μὲν στένειν... | πάρεστι δ’ ἀλγεῖν

: Ph. 283

ηὕρισκον οὐδὲν πλὴν ἀνιᾶσθαι παρόν

. This is a point in favour of the traditional πάρα .—Seyffert's ἓν δεινοῦ πέρα would be excellent, were it not for

ἕν

, which cannot be justified by the use of

εἷς

with superlatives ( O. C. 563 n.). Cp. [Dem. ] or. 45 § 73

δεινόν, ὦ γῆ καὶ θεοί, καὶ πέρα δεινοῦ

. Wecklein conjectures

ἐπὶ

(for

ἐν

)

δεινῷ

: ‘by resisting, it is possible that, in addition to the difficulty (of resistance), I may incur calamity.’ But, apart from the risk of calamity, there was nothing in resistance that he could call

δεινόν

. There is no likelihood in conjectures which displace

θυμόν

, such as Nauck's (see cr. n.).

The question between L's λαβεῖν , and the Κρέον of later MSS., is not an easy one to decide. If

λαβεῖν

is an error, then it must be explained by the scribe's eye having wandered to v. 1094. But it has not been noticed (I think) that the argument from v. 1094 is two-edged. There, the scribe of L wrote

λαβεῖν

, which was afterwards corrected to

λακεῖν

, either by his own hand or by another. It might be held, then, that he wrote

λαβεῖν

, by an error of the eye, in 1094, because his archetype had

λαβεῖν

in 1098. The epexegetic construction of the inf. (=

ὥστε λαβεῖν αὐτήν

, see examples on 489 f.) may have been a stumblingblock, leading transcribers to think it a redundant gloss; when

Κρέον

would have been the obvious resource. Everything considered, I prefer to retain

λαβεῖν

κατώρυχος : 774 n. —

κτίσον

is here more than

ποίησον

, as it implies observance of solemn rites: cp. 1201 ff.: Aesch. Cho. 483

οὕτω γὰρ ἄν σοι δαῖτες ἔννομοι βροτῶν | κτιζοίατ

I read the impers. δοκεῖ : ‘and does it seem good (to you) that I should yield?’ The dat. can be understood, as in Ph. 526

ἀλλ’, εἰ δοκεῖ, πλέωμεν

, and ib. 645 . This correction is confirmed by Aesch. Th. 650

σὺ δ’ αὐτὸς ἤδη γνῶθι, τίνα πέμπειν δοκεῖ

, where L has

δοκεῖ

with an accent erased over the

,—showing that the use of the impers. verb without a dat., seeming strange, had suggested

δόκει

(imperat.). There, some of the later MSS. have

δοκεῖς

. Here, L shares the error of the rest, and has δοκεῖς —generated, doubtless, from

δοκεῖ

by the same misapprehension as in Aesch. l. c. The decisive objection to δοκεῖς here is that it could mean only, ‘art thou minded to yield?’ ( Aesch. Ag. 16

ὅταν δ’ ἀείδειν ἢ μινύρεσθαι δοκῶ

); not, ‘dost thou think it right that I should yield?’

παρεικαθεῖν : for the form, see on O. T. 651 .

συντέμνουσι … τοὺς κ. , cut them (i.e., their careers) short, ‘cut them off.’ The compressed phrase, though not strictly correct, is natural.

ποδώκεις : cp. Il. 9.505

ἡ δ’ Ἄτη σθεναρή τε καὶ ἀρτίπος

: Ai. 837

Ἐρινῦς τανύποδας

(who are

ταχεῖαι

, ib. 843 ): O. T. 418

δεινόπους ἀρά.

βλάβαι , ‘harms,’ ‘mischiefs,’ with ref. to the primary sense of

βλάπτω

, to disable, or stop: Il. 6.39 (horses)

ὄζῳ ἐνί βλαφθέντε μυρικίνῳ

, ‘caught in’ a tamarisk branch: Aesch. Ag. 120 (a hare)

βλαβέντα λοισθίων δρόμων

, ‘stopped’ from running further. The

βλάβαι θεῶν

cannot, however, be properly regarded as personified beings; and therefore we should not write

Βλάβαι

. In Aesch. Eum. 491

εἰ κρατήσει δίκα τε καὶ βλάβα | τοῦδε μητροκτόνου

, where some write

Δίκα—Βλάβα

, the sense is, ‘if the cause and the wrong (=the wrongful cause) of Orestes shall prevail.’

κακόφρονας : for the

ο—

before

φρ

, cp. 336 n.

μόλις μέν (

ἐξίστ

.),

ἐξίστ. δέ

: cp. Eur. Phoen. 1421

μόλις μέν, ἐξέτεινε δ’ εἰς ἧπαρ ξίφος

: Aristoph. Nub. 1363

κἀγὼ μόλις μέν, ἀλλ’ ὅμως ἠνεσχόμην.

ἐξίσταμαι καρδίας , resign my cherished resolve: Phaedr. 249 D

ἐξιστάμενος...τῶν ἀνθρωπίνων σπουδασμάτων, καὶ πρὸς τῷ θείῳ γιγνόμενος

. This use of

καρδία

was suggested by the similar use of

θυμός

, with which Homer associates it as the seat of desire or passion ( Il. 13.784

νῦν δ’ ἄρχ’, ὅππη σε κραδίη θυμός τε κελεύει

): thus

πληροῦσα θυμόν

( Eur. Hipp. 1328 )=

πληροῦσα ἐπιθυμίαν.

τὸ δρᾶν , acc. of inner object, defining the concession: Ph. 1252

ἀλλ’ οὐδέ τοι σῇ χειρὶ πείθομαι τὸ δρᾶν.

δυσμαχητέον : Tr. 492

θεοῖσι δυσμαχοῦντες

ἐπ’ ἄλλ’. τρέπε = ἄλλοις ἐπίτρεπε: Aesch. Eum. 434

ἦ κἀπ’ ἐμοὶ τρέποιτ’ ἂν αἰτίας τέλος

; (‘would ye commit the decision of the charge to me’?) This is ‘tmesis’ in the proper sense,—where the prep. determines the special sense of the verb: cp. Il. 8.108

οὕς ποτ’ ἀπ’ Αἰνείαν ἑλόμην = ἀφειλόμην

ὡς ἔχω , i.e., forthwith: 1235: Ph. 819

δέξαι θανάσιμόν μ’ ὅπως ἔχω.

στείχοιμ’ ἄν , optat. with

ἄν

expressing a fixed resolve: O. T. 343

οὐκ ἂν πέρα φράσαιμι

: O. C. 45

οὐχ...ἂν ἐξέλθοιμ’ ἔτι.

ἴτ’ ἴτ’ . The rhythm given by the tribrach suits this agitated utterance. εἶ’ would be no improvement (see cr. n.).

οἵ τ’ ὄντες οἵ τ’ ἀπόντες , one and all. This was doubtless a familiar phrase: cp. 40 n. El. 305

τὰς οὔσας τέ μοι | καὶ τὰς ἀπούσας ἐλπίδας διέφθορεν

. Plaut. Trin. 360

comedit quod fuit quod non fuit.

ἀξίνας . In Xen. Anab. 1.5.12 the

ἀξίνη

is used by one who is

ξύλα σχίζων

. Here it has usually been supposed that the

ἀξῖναι

were to cut wood for the burning of the corpse. But no regular

πυρά

was made; the remains of the corpse were burned with

νεοσπάδες θαλλοί

, branches freshly plucked from the trees in the plain (1201). On the other hand, some implement was needed to raise the

τύμβος ὀρθόκρανος

of earth (1203). It seems, then, as if Soph. referred to some kind of axe which could serve like the

γενῄς

of v. 249 (n.). No tool was used to break open Antigone's tomb; the stones were dragged away (1216).

ἐπόψιον , pass., looked-upon, beheld, from here: hence=

φανερόν

(schol.), ‘in view.’ Cp. O. C. 1600

εἰς προσόψιον | πάγον

, the hill which was in view. —As Creon speaks, he points with his hand in a direction to the left of the spectators. The region meant is the furthest and highest part of the Theban plain (1197), where the body of Polyneices still lay. In the

πάγοι

adjacent to it was the rocky tomb of Antigone (774 n.).—Hermann assumed the loss of some vv. after 1110, in which Creon described the

ἐπόψιος τόπος

,—explaining that he would first bury Polyneices, and then free Antigone. But what need was there for this, when he was himself to accompany his servants? Besides, his men, like all the other Thebans, might be supposed to know the place meant; and the Chorus had already said what was to be done there. Equally baseless is Bergk's theory that vv. 1111 —1114 are an interpolation, designed to fill a gap in the original text. See the notes on them. Dindorf agrees with Bergk only so far as to suspect vv. 1111, 1112.

ἐγὼ δ’ . The sense is not: ‘do you go and bury Polyneices, while I release Antigone.’ Creon takes part in both acts (1196 ff.). But at this moment his foremost thought is of saving Antigone. If she dies, his son must die (1066). Therefore, while he glances at the burial-rites by telling his men to bring axes, he describes his own part by his most urgent task,—the release.— ἐπιστράφη , prop., ‘turned round’; as a person faces about, Eur. Alc. 187

καὶ πολλὰ θάλαμον ἐξιοῦσ’ ἐπεστράφη.

τῇδ’ , this way, in this direction ( O. C. 1547 ).

αὐτός τ’ ἔδησα κ.τ.λ. = ὥσπερ αὐτὸς ἔδησα, οὕτω καὶ αὐτὸς παρὼν ἐκλύσομαι. The co-ordination (parataxis) of clauses by

τε...καί

, as elsewhere by

μέν... δέ

, is peculiarly Greek. Cp. O. T. 419

βλέποντα νῦν μὲν ὄρθ’, ἔπειτα δὲ σκότον

(=dark then, though now thou hast sight): O. C. 853

οὔτε νῦν καλὰ | δρᾷς, οὔτε πρόσθεν εἰργάσω

(=thou art not doing well now, as neither didst thou formerly): ib. 1202 (

οὐ καλὸν

)

αὐτὸν μὲν εὖ | πάσχειν, παθόντα δ’ οὐκ ἐπίστασθαι τίνειν

( while receiving benefits, to be incapable of requiting them). Here, the rhetorical effect of the idiom is to place the two acts in bolder contrast. The middle

ἐκλύομαι

and the active

ἐκλύω

( Aesch. PV 326 ) are equivalent in poetry. They do not differ as

λύω

(said of the captor) from

λύομαι

(of the ransomer).—Nauck and others take the words figuratively; ‘As I have made the tangle, I will unravel it’ ( cp. 40 n.). This is surely wrong. See on v. 1111.

δέδοικα μὴ … ᾖ : cp. O. T. 747

δεινῶς ἀθυμῶ μὴ βλέπων ὁ μάντις ᾖ

. In both these places, ‘I fear lest...’ means ‘I shrewdly suspect that...,’ and

δέδοικα μή

might therefore have been followed by pres. indic., which expresses a fear that something is now going on ( cp. 278 n. Aristoph. Nub. 493

δέδοικα...μὴ πληγῶν δέει

). τοὺς καθεστ. νόμους , the laws established by the gods,—the

θεῶν νόμιμα

of 454 f.

σῴζοντα … τὸν βίον τελεῖν = σῴζειν ἕως ἂν τελευτῄσης: but the turn of phrase chosen unconsciously foreshadows Antigone's fate.

Commentary on Sophocles: Antigone. Sir Richard C. Jebb. Cambridge. 1900.

Sponsored by Perseus Project, Tufts University.

Funding provided by National Endowment for the Humanities.

Current edition Experimental

Commentary (R. C. Jebb) (OCR draft) (English) (Commentary (R. C. Jebb))

Provisional text from uncorrected OCR; expect errors.

Editions (12)

Greek (L. Benloew, 1858) (OCR draft) Experimental (Greek (L. Benloew, 1858)) — 988 focus

Θήβης ἄνακτες, ἥκομεν κοινὴν ὁδὸν

δύ᾽ ¹ ἐξ ἑνὸς βλέποντε. τοῖς τυφλοῖσι γὰρ

αὕτη κέλευθος ² ἐκ προηγητοῦ πέλει.

Κρέων

τί δ᾽ ἔστιν, ὦ γεραιὲ Τειρεσία, νέον ;

Τειρεσίας

ἐγὼ διδάξω· καὶ σὺ τῷ μάντει πιθοῦ.
985

Κρέων

οὔκουν πάρος γε σῆς ἀπεστάτουν φρενός.

Τειρεσίας

τοιγὰρ δι᾽ ὀρθῆς τήνδε ναυκληρεῖς πόλιν.

Κρέων

ἔχω πεπονθὼς μαρτυρεῖν ὀνήσιμα.

Τειρεσίας

φρόνει βεβὼς αὖ νῦν ³ ἐπὶ ξυροῦ τύχης.

Κρέων

τί δ᾽ ἔστιν; ὡς ἐγὼ τὸ σὸν φρίσσω στόμα.
990

Τειρεσίας

γνώσει, τέχνης σημεῖα τῆς ἐμῆς κλύων.

ἐς γὰρ παλαιὸν θᾶκον ὀρνιθοσκόπον

ἵζων, ἵν᾽ ἦν μοι παντὸς οἰωνοῦ λιμὴν,

ἀγνῶτ᾽ ἀκούω φθόγγον ὀρνίθων, κακῷ

κλάζοντας ⁴ οἴστρῳ καὶ βεβαρβαρωμένῳ,
995

καὶ σπῶντας ⁵ ἐν χηλαῖσιν ἀλλήλους φοναῖς

ἔγνων· πτερῶν γὰρ ῥοῖβδος οὐκ ἄσημος ἦν.

εὐθὺς δὲ δείσας, ἐμπύρων ἐγευόμην

βωμοῖσι παμφλέκτοισιν· ἐκ δὲ θυμάτων

ἥφαιστος ⁶ οὐκ ἔλαμπεν· ἀλλ᾽ ἐπὶ σποδῷ
1000

μυδῶσα κηκὶς μηρίων ἐτήκετο,

κἄτυφε, κἀνέπτυε· καὶ μετάρσιοι

χολαὶ ⁷ διεσπείροντο, καὶ καταῤῥυεῖς

μηροὶ καλυπτῆς ἐξέκειντο πιμελῆς.

τοιαῦτα παιδὸς τοῦδ᾽ ἐμάνθανον πάρα,
1005

φθίνοντ᾽ ἀσήμων ὀργίων μαντεύματα.

ἐμοὶ γὰρ οὗτος ἡγεμὼν, ἄλλοις δ᾽ ἐγώ.

καὶ ταῦτα τῆς σῆς ἐκ φρενὸς νοσεῖ πόλις.

βωμοὶ γὰρ ἡμῖν ἐσχάραι τε παντελεῖς,

πλήρεις ὑπ᾽ οἰωνῶν τε καὶ κυνῶν βορᾶς
1010

τοῦ δυσμόρου πεπτῶτος Οἰδίπου γόνου.

κᾆτ᾽ οὐ δέχονται θυστάδας λιτὰς ἔτι

θεοὶ παρ᾽ ἡμῶν, οὐδὲ μηρίων φλόγα,

οὐδ᾽ ὄρνις εὐσήμους ἀποῤῥοιβδεῖ βοὰς,

ἀνδροφθόρου ⁸ βεβρῶτες αἵματος λίπος.
1015

ταῦτ᾽ οὖν, τέκνον, φρόνησον· ἀνθρώποισι γὰρ

τοῖς πᾶσι κοινόν ἐστι τοὐξαμαρτάνειν·

ἐπεὶ δ᾽ ἁμάρτῃ, κεῖνος οὐκ ἔτ᾽ ἔστ᾽ ἀνὴρ

ἄβουλος οὐδ᾽ ἄνολβος, ὅστις ἐς κακὸν

πεσὼν ἀκεῖται, μηδ᾽ ἀκίνητος πέλει.
1020

αὐθαδία τοι σκαιότητ᾽ ὀφλισκάνει.

ἀλλ᾽ εἶκε τῷ θανόντι, μηδ᾽ ὀλωλότα

κέντει. τίς ἀλκὴ τὸν θανόντ᾽ ἐπικτανεῖν;

εὖ σοι φρονήσας εὖ λέγω· τὸ μανθάνειν δ᾽

ἥδιστον εὖ λέγοντος, εἰ κέρδος λέγοι·
1025

Κρέων

ὦ πρέσβυ, πάντες, ὥστε τοξόται σκοποῦ,

τοξεύετ᾽ ἀνδρὸς τοῦδε, κοὐδὲ μαντικῆς

ἄπρακτος ὑμῖν εἰμι ⁹· τῶν δ᾽ ὑπαὶ γένους

ἐξημπόλημαι κἀκπεφόρτισμαι πάλαι.

κερδαίνετ᾽, ἐμπολᾶτε τὸν πρὸς Σάρδεων ¹⁰
1030

ἤλεκτρον, εἰ βούλεσθε, καὶ τὸν Ἰνδικὸν

χρυσόν· τάφῳ δ᾽ ἐκεῖνον οὐχὶ κρύψετε,

οὐδ᾽ εἰ θέλουσ᾽ οἱ Ζηνὸς αἰετοὶ βορὰν

φέρειν νιν ἁρπάζοντες ἐς Διὸς θρόνους,

οὐδ᾽ ὣς, μίασμα τοῦτο μὴ τρέσας, ἐγὼ
1035

θάπτειν παρήσω κεῖνον. εὖ γὰρ οἶδ᾽ ὅτι

θεοὺς μιαίνειν οὔτις ἀνθρώπων σθένει.

πίπτουσι δ᾽, ὦ γεραιὲ Τειρεσία, βροτῶν

χοἱ πολλὰ δεινοὶ πτώματ᾽ αἴσχρ᾽, ὅταν λόγους

αἰσχροὺς καλῶς λέγωσι τοῦ κέρδους χάριν.
1040

Τειρεσίας

φεῦ.

ἆρ’ οἶδεν ἀνθρώπων τις, ἆρα φράζεται,

Κρέων

τί χρῆμα; ποῖον τοῦτο πάγκοινον λέγεις;

Τειρεσίας

ὅσῳ κράτιστον κτημάτων εὐβουλία ;

Κρέων

ὅσῳπερ, οἶμαι, μὴ φρονεῖν πλείστη βλάβη.

Τειρεσίας

ταύτης σὺ μέντοι τῆς νόσου πλήρης ἔφυς.
1045

Κρέων

οὐ βούλομαι τὸν μάντιν ἀντειπεῖν κακῶς.

Τειρεσίας

καὶ μὴν λέγεις, ψευδῆ με θεσπίζειν λέγων.

Κρέων

τὸ μαντικὸν γὰρ πᾶν φιλάργυρον γένος.

Τειρεσίας

τὸ δ᾽ ἐκ τυράννων αἰσχροκέρδειαν φιλεῖ.

Κρέων

ἆρ᾽ οἶσθα ταγοὺς ὄντας, ἂν λέγῃς, λέγων;
1050

Τειρεσίας

οἶδ᾽· ἐξ ἐμοῦ γὰρ τήνδ᾽ ἔχεις σώσας πόλιν.

Κρέων

σοφὸς σὺ μάντις, ἀλλὰ τἀδικεῖν φιλῶν.

Τειρεσίας

ὄρσεις με τἀκίνητα διὰ φρενῶν φράσαι.

Κρέων

κίνει, μόνον δὲ μὴ ᾽πὶ κέρδεσιν λέγων.

Τειρεσίας

οὕτω γὰρ ἤδη καὶ δοκῶ, τὸ σὸν μέρος.
1055

Κρέων

ὡς μὴ ’μπολήσων ἴσθι τὴν ἐμὴν φρένα.

Τειρεσίας

ἀλλ’ εὖ γέ τοι κάτισθι μὴ πολλοὺς ἔτι

τροχοὺς ¹¹ ἁμιλλητῆρας ἡλίου τελῶν,

ἐν οἷσι τῶν σῶν αὐτὸς ἐκ σπλάγχνων ἕνα

νέκυν νεκρῶν ἀμοιβὸν ἀντιδοὺς ἔσει,
1060

ἀνθ᾽ ὧν ἔχεις μὲν τῶν ἄνω βαλὼν κάτω,

ψυχήν τ᾽ ἀτίμως ἐν τάφῳ κατῴκισας·

ἔχεις δὲ τῶν κάτωθεν ἐνθάδ᾽ αὖ θεῶν

ἄμοιρον, ἀκτέριστον, ἀνόσιον νέκυν·

ὧν οὔτε σοὶ μέτεστιν οὔτε τοῖς ἄνω
1065

θεοῖσιν, ἀλλ᾽ ἐκ σοῦ βιάζονται τάδε¹².

τούτων σε λωβητῆρες ὑστεροφθόροι

λοχῶσιν ᾍδου καὶ θεῶν Ἐρινύες,

ἐν τοῖσιν αὐτοῖς τοῖσδε ληφθῆναι κακοῖς.

καὶ ταῦτ᾽ ἄθρησον εἰ κατηργυρωμένος
1070

λέγω. φανεῖ γὰρ οὐ μακροῦ χρόνου τριβὴ

ἀνδρῶν, γυναικῶν, σοῖς δόμοις κωκύματα.

ἐχθραὶ δὲ πᾶσαι ξυνταράσσονται πόλεις,

ὅσων σπαράγματ᾽ ἢ κύνες καθήγισαν ¹³,

ἢ θῆρες, ἤ τις πτηνὸς οἰωνὸς, φέρων
1075

ἀνόσιον ὀσμὴν ¹⁴ ἑστιοῦχον ἐς πόλιν.

τοιαῦτά ¹⁵ σου (λυπεῖς γάρ) ὥστε τοξότης

ἀφῆκα θυμῷ καρδίας τοξεύματα

βέβαια, τῶν σὺ θάλπος οὐχ ὑπεκδραμεῖ.

ὦ παῖ, σὺ δ᾽ ἡμᾶς ἄπαγε πρὸς δόμους, ἵνα
1080

τὸν θυμὸν οὗτος ἐς νεωτέρους ἀφῇ,

καὶ γνῷ τρέφειν τὴν γλῶσσαν ἡσυχωτέραν,

τὸν νοῦν τ᾽ ἀμείνω τῶν φρενῶν, ἢ νῦν φέρει.

Χορός

ἁνὴρ, ἄναξ, βέβηκε δεινὰ θεσπίσας.

ἐπιστάμεσθα δ᾽, ἐξ ὅτου λευκὴν ἐγὼ
1085

τήνδ᾽ ἐκ μελαίνης ἀμφιβάλλομαι τρίχα,

μή πώ ποτ᾽ αὐτὸν ψεῦδος ἐς πόλιν λαχεῖν.

Κρέων

ἔγνωκα καὐτὸς, καὶ ταράσσομαι φρένας.

τό τ᾽ εἰκάθειν γὰρ δεινόν· ἀντιστάντα δὲ

ἄτῃ πατάξαι θυμὸν ¹⁶, ἐν δεινῷ πάρα.
1090

Χορός

εὐβουλίας δεῖ, παῖ Μενοικέως Κρέον.

Κρέων

τί δῆτα χρὴ δρᾷν ; φράζε· πείσομαι δ᾽ ἐγώ.

Χορός

ἐλθὼν, κόρην μὲν ἐκ κατώρυχος στέγης

ἄνες· κτίσον δὲ τῷ προκειμένῳ τάφον.

Κρέων

καὶ ταῦτ᾽ ἐπαινεῖς καὶ δοκεῖς παρεικάθειν ;
1095

Χορός

ὅσον γ᾽, ἄναξ, τάχιστα . ¹⁷συντέμνουσι γὰρ

θεῶν ποδώκεις τοὺς κακόφρονας βλάβαι.

Κρέων

οἴμοι, μόλις μὲν ¹⁸, καρδίας δ᾽ ἐξίσταμαι

τὸ δρᾷν· ἀνάγκῃ δ᾽ οὐχὶ δυσμαχητέον.

Χορός

δρᾶ νῦν τάδ᾽ ἐλθὼν, μηδ᾽ ἐπ᾽ ἄλλοισιν τρέπε ¹⁹·
1100

Κρέων

ὧδ᾽ ὡς ἔχω στείχοιμ᾽ ἄν. ἴτ᾽, ἴτ᾽, ὀπάονες,

οἵ ²⁰ τ᾽ ὄντες, οἵ τ᾽ ἀπόντες, ἀξίνας χεροῖν

ὁρμᾶσθ᾽ ἑλόντες εἰς ἐπόψιον τόπον. ²¹

²²

ἐγὼ δ᾽ (ἐπειδὴ δόξα τῇδ᾽ ἐπεστράφη),

αὐτός τ᾽ ἔδησα, καὶ παρὼν ἐκλύσομαι.
1105

δέδοικα γὰρ, μὴ τοὺς καθεστῶτας νόμους

ἄριστον ᾖ σώζοντα τὸν βίον τελεῖν.

Χορός
²³

a

Greek (A. Boeckh, 1884) (OCR draft) Experimental (Greek (A. Boeckh, 1884)) — 988 focus

Τειρεσίας

Θήβης ἄνακτες, ἥκομεν κοινὴν ὁδὸν

δύ᾽ ἐξ ἑνὸς βλέποντε. τοῖς τυφλοῖσι γὰρ

αὕτη κέλευθος ἐκ προηγητοῦ πέλει.

Κρέων

τί δ᾽ ἔστιν, ὦ γεραιὲ Τειρεσία, νέον;
945

Τειρεσίας

ἐγὼ διδάξω, καὶ σὺ τῷ μάντει πιθοῦ.

Κρέων

οὔκουν πάρος γε σῆς ἀπεστάτουν φρενός.

Τειρεσίας

τοιγὰρ δι’ ὀρθῆς τήνδε ναυκληρεῖς πόλιν.

Κρέων

ἔχω πεπονθὼς μαρτυρεῖν ὀνήσιμα.

Τειρεσίας

φρόνει βεβὼς αὖ νῦν ἐπὶ ξυροῦ τύχης.
950

Κρέων

τί δ᾽ ἔστιν; ὡς ἐγὼ τὸ σὸν φρίσσω στόμα.

Τειρεσίας

γνώσει τέχνης σημεῖα τῆς ἐμῆς κλύων.

ἐς γὰρ παλαιὸν θᾶκον ὀρνιθοσκόπον

ἵζων, ἵν᾽ ἦν μοι παντὸς οἰωνοῦ λιμήν,

ἀγνῶτ᾽ ἀκούω φθόγγον ὀρνίθων, κακῷ
955

κλάζοντας οἴστρῳ καὶ βεβαρβαρωμένῳ·

καὶ σπῶντας ἐν χηλαῖσιν ἀλλήλους φοναῖς

ἔγνων· πτερῶν γὰρ ῥοῖβδος οὐκ ἄσημος ἦν.

εὐθὺς δὲ δείσας ἐμπύρων ἐγευόμην

βωμοῖσι παμφλέκτοισιν· ἐκ δὲ θυμάτων
960

Ἥφαιστος οὐκ ἔλαμπεν, ἀλλ᾽ ἐπὶ σποδῷ

μυδῶσα κηκὶς μηρίων ἐτήκετο

κἄτυφε κἀνέπτυε, καὶ μετάρσιοι

χολαὶ διεσπείροντο, καὶ καταῤῥυεῖς

μηροὶ καλυπτῆς ἐξέκειντο πιμελῆς.
965

τοιαῦτα παιδὸς τοῦδ᾽ ἐμάνθανον πάρα

φθίνοντ᾽ ἀσήμων ὀργίων μαντεύματα.

ἐμοὶ γὰρ οὗτος ἡγεμών, ἄλλοις δ᾽ ἐγώ.

καὶ ταῦτα τῆς σῆς ἐκ φρενὸς νοσεῖ πόλις.

βωμοὶ γὰρ ἧμιν ἐσχάραι τε παντελεῖς
970

πλήρεις ὑπ' οἰωνῶν τε καὶ κυνῶν βορᾶς

τοῦ δυσμόρου πεπτῶτος Οἰδίπου γόνου·

κᾆτ᾽ οὐ δέχονται θυστάδας λιτὰς ἔτι

θεοὶ παρ’ ἡμῶν, οὐδὲ μηρίων φλόγα,

οὐδ᾽ ὄρνις εὐσήμους ἀποῤῥοιβδεῖ βοάς,
975

ἀνδροφθόρου βεβρῶτες αἵματος λίπος.

ταῦτ᾽ οὖν, τέκνον, φρόνησον. ἀνθρώποισι γὰρ

τοῖς πᾶσι κοινόν ἐστι τοὐξαμαρτάνειν·

ἐπεὶ δ᾽ ἁμάρτῃ, κεῖνος οὐκ ἔτ᾽ ἔστ᾽ ἀνὴρ

ἄβουλος οὐδ᾽ ἄνολβος, ὅστις ἐς κακὸν
980

πεσὼν ἀκεῖται, μηδ᾽ ἀκίνητος πέλει.

αὐθαδία τοι σκαιότητ᾽ ὀφλισκάνει.

ἀλλ᾽ εἶκε τῷ θανόντι, μηδ᾽ ὀλωλότα

κέντει. τίς ἀλκὴ τὸν θανόντ᾽ ἐπικτανεῖν;

εὖ σοι φρονήσας εὖ λέγω· τὸ μανθάνειν δ᾽
985

ἥδιστον εὖ λέγοντος, εἰ κέρδος λέγοι.

Κρέων

ὦ πρέσβυ, πάντες ὥστε τοξόται σκοποῦ

τοξεύετ᾽ ἀνδρὸς τοῦδε· κοὐδὲ μαντικῆς

ἄπρακτος ὗμιν εἰμί· τῶν ὑπαὶ γένους

ἐξημπόλημαι κἀκπεφόρτισμαι πάλαι.
990

κερδαίνετ᾽, ἐμπολᾶτε τἀπὸ¹ Σάρδεων

ἤλεκτρον, εἰ βούλεσθε, καὶ τὸν Ἰνδικὸν

χρυσόν· τάφῳ δ᾽ ἐκεῖνον οὐχὶ κρύψετε,

οὐδ᾽ εἰ θέλουσ᾽ οἱ Ζηνὸς αἰετοὶ βορὰν

φέρειν νιν ἁρπάζοντες ἐς Διὸς θρόνους·
995

οὐδ᾽ ὣς μίασμα τοῦτο μὴ τρέσας ἐγὼ

θάπτειν παρήσω κεῖνον. εὖ γὰρ οἶδ᾽ ὅτι

θεοὺς μιαίνειν οὔτις ἀνθρώπων σθένει.

πίπτουσι δ᾽, ὦ γεραιὲ Τειρεσία, βροτῶν

χοἰ πολλὰ δεινοὶ πτώματ᾽ αἴσχρ᾽, ὅταν λόγους
1000

αἰσχροὺς καλῶς λέγωσι τοῦ κέρδους χάριν.

Τειρεσίας

φεῦ·

ἆρ᾽ οἶδεν ἀνθρώπων τις, ἆρα φράζεται,

Κρέων

τί χρῆμα; ποῖον τοῦτο πάγκοινον λέγεις;

Τειρεσίας

ὅσῳ κράτιστον κτημάτων εὐβουλία;
1005

Κρέων

ὅσῳπερ, οἶμαι, μὴ φρονεῖν πλείστη βλάβη.

Τειρεσίας

ταύτης σὺ μέντοι τῆς νόσου πλήρης ἔφυς.

Κρέων

οὐ βούλομαι τὸν μάντιν ἀντειπεῖν κακῶς.

Τειρεσίας

καὶ μὴν λέγεις, ψευδῆ με θεσπίζειν λέγων.

Κρέων

τὸ μαντικὸν γὰρ πᾶν φιλάργυρον γένος.
1010

Τειρεσίας

τὸ δ᾽ ἐκ τυράννων αἰσχροκέρδειαν φιλεῖ.

Κρέων

ἆρ' οἶσθα ταγοὺς ὄντας ἃν λέγῃς λέγων;

Τειρεσίας

οἶδ᾽. ἐξ ἐμοῦ γὰρ τήνδ᾽ ἔχεις σώσας πόλιν.

Κρέων

σοφὸς σὺ μάντις, ἀλλὰ τἀδικεῖν φιλῶν.

Τειρεσίας

ὄρσεις με τἀκίνητα διὰ φρενῶν φράσαι;
1015

Κρέων

κίνει, μόνον δὲ μὴ ᾽πὶ κέρδεσιν λέγων.

Τειρεσίας

οὕτω γὰρ ἤδη καὶ δοκῶ τὸ σὸν μέρος;

Κρέων

ὡς μὴ ᾽μπολήσων ἴσθι τὴν ἐμὴν φρένα.

Τειρεσίας

ἀλλ᾽ εὖ γέ τοι κάτισθι μὴ πολλοὺς ἔτι

τροχοὺς ἁμιλλητῆρας ἡλίου τελῶν,
1020

ἐν οἷσι τῶν σῶν αὐτὸς ἐκ σπλάγχνων ἕνα

νέκυν νεκρῶν ἀμοιβὸν ἀντιδοὺς ἔσει,

ἀνθ’ ὧν ἔχεις μὲν τῶν ἄνω βαλὼν κάτω,

ψυχήν τ' ἀτίμως ἐν τάφῳ κατῴκισας,

ἔχεις δὲ τῶν κάτωθεν ἐνθάδ᾽ αὖ θεῶν
1025

ἄμοιρον, ἀκτέριστον, ἀνόσιον νέκυν·

ὧν οὔτε σοὶ μέτεστιν οὔτε τοῖς ἄνω

θεοῖσιν, ἀλλ᾽ ἐκ σοῦ βιάζονται τάδε.

τούτων σε λωβητῆρες ὑστεροφθόροι

λοχῶσιν Ἅιδου καὶ θεῶν Ἐρινύες,
1030

ἐν τοῖσιν αὐτοῖς τοῖσδε ληφθῆναι κακοῖς.

καὶ ταῦτ᾽ ἄθρησον εἰ κατηργυρωμένος

λέγω. φανεῖ γὰρ οὐ μακροῦ χρόνου τριβὴ

ἀνδρῶν, γυναικῶν σοῖς δόμοις κωκύματα.

ἐχθραὶ δὲ πᾶσαι συνταράσσονται πόλεις,
1035

ὅσων σπαράγματ᾽ ἢ κύνες καθήγισαν

ἢ θῆρες ἤ τις πτηνὸς οἰωνὸς φέρων

ἀνόσιον ὀσμὴν ἑστιοῦχον ἐς πόλιν.

τοιαῦτά σου, λυπεῖς γάρ, ὥστε τοξότης

ἀφῆκα θυμῷ καρδίας τοξεύματα
1040

βέβαια, τῶν σὺ θάλπος οὐχ ὑπεκδραμεῖ.

ὦ παῖ, σὺ δ᾽ ἡμᾶς ἄπαγε πρὸς δόμους. ἵνα

τὸν θυμὸν οὗτος ἐς νεωτέρους ἀφῇ,

καὶ γνῷ τρέφειν τὴν γλῶσσαν ἡσυχωτέραν,

τὸν νοῦν τ᾽ ἀμείνω τῶν φρενῶν, ἢ νῦν φέρει.
1045

Χορός

ἁνήρ, ἄναξ, βέβηκε δεινὰ θεσπίσας.

ἐπιστάμεσθα δ᾽, ἐξότου λευκὴν ἐγὼ

τήνδ᾽ ἐκ μελαίνης ἀμφιβάλλομαι τρίχα,

μή πώ ποτ᾽ αὐτὸν ψεῦδος ἐς πόλιν λακεῖν.

Κρέων

ἔγνωκα καὐτός, καὶ ταράσσομαι φρένας.
1050

τό τ᾽ εἰκάθειν γὰρ δεινόν, ἀντιστάντα δὲ

ἄτῃ πατάξαι θυμὸν ἐν δεινῷ πάρα.

Χορός

εὐβουλίας δεῖ, παῖ Μενοικέως Κρέων.

Κρέων

τί δῆτα χρὴ δρᾶν; φράζε· πείσομαι δ᾽ ἐγώ.

Χορός

ἐλθὼν κόρην μὲν ἐκ κατώρυχος στέγης
1055

ἄνες, κτίσον δὲ τῷ προκειμένῳ τάφον.

Κρέων

καὶ ταῦτ᾽ ἐπαινεῖς, καὶ δοκεῖς παρεικάθειν;

Χορός

ὅσον γ᾽, ἄναξ, τάχιστα· συντέμνουσι γὰρ

θεῶν ποδώκεις τοὺς κακόφρονας βλάβαι.

Κρέων

οἴμοι· μόλις μέν, καρδίας δ᾽ ἐξίσταμαι
1060

τὸ δρᾶν· ἀνάγκῃ δ᾽ οὐχὶ δυσμαχητέον.

Χορός

δρᾶ νυν τάδ᾽ ἐλθών, μηδ᾽ ἐπ’ ἄλλοισιν τρέπε.

Κρέων

ὧδ᾽ ὡς ἔχω στείχοιμ᾽ ἄν· οἵ τ’ ὀπάονες,

οἵ τ’ ὄντες οἵ τ’ ἀπόντες, ἀξίνας χεροῖν

ὁρμᾶσθ᾽ ἑλόντες εἰς ἐπόψιον τόπον·
1065

ἐγὼ δ᾽, ἐπειδὴ δόξα τῇδ᾽ ἐπεστράφη,

αὐτός τ' ἔδησα καὶ παρὼν ἐκλύσομαι.

δέδοικα γάρ, μὴ τοὺς καθεστῶτας νόμους

ἄριστον ᾖ σώζοντα τὸν βίον τελεῖν.

12. ΟΡΧΗΣΤΙΚΟΝ.

Χορός

1

Greek (F. H. Bothe, 1806) (OCR draft) Experimental (Greek (F. H. Bothe, 1806)) — 988 focus

Θήβης ἄνακτες, ἥκομεν κοινὴν ὁδὸν,

δύ᾽ ἐξ ἑνὸς βλέποντε· τοῖς τυφλοῖσι γὰρ
970

αὕτη κέλευθος ἐκ προηγητοῦ πέλει.

Κρέων

τί δ᾽ ἔστιν, ὦ γεραιὲ Τειρεσία, νέον;

Τειρεσίας

ἐγὼ διδάξω· καὶ σὺ τῷ μάντει πιθοῦ.

Κρέων

οὔκουν πάρος γε σῆς ἀπεστάτουν φρενός.

Τειρεσίας

τοιγὰρ δι᾽ ὀρθῆς τήνδ᾽ ἐναυκλήρεις πόλιν.
975

Κρέων

ἔχω πεπονθὼς μαρτυρεῖν ὀνήσιμα.

Τειρεσίας

φρόνει βεβὼς αὖ νῦν ἐπὶ ξυροῦ τύχης.

Κρέων

τί δ᾽ ἔστιν; ὡς ἐγὼ τὸ σὸν φρίσσω στόμα.

Τειρεσίας

γνώσει, τέχνης σημεῖα τῆς ἐμῆς κλύων.

εἰς γὰρ παλαιὸν θᾶκον ὀρνιθοσκόπον
980

ἵζων, ἵν᾿ ἦν μοι παντὸς οἰωνοῦ λιμὴν,

ἀγνῶτ᾽ ἀκούω φθόγγον ὀρνίθων, κακῷ

κλάζοντας οἴστρῳ καὶ βεβαρβαρωμένῳ,

καὶ σπῶντας ἐν χηλαῖσιν ἀλλήλους φονὰς

ἔγνων· πτερῶν γὰρ ῥοῖβδος οὐκ ἄσημος ἦν.
985

εὐθὺς δὲ, δείσας, ἐμπύρων ἐγευόμην

βωμοῖσι παμφλέκτοισιν· ἐκ δὲ θυμάτων

Ἥφαιστος οὐκ ἔλαμπεν, ἀλλ᾽ ἐπὶ σποδῷ

μυδῶσα κηκὶς μηρίων ἐτήκετο,

κἄτυφε, κἀνέπτυε, καὶ μετάρσιοι
990

χολαὶ διεσπείροντο, καὶ καταῤῥυεῖς

μηροὶ καλυπτῆς ἐξέκειντο πιμελῆς.

τοιαῦτα παιδὸς τοῦδ᾽ ἐμάνθανον πάρα,

φθίνοντ᾽ ἀσήμων ὀργίων μαντεύματα·

ἐμοὶ γὰρ οὗτος ἡγεμὼν, ἄλλοις δ᾽ ἐγώ.
995

καὶ ταῦτα τῆς σῆς ἐκ φρενὸς νοσεῖ πόλις·

βωμοὶ γὰρ ἡμῖν, ἐσχάραι τε παντελεῖς,

πλήρεις ὑπ᾽ οἰωνῶν τε καὶ κυνῶν βορᾶς

τοῦ δυσμόρου πεπτῶτος Οἰδίπου γόνου·

κᾆτ' οὐ δέχονται θυστάδας λιτὰς ἔτι
1000

θεοὶ παρ᾽ ἡμῶν, οὐδὲ μηρίων φλόγα,

οὐδ᾽ ὄρνις εὐσήμους ἀποῤῥοιβδεῖ βοὰς,

ἀνδροφθόρου βεβρῶτες αἵματος λίπος.

ταῦτ᾽ οὖν, τέκνον, φρόνησον! ἀνθρώποισι γὰρ

τοῖς πᾶσι κοινόν ἐστι τοὐξαμαρτάνειν·
1005

ἐπὴν δ᾽ ἁμάρτῃ, κεῖνος οὐκ ἔτ᾽ ἔστ᾽ ἀνὴρ

ἄβουλος οὐδ᾽ ἄνολβος, ὅστις, ἐς κακὸν

πεσὼν, ἀκεῖται, μηδ᾽ ἀκίνητος πέλει.

αὐθαδία τοι σκαιότητ᾽ ὀφλισκάνει.

ἀλλ᾽ εἶκε τῷ θανόντι, μηδ᾽ ὀλωλότα
1010

κέντει· τίς ἀλκὴ τὸν θανόντ᾽ ἐπικτανεῖν;

εὖ σοι φρονήσας εὖ λέγω· τὸ μανθάνειν

ἥδιστον εὖ λέγοντος, εἰ κέρδος φέρει.

Κρέων

ὦ πρέσβυ, πάντες, ὥστε τοξόται σκοποῦ,

τοξεύετ᾽ ἀνδρὸς τοῦδε, κοὐδὲ μαντικῆς
1015

ἄπρακτος ὑμῖν εἰμὶ, τῶν γένους ὕπο

ἐξημπόλημαι κἀκπεφόρτισμαι πάλαι.

κερδαίνετ᾽, ἐμπολᾶτε τὸν πρὸς Σάρδεων

ἤλεκτρον, εἰ βούλεσθε, καὶ τὸν Ἰνδικὸν

χρυσόν· τάφῳ δ᾽ ἐκεῖνον οὐχὶ κρύψετε,
1020

οὐδ᾽, εἰ θέλουσ᾽ οἱ Ζηνὸς αἰετοὶ βορὰν

φέρειν νιν ἁρπάζοντες ἐς Διὸς θρόνους·

οὐδ᾽ ὣς, μίασμα τοῦτο μὴ τρέσας, ἐγὼ

θάπτειν παρήσω κεῖνον· εὖ γὰρ οἷδ᾽, ὅτι

θεοὺς μιαίνειν οὔ τις ἀνθρώπων σθένει.
1025

πίπτουσι δ᾽, ὦ γεραιὲ Τειρεσία, βροτῶν

χ’ οἱ πολλὰ δεινοὶ πτώματ᾽ αἰσχρ᾽, ὅταν λόγους

αἰσχροὺς καλῶς λέγωσι τοῦ κέρδους χάριν.

Τειρεσίας

φεῦ!

ἆρ᾽ οἶδεν ἀνθρώπων τις, ἆρα φράζεται, ...
1030

Κρέων

τί χρῆμα; ποῖον τοῦτο πάγκοινον λέγεις;

Τειρεσίας

ὅσῳ κράτιστον κτημάτων ἡ ᾿ὐβουλία;

Κρέων

ὅσῳπερ, οἶμαι, μὴ φρονεῖν, πλείστη βλάβη.

Τειρεσίας

ταύτης σὺ μέν τοι τῆς νόσου πλήρης ἔφυς.

Κρέων

οὐ βούλομαι τὸν μάντιν ἀντειπεῖν κακῶς.
1035

Τειρεσίας

καὶ μὴν λέγεις, ψευδῆ με θεσπίζειν λέγων.

Κρέων

τὸ μαντικὸν γὰρ πᾶν φιλάργυρον γένος.

Τειρεσίας

τὸ δ᾽ ἐκ τυράννων αἰσχροκέρδειαν φιλεῖ.

Κρέων

ἆρ᾽ οἶσθα ταγοὺς ὄντας, ἃ ᾽ν λέγῃς, λέγων;

Τειρεσίας

οἶδ᾽· ἐξ ἐμοῦ γὰρ τήνδ᾽ ἔχεις σώσας πόλιν.
1040

Κρέων

σοφὸς σὺ μάντις, ἀλλὰ τἀδικεῖν φιλῶν.

Τειρεσίας

ὄρσεις με τἀκίνητα διὰ φρενῶν φράσαι.

Κρέων

κίνει, μόνον δὲ μὴ ᾽πὶ κέρδεσιν λέγων. ...

Τειρεσίας

οὕτω γὰρ ἤδη καὶ δοκῶ, τὸ σὸν μέρος;

Κρέων

ὡς μὴ ᾿μπολήσων ἴσθι τὴν ἐμὴν φρένα.
1045

Τειρεσίας

ἀλλ᾽ εὖ γέ τοι κάτισθι μὴ πολλοὺς ἔτι

τροχοὺς ἁμιλλητῆρας ἡλίου τελῶν,

ἐν οἷσι τῶν σῶν αὐτὸς ἐκ σπλάγχνων ἕνα

νέκυν νεκρῶν ἀμοιβὸν ἀντιδοὺς ἔσει,

ἀνθ᾽ ὧν ἔχεις μὲν τῶν ἄνω βαλὼν κάτω
1050

ψυχήν γ᾽ ἀτίμως ἐν τάφῳ κατοικίσας,

ἔχεις δὲ τῶν κάτωθεν ἐνθάδ᾽ αὖ θεῶν

ἄμοιρον, ἀκτέριστον, ἀνόσιον, νέκυν ·

ὧν οὔτε σοι μέτεστιν οὔτε τοῖς ἄνω

θεοῖσιν, ἀλλ᾽ ἐκ σοῦ βιάζονται τάδε.
1055

τούτων σε λωβητῆρες ὑστεροφθόροι

λοχῶσιν Ἅιδου καὶ θεῶν Ἐριννύες,

ἐν τοῖσιν αὐτοῖς τοῖσδε ληφθῆναι κακοῖς.

καὶ ταῦτ᾽ ἄθρησον εἰ κατηργυρωμένος

λέγω· φανεῖ γὰρ οὐ μακροῦ χρόνου τριβὴ
1060

ἀνδρῶν, γυναικῶν, σοῖς δόμοις κωκύματα,

ἔχθρᾳ δὲ πᾶσαι ξυνταράσσονται πόλεις,

ὅσῳ σπαράγματ᾽ ἢ κύνες καθήγισαν,

ἢ θῆρες, ἤ τις πτηνὸς οἰωνὸς, φέρων

ἀνόσιον ὀσμὴν ἑστιοῦχον ἐς πόλιν.
1065

τοιαῦτά σου (λυπεῖς γὰρ), ὥστε τοξότης,

ἀφῆκα θυμῷ καρδίας τοξεύματα

βέβαια, τῶν σὺ θάλπος οὐχ ὑπεκδραμεῖ.

ὦ, παῖ, σὺ δ᾽ ἡμᾶς ἄπαγε πρὸς δόμους, ἵνα

τὸν θυμὸν οὗτος ἐς νεωτέρους ἀφῇ,
1070

καὶ γνῷ τρέφειν τὴν γλῶσσαν ἡσυχωτέραν,

τὸν νοῦν τ᾽ ἀμείνω τῶν φρενῶν, ὧν νῦν φέρει.

Χορός

ὥνὴρ, ἄναξ, βέβηκε, δεινὰ θεσπίσας·

ἐπιστάμεσθα δ᾽, ἐξ ὅτου λευκὴν ἐγὼ

τήνδ᾽ ἐκ μελαίνης ἀμφιβάλλομαι τρίχα,
1075

μή πω ποτ᾽ αὐτὸν ψεῦδος ἐς πόλιν λακεῖν.

Κρέων

ἔγνωκα καὐτὸς, καὶ ταράσσομαι φρένας·

τό τ᾽ εἰκάθειν γὰρ δειλὸν, ἀντιστάντα δὲ

ἄτῃ πατάξαι θυμὸν, ἐν δεινῷ πάρα.

Χορός

εὐβουλίας δεῖ, παῖ Μενοικέως, Κρέον.
1080

Κρέων

τί δῆτα χρὴ δρᾷν; φράζε· πείσομαι δ᾽ ἐγώ.

Χορός

ἐλθὼν, κόρην μὲν ἐκ κατώρυχος στέγης

ἄνες, κτίσον δὲ τῷ προκειμένῳ τάφον.

Κρέων

καὶ ταῦτ᾽ ἐπαινεῖς, καὶ δοκεῖς παρεικάθειν;

Χορός

ὅσον γ᾽, ἄναξ, τάχιστα· συντέμνουσι γὰρ
1085

θεῶν ποδώκεις τοὺς κακόφρονας βλάβαι.

Κρέων

οἴ μοι! μόλις μὲν, καρδίας δ᾽ ἐξίσταμαι,

τὸ δρᾶν· ἀνάγκῃ δ᾽ οὐχὶ δυσμαχητέον.

Χορός

δρᾶ νῦν τάδ᾽ ἐλθὼν, μηδ᾽ ἐπ᾽ ἄλλοισι τρέπε.

Κρέων

ὧδ᾽, ὡς ἔχω, στείχοιμ᾽ ἄν· οἱ δ᾽ ὀπάονες,
1090

οἵ τ᾽ ὄντες, οἵ τ᾿ ἀπόντες, ἀξίνας χεροῖν

ὁρμᾶσθ᾽ ἑλόντες εἰς ἐπόψιον τόπον·

ἐγὼ δ᾽, ἐπειδὴ δόξα τῇδ᾽ ἐπεστράφη,

αὐτός τ᾽ ἔδησα, καὶ παρὼν ἐκλύσομαι·

δέδοικα γὰρ, μὴ τοὺς καθεστῶτας νόμους
1095

ἄριστον ᾖ σώζοντα τὸν βίον τελεῖν.

Χορός

1

Greek (Lewis Campbell, 1879) (OCR draft) Experimental (Greek (Lewis Campbell, 1879)) — 988 focus

Θήβης ἄνακτες, ἥκομεν κοινὴν ὁδὸν

δύ᾽ ἐξ ἑνὸς βλέποντε· τοῖς τυφλοῖσι γὰρ

αὕτη κέλευθος ἐκ προηγητοῦ πέλει.
990

Κρέων

τί δ᾽ ἔστιν, ὦ γεραιὲ Τειρεσία, νέον;

Τειρεσίας

ἐγὼ διδάξω, καὶ σὺ τῷ μάντει πιθοῦ.

Κρέων

οὔκουν πάρος γε σῆς ἀπεστάτουν φρενός.

Τειρεσίας

τοιγὰρ διʼ ὀρθῆς τήνδε ναυκληρεῖς πόλιν.

Κρέων

ἔχω πεπονθὼς μαρτυρεῖν ὀνήσιμα.
995

Τειρεσίας

φρόνει, βεβὼς αὖ νῦν ἐπὶ ξυροῦ τύχης.

Κρέων

τί δ᾽ ἔστιν; ὡς ἐγὼ τὸ σὸν φρίσσω στόμα.

Τειρεσίας

γνώσει, τέχνης σημεῖα τῆς ἐμῆς κλύων.

εἰς γὰρ παλαιὸν θᾶκον ὀρνιθοσκόπον

ἵζων, ἵν᾽ ἦν μοι παντὸς οἰωνοῦ λιμήν,
1000

ἀγνῶτ᾽ ἀκούω φθόγγον ὀρνίθων, κακῷ

κλάζοντας οἴστρῳ καὶ βεβαρβαρωμένῳ·

καὶ σπῶντας ἐν χηλαῖσιν ἀλλήλους φοναῖς

ἔγνων· πτερῶν γὰρ ῥοῖβδος οὐκ ἄσημος ἦν.

εὐθὺς δὲ δείσας ἐμπύρων ἐγευόμην
1005

βωμοῖσι παμφλέκτοισιν· ἐκ δὲ θυμάτων

Ἥφαιστος οὐκ ἔλαμπεν, ἀλλ᾽ ἐπὶ σποδῷ

μυδῶσα κηκὶς μηρίων ἐτήκετο

κἄτυφε κἀνέπτυε, καὶ μετάρσιοι

χολαὶ διεσπείροντο, καὶ καταρρυεῖς
1010

μηροὶ καλυπτῆς ἐξέκειντο πιμελῆς.

τοιαῦτα παιδὸς τοῦδ᾽ ἐμάνθανον πάρα

φθίνοντ᾽ ἀσήμων ὀργίων μαντεύματα.

ἐμοὶ γὰρ οὗτος ἡγεμών, ἄλλοις δ᾽ ἐγώ.

καὶ ταῦτα τῆς σῆς ἐκ φρενὸς νοσεῖ πόλις.
1015

βωμοὶ γὰρ ἡμῖν ἐσχάραι τε παντελεῖς

πλήρεις ὑπ᾽ οἰωνῶν τε καὶ κυνῶν βορᾶς

τοῦ δυσμόρου πεπτῶτος Οἰδίπου γόνου.

κᾆτ᾽ οὐ δέχονται θυστάδας λιτὰς ἔτι

θεοὶ παρ᾽ ἡμῶν οὐδὲ μηρίων φλόγα,
1020

οὐδ᾽ ὄρνις εὐσήμους ἀπορροιβδεῖ βοάς,

ἀνδροφθόρου βεβρῶτες αἵματος λίπος.

ταῦτ᾽ οὖν, τέκνον, φρόνησον. ἀνθρώποισι γὰρ

τοῖς πᾶσι κοινόν ἐστι τοὐξαμαρτάνειν·

ἐπεὶ δ᾽ ἁμάρτῃ, κεῖνος οὐκέτ᾽ ἔστ᾽ ἀνὴρ
1025

ἄβουλος οὐδ᾽ ἄνολβος, ὅστις ἐς κακὸν

πεσὼν ἀκεῖται μηδ' ἀκίνητος πέλει.

αὐθαδία τοι σκαιότητ᾽ ὀφλισκάνει.

ἀλλ᾽ εἶκε τῷ θανόντι, μηδ᾽ ὀλωλότα

κέντει. τίς ἀλκὴ τὸν θανόντ᾽ ἐπικτανεῖν;
1030

εὖ σοι φρονήσας εὖ λέγω· τὸ μανθάνειν δ᾽

ἥδιστον εὖ λέγοντος, εἰ κέρδος λέγοι.

Κρέων

ὦ πρέσβυ, πάντες ὥστε τοξόται σκοποῦ

τοξεύετ᾿ ἀνδρὸς τοῦδε, κοὐδὲ μαντικῆς

61r

ἄπρακτος ὑμῖν εἰμι, τῶν ὑπαὶ γένους
1035

ἐξεμπόλημαι κἀκπεφόρτισμαι πάλαι.

κερδαίνετ', ἐμπολᾶτε τἀπὸ Σάρδεων

ἤλεκτρον, εἰ βούλεσθε, καὶ τὸν Ἰνδικὸν

χρυσόν· τάφῳ δ᾽ ἐκεῖνον οὐχὶ κρύψετε,

οὐδ᾽ εἰ θέλουσ᾽ οἱ Ζηνὸς αἰετοὶ βορὰν
1040

φέρειν νιν ἁρπάζοντες ἐς Διὸς θρόνους,

οὐδ᾽ ὣς μίασμα τοῦτο μὴ τρέσας ἐγὼ

θάπτειν παρήσω κεῖνον· εὖ γὰρ οἶδ᾽ ὅτι

θεοὺς μιαίνειν οὔτις ἀνθρώπων σθένει.

πίπτουσι δ᾽, ὦ γεραιὲ Τειρεσία, βροτῶν
1045

χοἰ πολλὰ δεινοὶ πτώματ' αἴσχρ᾽, ὅταν λόγους

αἰσχροὺς καλῶς λέγωσι τοῦ κέρδους χάριν.

Τειρεσίας

φεῦ·

ἆρ᾽ οἶδεν ἀνθρώπων τις, ἆρα φράζεται,

Κρέων

τί χρῆμα; ποῖον τοῦτο πάγκοινον λέγεις;

Τειρεσίας

ὅσῳ κράτιστον κτημάτων εὐβουλία;
1050

Κρέων

ὅσῳπερ, οἶμαι, μὴ φρονεῖν πλείστη βλάβη.

Τειρεσίας

ταύτης σὺ μέντοι τῆς νόσου πλήρης ἔφυς.

Κρέων

οὐ βούλομαι τὸν μάντιν ἀντειπεῖν κακῶς.

Τειρεσίας

καὶ μὴν λέγεις, ψευδῆ με θεσπίζειν λέγων.

Κρέων

τὸ μαντικὸν γὰρ πᾶν φιλάργυρον γένος.
1055

Τειρεσίας

τὸ δ᾽ ἐκ τυράννων αἰσχροκέρδειαν φιλεῖ.

Κρέων

ἆρ᾽ οἶσθα ταγοὺς ὄντας ἂν λέγῃς λέγων;

Τειρεσίας

οἶδ᾽· ἐξ ἐμοῦ γὰρ τήνδ᾽ ἔχεις σώσας πόλιν.

Κρέων

σοφὸς σὺ μάντις, ἀλλὰ τἀδικεῖν φιλῶν.

Τειρεσίας

ὄρσεις με τἀκίνητα διὰ φρενῶν φράσαι.
1060

Κρέων

κίνει, μόνον δὲ μὴ ἐπὶ κέρδεσιν λέγων.

Τειρεσίας

οὕτω γὰρ ἤδη καὶ δοκῶ τὸ σὸν μέρος;

Κρέων

ὡς μὴ ᾿μπολήσων ἴσθι τὴν ἐμὴν φρένα.

Τειρεσίας

ἀλλ᾽ εὖ γέ τοι κάτισθι μὴ πολλοὺς ἔτι

τρόχους ἁμιλλητῆρας ἡλίου τελῶν,
1065

ἐν οἷσι τῶν σῶν αὐτὸς ἐκ σπλάγχνων ἕνα

νέκυν νεκρῶν ἀμοιβὸν ἀντιδοὺς ἔσει,

ἀνθ᾽ ὧν ἔχεις μὲν τῶν ἄνω βαλὼν κάτω,

ψυχήν τ᾽ ἀτίμως ἐν τάφῳ κακῴκισας,

ἔχεις δὲ τῶν κάτωθεν ἐνθάδ᾽ αὖ θεῶν
1070

ἄμοιρον, ἀκτέριστον, ἀνόσιον νέκυν.

ὧν οὔτε σοὶ μέτεστιν οὔτε τοῖς ἄνω

θεοῖσιν, ἀλλ᾽ ἐκ σοῦ βιάζονται τάδε.

τούτων σε λωβητῆρες ὑστεροφθόροι

λοχῶσιν Ἅιδου καὶ θεῶν Ἐρινύες,
1075

ἐν τοῖσιν αὐτοῖς τοῖσδε ληφθῆναι κακοῖς.

καὶ ταῦτ᾽ ἄθρησον εἰ κατηργυρωμένος

λέγω. φανεῖ γάρ, οὐ μακροῦ χρόνου τριβή,

ἀνδρῶν γυναικῶν σοῖς δόμοις κωκύματα.

ἐχθραὶ δὲ πᾶσαι συνταράσσονται πόλεις
1080

ὅσων σπαράγματ' ἢ κύνες καθήγισαν

ἢ θῆρες, ἤ τις πτηνὸς οἰωνός, φέρων

61v

ἀνόσιον ὀσμὴν ἑστιοῦχον ἐς πόλιν.

τοιαῦτά σου, λυπεῖς γάρ, ὥστε τοξότης

ἀφῆκα θυμῷ καρδίας τοξεύματα
1085

βέβαια, τῶν σὺ θάλπος οὐχ ὑπεκδραμεῖ.

ὦ παῖ, σὺ δ᾽ ἡμᾶς ἄπαγε πρὸς δόμους, ἵνα

τὸν θυμὸν οὗτος ἐς νεωτέρους ἀφῇ,

καὶ γνῷ τρέφειν τὴν γλῶσσαν ἡσυχωτέραν

τὸν νοῦν τ᾽ ἀμείνω τῶν φρενῶν ἢ νῦν φέρει.
1090

Χορός

ἁνήρ, ἄναξ, βέβηκε δεινὰ θεσπίσας.

ἐπιστάμεσθα δ᾽, ἐξ ὅτου λευκὴν ἐγὼ

τήνδ᾽ ἐκ μελαίνης ἀμφιβάλλομαι τρίχα,

μή πώ ποτ᾿ αὐτὸν ψεῦδος ἐς πόλιν λακεῖν.

Κρέων

ἔγνωκα καὐτὸς καὶ ταράσσομαι φρένας·
1095

τό τ᾽ εἰκαθεῖν γὰρ δεινόν, ἀντιστάντα δὲ

ἄτῃ πατάξαι θυμὸν ἐν δεινῷ πάρα.

Χορός

εὐβουλίας δεῖ, παῖ Μενοικέως, [Κρέον.]

Κρέων

τί δῆτα χρὴ δρᾶν; φράζε· πείσομαι δ᾽ ἐγώ.

Χορός

ἐλθὼν κόρην μὲν ἐκ κατώρυχος στέγης
1100

ἄνες, κτίσον δὲ τῷ προκειμένῳ τάφον.

Κρέων

καὶ ταῦτ᾽ ἐπαινεῖς καὶ δοκεῖς παρεικαθεῖν;

Χορός

ὅσον γ᾽, ἄναξ, τάχιστα· συντέμνουσι γὰρ

θεῶν ποδώκεις τοὺς κακόφρονας βλάβαι.

Κρέων

οἴμοι· μόλις μέν, καρδίας δ᾽ ἐξίσταμαι
1105

τὸ δρᾶν· ἀνάγκῃ δ᾽ οὐχὶ δυσμαχητέον.

Χορός

δρᾶ νυν τάδ᾽ ἐλθὼν μηδ᾽ ἐπ᾿ ἄλλοισιν τρέπε.

Κρέων

ὧδ᾽ ὡς ἔχω στείχοιμ' ἄν· ἴτ᾽ ἴτ᾿ ὀπάονες

οἵ τ᾽ ὄντες οἱ τ᾿ ἀπόντες, ἀξίνας χεροῖν

ὁρμᾶσθ᾽ ἑλόντες εἰς ἐπόψιον τόπον.
1110

ἐγὼ δ᾽, ἐπειδὴ δόξα τῇδ᾽ ἐπεστράφη,

αὐτός τ᾽ ἔδησα καὶ παρὼν ἐκλύσομαι.

δέδοικα γὰρ μὴ τοὺς καθεστώτας νόμους

ἄριστον ᾖ σώζοντα τὸν βίον τελεῖν.

Χορός
α

Greek (A. Colonna, 1978) (OCR draft) Experimental (Greek (A. Colonna, 1978)) — 988 focus

Θήβης ἄνακτες, ἥκομεν κοινὴν ὁδὸν

δύ᾽ ἐξ ἑνὸς βλέποντε· τοῖς τυφλοῖσι γὰρ

αὕτη κέλευθος ἐκ προηγητοῦ πέλει.
990

Κρέων

τί δ᾽ ἔστιν, ὦ γεραιὲ Τειρεσία, νέον;

Τειρεσίας

ἐγὼ διδάξω, καὶ σὺ τῷ μάντει πιθοῦ.

Κρέων

οὔκουν πάρος γε σῆς ἀπεστάτουν φρενός.

Τειρεσίας

τοιγὰρ δι’ ὀρθῆς τήνδε ναυκληρεῖς πόλιν.

Κρέων

ἔχω πεπονθὼς μαρτυρεῖν ὀνήσιμα.
995

Τειρεσίας

φρόνει βεβὼς αὖ νῦν ἐπὶ ξυροῦ τύχης.

Κρέων

τί δ᾽ ἔστιν; ὡς ἐγὼ τὸ σὸν φρίσσω στόμα.

Τειρεσίας

γνώσῃ, τέχνης σημεῖα τῆς ἐμῆς κλύων.

εἰς γὰρ παλαιὸν θᾶκον ὀρνιθοσκόπον

ἵζων, ἵν' ἦν μοι παντὸς οἰωνοῦ λιμήν,
1000

ἀγνῶτ᾽ ἀκούω φθόγγον ὀρνίθων, κακῷ

κλάζοντας οἴστρῳ καὶ βεβαρβαρωμένῳ·

καὶ σπῶντας ἐν χηλαῖσιν ἀλλήλους φοναῖς

ἔγνων· πτερῶν γὰρ ῥοῖβδος οὐκ ἄσημος ἦν.

εὐθὺς δὲ δείσας ἐμπύρων ἐγευόμην
1005

βωμοῖσι παμφλέκτοισιν· ἐκ δὲ θυμάτων

Ἥφαιστος οὐκ ἔλαμπεν, ἀλλ᾽ ἐπὶ σποδῷ

μυδῶσα κηκὶς μηρίων ἐτήκετο

κἄτυφε κἀνέπτυε, καὶ μετάρσιοι

χολαὶ διεσπείροντο, καὶ καταρρυεῖς
1010

μηροὶ καλυπτῆς ἐξέκειντο πιμελῆς.

τοιαῦτα παιδὸς τοῦδ᾽ ἐμάνθανον πάρα,

φθίνοντ᾽ ἀσήμων ὀργίων μαντεύματα·

ἐμοὶ γὰρ οὗτος ἡγεμών, ἄλλοις δ᾽ ἐγώ.

καὶ ταῦτα τῆς σῆς ἐκ φρενὸς νοσεῖ πόλις·
1015

βωμοὶ γὰρ ἡμῖν ἐσχάραι τε παντελεῖς

πλήρεις ὑπ᾽ οἰωνῶν τε καὶ κυνῶν βορᾶς

τοῦ δυσμόρου πεπτῶτος Οἰδίπου γόνου.

κᾆτ᾽ οὐ δέχονται θυστάδας λιτὰς ἔτι

θεοὶ παρ᾽ ἡμῶν οὐδὲ μηρίων φλόγα,
1020

οὐδ᾽ ὄρνις εὐσήμους ἀπορροιβδεῖ βοάς,

ἀνδροφθόρου βεβρῶτες αἵματος λίπος.

ταῦτ᾽ οὖν, τέκνον, φρόνησον. ἀνθρώποισι γὰρ

τοῖς πᾶσι κοινόν ἐστι τοὐξαμαρτάνειν·

ἐπεὶ δ᾽ ἁμάρτῃ, κεῖνος οὐκέτ᾽ ἔστ᾽ ἀνὴρ
1025

ἄβουλος οὐδ᾽ ἄνολβος, ὅστις ἐς κακὸν

πεσὼν ἀκεῖται μηδ᾽ ἀκίνητος πέλει·

αὐθαδία τοι σκαιότητ᾽ ὀφλισκάνει.

ἀλλ’ εἶκε τῷ θανόντι, μηδ᾽ ὀλωλότα

κέντει· τίς ἀλκὴ τὸν θανόντ᾽ ἐπικτανεῖν ;
1030

εὖ σοι φρονήσας εὖ λέγω τὸ μανθάνειν δ᾽

ἥδιστον εὖ λέγοντος, εἰ κέρδος λέγοι.

Κρέων

ὦ πρέσβυ, πάντες ὥστε τοξόται σκοποῦ

τοξεύετ᾽ ἀνδρὸς τοῦδε, κοὐδὲ μαντικῆς

ἄπρακτος ὑμῖν εἰμι, τῶν δ᾽ ὑπαὶ γένους
1035

ἐξημπόλημαι κἀμπεφόρτισμαι πάλαι.

κερδαίνετ᾽, ἐμπολᾶτε τὸν πρὸς Σάρδεων

ἤλεκτρον, εἰ βούλεσθε, καὶ τὸν Ἰνδικὸν

χρυσόν· τάφῳ δ᾽ ἐκεῖνον οὐχὶ κρύψετε·

οὐδ᾽ εἰ θέλουσ᾽ οἱ Ζηνὸς αἰετοὶ βορὰν
1040

φέρειν νιν ἁρπάζοντες ἐς Διὸς θρόνους,

οὐδ᾽ ὣς μίασμα τοῦτο μὴ τρέσας ἐγὼ

θάπτειν παρήσω κεῖνον· εὖ γὰρ οἶδ᾽ ὅτι

θεοὺς μιαίνειν οὔτις ἀνθρώπων σθένει.

πίπτουσι δ᾽, ὦ γεραιὲ Τειρεσία, βροτῶν
1045

χοἰ πολλὰ δεινοὶ πτώματ᾽ αἴσχρ᾽, ὅταν λόγους

αἰσχροὺς καλῶς λέγωσι τοῦ κέρδους χάριν.

Τειρεσίας

φεῦ·

ἆρ᾽ οἶδεν ἀνθρώπων τις. ἆρα φράζεται

Κρέων

τί χρῆμα; ποῖον τοῦτο πάγκοινον λέγεις;

Τειρεσίας

ὅσῳ κράτιστον κτημάτων εὐβουλία;
1050

Κρέων

ὅσῳπερ, οἶμαι, μὴ φρονεῖν πλείστη βλάβη.

Τειρεσίας

ταύτης σὺ μέντοι τῆς νόσου πλήρης ἔφυς.

Κρέων

οὐ βούλομαι τὸν μάντιν ἀντειπεῖν κακῶς.

Τειρεσίας

καὶ μὴν λέγεις, ψευδῇ με θεσπίζειν λέγων.

Κρέων

τὸ μαντικὸν γὰρ πᾶν φιλάργυρον γένος.
1055

Τειρεσίας

τὸ δ᾽ ἐκ τυράννων αἰσχροκέρδειαν φιλεῖ.

Κρέων

ἆρ᾽ οἶσθα ταγοὺς ὄντας ἃν λέγῃς λέγων;

Τειρεσίας

οἶδ᾽· ἐξ ἐμοῦ γὰρ τήνδ᾽ ἔχεις σώσας πόλιν.

Κρέων

σοφὸς σὺ μάντις, ἀλλὰ τἀδικεῖν φιλῶν.

Τειρεσίας

ὄρσεις με τἀκίνητα διὰ φρενῶν φράσαι.
1060

Κρέων

κίνει, μόνον δὲ μὴ ᾿πὶ κέρδεσιν λέγων.

Τειρεσίας

οὕτω γὰρ ἤδη καὶ δοκῶ τὸ σὸν μέρος.

Κρέων

ὡς μὴ ᾿μπολήσων ἴσθι τὴν ἐμὴν φρένα.

Τειρεσίας

ἀλλ᾽ εὖ γέ τοι κάτισθι μὴ πολλοὺς ἔτι

τρόχους ἁμιλλητῆρας ἡλίου τελῶν,
1065

ἐν οἷσι τῶν σῶν αὐτὸς ἐκ σπλάγχνων ἕνα

νέκυν νεκρῶν ἀμοιβὸν ἀντιδοὺς ἔσῃ,

ἀνθ’ ὧν ἔχεις μὲν τῶν ἄνω βαλὼν κάτω,

ψυχήν τ᾽ ἀτίμως ἐν τάφῳ κατῴκισας,

ἔχεις δὲ τῶν κάτωθεν ἐνθάδ᾽ αὖ θεῶν
1070

ἄμοιρον, ἀκτέριστον, ἀνόσιον νέκυν.

ὧν οὔτε σοὶ μέτεστιν οὔτε τοῖς ἄνω

θεοῖσιν, ἀλλ᾽ ἐκ σοῦ βιάζονται τάδε.

τούτων σε λωβητῆρες ὑστεροφθόροι

λοχῶσιν Ἅιδου καὶ θεῶν Ἐρινύες,
1075

ἐν τοῖσιν αὐτοῖς τοῖσδε ληφθῆναι κακοῖς.

καὶ ταῦτ᾽ ἄθρησον εἰ κατηργυρωμένος

λέγω φανεῖ γὰρ οὐ μακροῦ χρόνου τριβὴ

ἀνδρῶν γυναικῶν σοῖς δόμοις κωκύματα.

ἔχθρᾳ δὲ πᾶσαι συνταράσσονται πόλεις.
1080

ὅσων σπαράγματ᾽ ἢ κύνες καθήγισαν,

ἢ θῆρες, ἤ τις πτηνὸς οἰωνὸς φέρων

ἀνόσιον ὀσμὴν ἑστιοῦχον ἐς πόλιν.

τοιαῦτά σου, λυπεῖς γάρ, ὥστε τοξότης

ἀφῆκα θυμῷ καρδίας τοξεύματα
1085

βέβαια, τῶν σὺ θάλπος οὐχ ὑπεκδραμῇ.

ὦ παῖ, σὺ δ᾽ ἡμᾶς ἄπαγε πρὸς δόμους, ἵνα

τὸν θυμὸν οὗτος ἐς νεωτέρους ἀφῇ,

καὶ γνῷ τρέφειν τὴν γλῶσσαν ἡσυχωτέραν

τὸν νοῦν τ᾽ ἀμείνω τῶν φρενῶν ἢ νῦν φέρει.
1090

Χορός

ἀνήρ, ἄναξ, βέβηκε δεινὰ θεσπίσας·

ἐπιστάμεσθα δ᾽, ἐξ ὅτου λευκὴν ἐγὼ

τήνδ᾽ ἐκ μελαίνης ἀμφιβάλλομαι τρίχα,

μή πώ ποτ᾽ αὐτὸν ψεῦδος ἐς πόλιν λακεῖν.

Κρέων

ἔγνωκα καὐτὸς καὶ ταράσσομαι φρένας·
1095

τό τ᾽ εἰκαθεῖν γὰρ δεινόν, ἀντιστάντα δὲ

ἄτῃ πατάξαι θυμὸν ἐν δεινῷ πάρα.

Χορός

εὐβουλίας δεῖ, παῖ Μενοικέως, λαβεῖν.

Κρέων

τί δῆτα χρὴ δρᾶν; φράζε· πείσομαι δ᾽ ἐγώ.

Χορός

ἐλθὼν κόρην μὲν ἐκ κατώρυχος στέγης
1100

ἄνες, κτίσον δὲ τῷ προκειμένῳ τάφον.

Κρέων

καὶ ταῦτ᾽ ἐπαινεῖς καὶ δοκεῖς παρεικαθεῖν;

Χορός

ὅσον γ᾽, ἄναξ, τάχιστα· συντέμνουσι γὰρ

θεῶν ποδώκεις τοὺς κακόφρονας βλάβαι.

Κρέων

οἴμοι μόλις μέν, καρδίας δ᾽ ἐξίσταμαι
1105

τὸ δρᾶν ἀνάγκῃ δ᾽ οὐχὶ δυσμαχητέον.

Χορός

δρᾶ νυν τάδ᾽ ἐλθὼν μηδ᾽ ἐπ᾽ ἄλλοισιν τρέπε.

Κρέων

ὧδ᾽ ὡς ἔχω στείχοιμ᾽ ἄν· ἴτ᾽, ἴτ᾽, ὀπάονες

οἵ τ᾽ ὄντες οἵ τ᾽ ἀπόντες, ἀξίνας χεροῖν

ὁρμᾶσθ᾽ ἑλόντες εἰς ἐπόψιον τόπον.
1110

ἐγὼ δ᾽, ἐπειδὴ δόξα τῇδ᾽ ἐπεστράφη,

αὐτός τ᾽ ἔδησα καὶ παρὼν ἐκλύσομαι·

δέδοικα γὰρ μὴ τοὺς καθεστῶτας νόμους

ἄριστον ᾖ σῴζοντα τὸν βίον τελεῖν.

Χορός
1

Greek (A. Dain, 1955) (OCR draft) Experimental (Greek (A. Dain, 1955)) — 988 focus

Θήβης ἄνακτες, ἥκομεν κοινὴν ὁδὸν

δύ’ ἐξ ἑνὸς βλέποντε· τοῖς τυφλοῖσι γὰρ

αὕτη κέλευθος ἐκ προηγητοῦ πέλει.
990

Κρέων

τί δ’ ἔστιν, ὦ γεραιὲ Τειρεσία, νέον;

Τειρεσίας

ἐγὼ διδάξω, καὶ σὺ τῷ μάντει πιθοῦ.

Κρέων

οὔκουν πάρος γε σῆς ἀπεστάτουν φρενός.

Τειρεσίας

τοιγὰρ δι' ὀρθῆς τήνδ’ ἐναυκλήρεις πόλιν.

Κρέων

ἔχω πεπονθὼς μαρτυρεῖν ὀνήσιμα.
995

Τειρεσίας

φρόνει βεβὼς αὖ νῦν ἐπὶ ξυροῦ τύχης.

Κρέων

τί δ’ ἔστιν; ὡς ἐγὼ τὸ σὸν φρίσσω στόμα.

Τειρεσίας

γνώσῃ, τέχνης σημεῖα τῆς ἐμῆς κλύων.

εἰς γὰρ παλαιὸν θᾶκον ὀρνιθοσκόπον

ἵζων, ἵν’ ἦν μοι παντὸς οἰωνοῦ λιμήν,
1000

ἀγνῶτ’ ἀκούω φθόγγον ὀρνίθων, κακῷ

κλάζοντας οἴστρῳ καὶ βεβαρβαρωμένῳ·

καὶ σπῶντας ἐν χηλαῖσιν ἀλλήλους φοναῖς

ἔγνων· πτερῶν γὰρ ῥοῖβδος οὐκ ἄσημος ἦν.

εὐθὺς δὲ δείσας ἐμπύρων ἐγευόμην
1005

βωμοῖσι παμφλέκτοισιν· ἐκ δὲ θυμάτων

Ἥφαιστος οὐκ ἔλαμπεν, ἀλλ’ ἐπὶ σποδῷ

μυδῶσα κηκὶς μηρίων ἐτήκετο

κἄτυφε κἀνέπτυε, καὶ μετάρσιοι

χολαὶ διεσπείροντο, καὶ καταρρυεῖς
1010

μηροὶ καλυπτῆς ἐξέκειντο πιμελῆς.

τοιαῦτα παιδὸς τοῦδ’ ἐμάνθανον πάρα,

φθίνοντ’ ἀσήμων ὀργίων μαντεύματα·

ἐμοὶ γὰρ οὗτος ἡγεμών, ἄλλοις δ’ ἐγώ.

καὶ ταῦτα τῆς σῆς ἐκ φρενὸς νοσεῖ πόλις·
1015

βωμοὶ γὰρ ἡμῖν ἐσχάραι τε παντελεῖς

πλήρεις ὑπ’ οἰωνῶν τε καὶ κυνῶν βορᾶς

τοῦ δυσμόρου πεπτῶτος Οἰδίπου γόνου.

κᾆτ’ οὐ δέχονται θυστάδας λιτὰς ἔτι

θεοὶ παρ’ ἡμῶν οὐδὲ μηρίων φλόγα,
1020

οὐδ’ ὄρνις εὐσήμους ἀπορροιβδεῖ βοάς,

ἀνδροφθόρου βεβρῶτες αἵματος λίπος.

ταῦτ’ οὖν, τέκνον, φρόνησον. ἀνθρώποισι γὰρ

τοῖς πᾶσι κοινόν ἐστι τοὐξαμαρτάνειν·

ἐπεὶ δ’ ἁμάρτῃ, κεῖνος οὐκέτ’ ἔστ’ ἀνὴρ
1025

ἄβουλος οὐδ’ ἄνολβος, ὅστις ἐς κακὸν

πεσὼν ἀκῆται μηδ’ ἀκίνητος πέλῃ·

αὐθαδία τοι σκαιότητ’ ὀφλισκάνει.

ἀλλ’ εἶκε τῷ θανόντι, μηδ’ ὀλωλότα

κέντει· τίς ἀλκὴ τὸν θανόντ’ ἐπικτανεῖν;
1030

εὖ σοι φρονήσας εὖ λέγω· τὸ μανθάνειν δ’

ἥδιστον εὖ λέγοντος, εἰ κέρδος λέγοι.

Κρέων

ὦ πρέσβυ, πάντες ὥστε τοξόται σκοποῦ

τοξεύετ’ ἀνδρὸς τοῦδε, κοὐδὲ μαντικῆς

ἄπρακτος ὑμῖν εἰμι, τῶν δ’ ὑπαὶ γένους
1035

ἐξημπόλημαι κἀμπεφόρτισμαι πάλαι.

κερδαίνετ’, ἐμπολᾶτε τὸν πρὸς Σάρδεων

ἤλεκτρον, εἰ βούλεσθε, καὶ τὸν Ἰνδικὸν

χρυσόν· τάφῳ δ’ ἐκεῖνον οὐχὶ κρύψετε·

οὐδ’ εἰ θέλουσ’ οἱ Ζηνὸς αἰετοὶ βορὰν
1040

φέρειν νιν ἁρπάζοντες ἐς Διὸς θρόνους,

οὐδ’ ὣς μίασμα τοῦτο μὴ τρέσας, ἐγὼ

θάπτειν παρήσω κεῖνον· εὖ γὰρ οἶδ’ ὅτι

θεοὺς μιαίνειν οὔτις ἀνθρώπων σθένει.

πίπτουσι δ’, ὦ γεραιὲ Τειρεσία, βροτῶν
1045

χοἰ πολλὰ δεινοὶ πτώματ’ αἴσχρ’, ὅταν λόγους

αἰσχροὺς καλῶς λέγωσι τοῦ κέρδους χάριν.

Τειρεσίας

φεῦ·

ἆρ᾽ οἶδεν ἀνθρώπων τις, ἆρα φράζεται —

Κρέων

τί χρῆμα; ποῖον τοῦτο πάγκοινον λέγεις;

Τειρεσίας

ὅσῳ κράτιστον κτημάτων εὐβουλία;
1050

Κρέων

ὅσῳπερ, οἶμαι, μὴ φρονεῖν πλείστη βλάβη.

Τειρεσίας

ταύτης σὺ μέντοι τῆς νόσου πλήρης ἔφυς.

Κρέων

οὐ βούλομαι τὸν μάντιν ἀντειπεῖν κακῶς.

Τειρεσίας

καὶ μὴν λέγεις, ψευδῆ με θεσπίζειν λέγων.

Κρέων

τὸ μαντικὸν γὰρ πᾶν φιλάργυρον γένος.
1055

Τειρεσίας

τὸ δ’ ἐκ τυράννων αἰσχροκερδείαν φιλεῖ.

Κρέων

ἆρ’ οἶσθα ταγοὺς ὄντας ἃν λέγῃς λέγων;

Τειρεσίας

οἶδ’· ἐξ ἐμοῦ γὰρ τήνδ’ ἔχεις σώσας πόλιν.

Κρέων

σοφὸς σὺ μάντις, ἀλλὰ τἀδικεῖν φιλῶν.

Τειρεσίας

ὄρσεις με τἀκίνητα διὰ φρενῶν φράσαι.
1060

Κρέων

κίνει, μόνον δὲ μὴ ’πὶ κέρδεσιν λέγων.

Τειρεσίας

οὕτω γὰρ ἤδη καὶ δοκῶ τὸ σὸν μέρος.

Κρέων

ὡς μὴ ’μπολήσων ἴσθι τὴν ἐμὴν φρένα.

Τειρεσίας

ἀλλ’ εὖ γέ τοι κάτισθι μὴ πολλοὺς ἔτι

τρόχους ἁμιλλητῆρας ἡλίου τελῶν,
1065

ἐν οἷσι τῶν σῶν αὐτὸς ἐκ σπλάγχνων ἕνα

νέκυν νεκρῶν ἀμοιβὸν ἀντιδοὺς ἔσῃ,

ἀνθ’ ὧν ἔχεις μὲν τῶν ἄνω βαλὼν κάτω,

ψυχήν τ’ ἀτίμως ἐν τάφῳ κατῴκισας,

ἔχεις δὲ τῶν κάτωθεν ἐνθάδ’ αὖ θεῶν
1070

ἄμοιρον, ἀκτέριστον, ἀνόσιον νέκυν.

ὧν οὔτε σοὶ μέτεστιν οὔτε τοῖς ἄνω

θεοῖσιν, ἀλλ’ ἐκ σοῦ βιάζονται τάδε.

τούτων σε λωβητῆρες ὑστεροφθόροι

λοχῶσιν Ἅιδου καὶ θεῶν Ἐρινύες,
1075

ἐν τοῖσιν αὐτοῖς τοῖσδε ληφθῆναι κακοῖς.

καὶ ταῦτ’ ἄθρησον εἰ κατηργυρωμένος

λέγω· φανεῖ γὰρ οὐ μακροῦ χρόνου τριβὴ

ἀνδρῶν γυναικῶν σοῖς δόμοις κωκύματα.

ἔχθρᾳ δὲ πᾶσαι συνταράσσονται πόλεις,
1080

ὅσων σπαράγματ’ ἢ κύνες καθήγνισαν,

ἢ θῆρες, ἤ τις πτηνὸς οἰωνὸς φέρων

ἀνόσιον ὀσμὴν ἑστιοῦχον ἐς πόλιν.

τοιαῦτά σου, λυπεῖς γάρ, ὥστε τοξότης

ἀφῆκα θυμῷ καρδίας τοξεύματα
1085

βέβαια, τῶν σὺ θάλπος οὐχ ὑπεκδραμῇ.

ὦ παῖ, σὺ δ’ ἡμᾶς ἄπαγε πρὸς δόμους, ἵνα

τὸν θυμὸν οὗτος ἐς νεωτέρους ἀφῇ,

καὶ γνῷ τρέφειν τὴν γλῶσσαν ἡσυχωτέραν

τὸν νοῦν τ’ ἀμείνω τῶν φρενῶν ἢ νῦν φέρει.
1090

Χορός

ἁνήρ, ἄναξ, βέβηκε δεινὰ θεσπίσας·

ἐπιστάμεσθα δ’, ἐξ ὅτου λευκὴν ἐγὼ

τήνδ’ ἐκ μελαίνης ἀμφιβάλλομαι τρίχα,

μή πώ ποτ’ αὐτὸν ψεῦδος ἐς πόλιν λακεῖν.

Κρέων

ἔγνωκα καὐτὸς καὶ ταράσσομαι φρένας·
1095

τό τ’ εἰκαθεῖν γὰρ δεινόν, ἀντιστάντα δὲ

ἄτῃ πατάξαι θυμὸν ἐν δεινῷ πάρα.

Χορός

εὐβουλίας δεῖ, παῖ Μενοικέως Κρέον.

Κρέων

τί δῆτα χρὴ δρᾶν; φράζε· πείσομαι δ’ ἐγώ.

Χορός

ἐλθὼν κόρην μὲν ἐκ κατώρυχος στέγης
1100

ἄνες, κτίσον δὲ τῷ προκειμένῳ τάφον.

Κρέων

καὶ ταῦτ’ ἐπαινεῖς καὶ δοκεῖς παρεικαθεῖν;

Χορός

ὅσον γ’, ἄναξ, τάχιστα· συντέμνουσι γὰρ

θεῶν ποδώκεις τοὺς κακόφρονας βλάβαι.

Κρέων

οἴμοι· μόλις μέν, καρδίας δ’ ἐξίσταμαι
1105

τὸ δρᾶν· ἀνάγκῃ δ’ οὐχὶ δυσμαχητέον.

Χορός

δρᾶ νυν τάδ’ ἐλθὼν μηδ’ ἐπ’ ἄλλοισιν τρέπε.

Κρέων

ὧδ’ ὡς ἔχω στείχοιμ’ ἄν· ἴτ’, ἴτ’, ὀπάονες

οἵ τ’ ὄντες οἵ τ’ ἀπόντες, ἀξίνας χεροῖν

ὁρμᾶσθ’ ἑλόντες εἰς ἐπόψιον τόπον.
1110

ἐγὼ δ’, ἐπειδὴ δόξα τῇδ’ ἐπεστράφη,

αὐτός τ’ ἔδησα καὶ παρὼν ἐκλύσομαι·

δέδοικα γὰρ μὴ τοὺς καθεστῶτας νόμους

ἄριστον ᾖ σῴζοντα τὸν βίον τελεῖν.

Χορός
1

Greek (R. D. Dawe, 1979) (OCR draft) Experimental (Greek (R. D. Dawe, 1979)) — 988 focus

Θήβης ἄνακτες, ἥκομεν κοινὴν ὁδόν,

δύ᾽ ἐξ ἑνὸς βλέποντε. τοῖς τυφλοῖσι γὰρ

αὕτη κέλευθος ἐκ προηγητοῦ πέλει.
990

Κρέων

τί δ᾽ ἔστιν, ὦ γεραιὲ Τειρεσία, νέον;

Τειρεσίας

ἐγὼ διδάξω, καὶ σὺ τῶι μάντει πιθοῦ.

Κρέων

οὔκουν πάρος γε σῆς ἀπεστάτουν φρενός.

Τειρεσίας

τοιγὰρ δι᾽ ὀρθῆς τήνδε ναυκληρεῖς πόλιν.

Κρέων

ἔχω πεπονθὼς μαρτυρεῖν ὀνήσιμα.
995

Τειρεσίας

φρόνει βεβὼς αὖ νῦν ἐπὶ ξυροῦ τύχης.

Κρέων

τί δ᾽ ἔστιν; ὡς ἐγὼ τὸ σὸν φρίσσω στόμα.

Τειρεσίας

γνώσηι, τέχνης σημεῖα τῆς ἐμῆς κλύων·

εἰς γὰρ παλαιὸν θᾶκον ὀρνιθοσκόπον

ἵζων, ἵν᾽ ἦν μοι παντὸς οἰωνοῦ λιμήν,
1000

ἀγνῶτ᾽ ἀκούω φθόγγον ὀρνίθων, κακῶι

κλάζοντας οἴστρωι καὶ βεβαρβαρωμένωι·

καὶ σπῶντας ἐν χηλαῖσιν ἀλλήλους φοναῖς

ἔγνων· πτερῶν γὰρ ῥοῖβδος οὐκ ἄσημος ἦν.

εὐθὺς δὲ δείσας ἐμπύρων ἐγευόμην
1005

βωμοῖσι παμφλέκτοισιν· ἐκ δὲ θυμάτων

Ἥφαιστος οὐκ ἔλαμπεν, ἀλλ᾽ ἐπὶ σποδῶι

μυδῶσα κηκὶς μηρίων ἐτήκετο,

κἄτυφε κἀνέπτυε, καὶ μετάρσιοι

χολαὶ διεσπείροντο, καὶ καταρρυεῖς
1010

μηροὶ καλυπτῆς ἐξέκειντο πιμελῆς.

τοιαῦτα παιδὸς τοῦδ᾽ ἐμάνθανον πάρα·

φθίνοντ᾽ ἀσήμων ὀργίων μαντεύματα

ἐμοὶ γὰρ οὗτος ἡγεμών, ἄλλοις δ᾽ ἐγώ.

καὶ ταῦτα τῆς σῆς ἐκ φρενὸς νοσεῖ πόλις.
1015

βωμοὶ γὰρ ἡμῖν ἐσχάραι τε παντελεῖς

πλήρεις ὑπ᾽ οἰωνῶν τε καὶ κυνῶν βορᾶς

τοῦ δυσμόρου πεπτῶτος Οἰδίπου γόνου.

κἆιτ᾽ οὐ δέχονται θυστάδας λιτὰς ἔτι

θεοὶ παρ᾽ ἡμῶν οὐδὲ μηρίων φλόγα,
1020

οὐδ᾽ ὄρνις εὐσήμους ἀπορροιβδεῖ βοάς

ἀνδροφθόρου βεβρῶτες αἵματος λίπος.

ταῦτ᾽ οὖν, τέκνον, φρόνησον· ἀνθρώποισι γὰρ

τοῖς πᾶσι κοινόν ἐστι τοὐξαμαρτάνειν·

ἐπεὶ δ᾽ ἁμάρτηι, κεῖνος οὐκέτ᾽ ἔστ᾽ ἀνὴρ
1025

ἄβουλος οὐδ᾽ ἄνολβος, ὅστις ἐς κακὸν

πεσὼν ἀκῆται μηδ᾽ ἀκίνητος πέληι.

αὐθαδία τοι σκαιότητ᾽ ὀφλισκάνει.

ἀλλ᾽ εἶκε τῶι θανόντι, μηδ᾽ ὀλωλότα

κέντει· τίς ἀλκὴ τὸν θανόντ᾽ ἐπικτανεῖν;
1030

εὖ τοι φρονήσας εὖ λέγω· τὸ μανθάνειν

δ᾽ ἥδιστον εὖ λέγοντος, εἰ κέρδος λέγοι.

Κρέων

ὦ πρέσβυ, πάντες ὥστε τοξόται σκοποῦ

τοξεύετ᾽ ἀνδρὸς τοῦδε, κοὐδὲ μαντικῆς

ἄπρακτος ὑμῖν εἶμι, τῶν ὑπαὶ γένους
1035

ἐξημπόλημαι κἀμπεφόρτισμαι πάλαι.

κερδαίνετ᾽, ἐμπολᾶτε τἀπὸ Σάρδεων

ἤλεκτρον, εἰ βούλεσθε, καὶ τὸν Ἰνδικὸν

χρυσόν· τάφωι δ᾽ ἐκεῖνον οὐχὶ κρύψετε,

οὐδ᾽ εἰ θέλουσ᾽ οἱ Ζηνὸς αἰετοὶ βορὰν
1040

φέρειν νιν ἁρπάζοντες ἐς Διὸς θρόνους,

οὐδ᾽ ὥς μίασμα τοῦτο μὴ τρέσας ἐγὼ

θάπτειν παρήσω κεῖνον· εὖ γὰρ οἶδ᾽ ὅτι

θεοὺς μιαίνειν οὔτις ἀνθρώπων σθένει.

πίπτουσι δ᾽, ὦ γεραιὲ Τειρεσία, βροτῶν
1045

χοἰ πολλὰ δεινοὶ πτώματ᾽ αἴσχρ᾽, ὅταν λόγους

αἰσχροὺς καλῶς λέγωσι τοῦ κέρδους χάριν.

Τειρεσίας

φεῦ·

ἆρ᾽ οἶδεν ἀνθρώπων τις, ἆρα φράζεται ...

Κρέων

τί χρῆμα; ποῖον τοῦτο πάγκοινον λέγεις;

Τειρεσίας

ὅσωι κράτιστον κτημάτων εὐβουλία;
1050

Κρέων

ὅσωιπερ, οἶμαι, μὴ φρονεῖν πλείστη βλάβη.

Τειρεσίας

ταύτης σὺ μέντοι τῆς νόσου πλήρης ἔφυς.

Κρέων

οὐ βούλομαι τὸν μάντιν ἀντειπεῖν κακῶς.

Τειρεσίας

καὶ μὴν λέγεις, ψευδῆ με θεσπίζειν λέγων.

Κρέων

τὸ μαντικὸν γὰρ πᾶν φιλάργυρον γένος.
1055

Τειρεσίας

τὸ δ᾽ ἐκ τυράννων αἰσχροκέρδειαν φιλεῖ.

Κρέων

ἆρ᾽ οἶσθα ταγοὺς ὄντας ἃν λέγηις λέγων;

Τειρεσίας

οἶδ᾽· ἐξ ἐμοῦ γὰρ τήνδ᾽ ἔχεις σώσας πόλιν.

Κρέων

σοφὸς σὺ μάντις, ἀλλὰ τἀδικεῖν φιλῶν.

Τειρεσίας

ὄρσεις με τἀκίνητα διὰ φρενῶν φράσαι.
1060

Κρέων

κίνει, μόνον δὲ μὴ ᾽πὶ κέρδεσιν λέγων.

Τειρεσίας

οὕτω γὰρ ἤδη καὶ δοκῶ τὸ σὸν μέρος;

Κρέων

ὡς μὴ ᾿μπολήσων ἴσθι τὴν ἐμὴν φρένα.

Τειρεσίας

ἀλλ᾽ εὖ γέ τοι κάτισθι μὴ πολλοὺς ἔτι

τρόχους ἁμιλλητῆρας ἥλιον τελεῖν,
1065

ἐν οἷσι τῶν σῶν αὐτὸς ἐκ σπλάγχνων ἕνα

νέκυν νεκρῶν ἀμοιβὸν ἀντιδοὺς ἔσηι,

ἀνθ᾽ ὧν ἔχεις μὲν τῶν ἄνω βαλὼν κάτω,

ψυχήν γ᾽ ἀτίμως ἐν τάφωι κατοικίσας,

ἔχεις δὲ τῶν κάτωθεν ἐνθάδ᾽ αὖ θυῶν
1070

ἄμοιρον, ἀκτέριστον, ἀνόσιον νέκυν·

ὧν οὔτε σοὶ μέτεστιν οὔτε τοῖς ἄνω

θεοῖσιν, ἀλλ᾽ ἐκ σοῦ βιάζεται τάδε.

τούτων σε λωβητῆρες ὑστεροφθόροι

λοχῶσιν Ἅιδου καὶ φθιτῶν Ἐρινύες,
1075

ἐν τοῖσιν αὐτοῖς τοῖσδε ληφθῆναι κακοῖς.

καὶ ταῦτ᾽ ἄθρησον εἰ κατηργυρωμένος

λέγω φανεῖ γὰρ οὐ μακροῦ χρόνου τριβὴ

ἀνδρῶν γυναικῶν σοῖς δόμοις κωκύματα.

ἔχθραι δὲ πᾶσαι συνταράσσονται πόλεις
1080

ὅσων σπαράγματ᾽ ἢ κύνες καθήγισαν

ἢ θῆρες, ἤ τις πτηνὸς οἰωνός, φέρων

ἀνόσιον ὀσμὴν ἑστιοῦχον ἐς † πόλιν †.

τοιαῦτά σου, λυπεῖς γάρ, ὥστε τοξότης

ἀφῆκα θυμῶι καρδίας τοξεύματα
1085

βέβαια, τῶν σὺ θάλπος οὐχ ὑπεκδραμῆι.

ὦ παῖ, σὺ δ᾽ ἡμᾶς ἄπαγε πρὸς δόμους, ἵνα

τὸν θυμὸν οὗτος ἐς νεωτέρους ἀφῆι,

καὶ γνῶι τρέφειν τὴν γλῶσσαν ἡσυχαιτέραν

τὸν νοῦν τ᾽ ἀμείνω τῶν φρενῶν ὧν νῦν φέρει.
1090

Χορός

ἁνήρ, ἄναξ, βέβηκε δεινὰ θεσπίσας·

ἐπιστάμεσθα δ᾽, ἐξ ὅτου λευκὴν ἐγὼ

τήνδ᾽ ἐκ μελαίνης ἀμφιβάλλομαι τρίχα,

μή πώ ποτ᾽ αὐτὸν ψεῦδος ἐς πόλιν λακεῖν.

Κρέων

ἔγνωκα καὐτὸς καὶ ταράσσομαι φρένας·
1095

τό τ᾽ εἰκαθεῖν γὰρ δεινόν, ἀντιστάντα δὲ

Ἄτη πατάξαι θυμὸν ἐν δεινῶι πάρα.

Χορός

εὐβουλίας δεῖ, παῖ Μενοικέως, † λαβεῖν †.

Κρέων

τί δῆτα χρὴ δρᾶν; φράζε· πείσομαι δ᾽ ἐγώ.

Χορός

ἐλθὼν κόρην μὲν ἐκ κατώρυχος στέγης
1100

ἄνες, κτίσον δὲ τῶι προκειμένωι τάφον.

Κρέων

καὶ ταῦτ᾽ ἐπαινεῖς, καὶ δοκεῖ παρεικαθεῖν;

Χορός

ὅσον γ᾽, ἄναξ, τάχιστα συντέμνουσι γὰρ

θεῶν ποδώκεις τοὺς κακόφρονας Βλάβαι.

Κρέων

οἴμοι· μόλις μέν, καρδίας δ᾽ ἐξίσταμαι
1105

τὸ δρᾶν· ἀνάγκηι δ᾽ οὐχὶ δυσμαχητέον.

Χορός

δρᾶ νυν τάδ᾽ ἐλθών, μηδ᾽ ἐπ᾽ ἄλλοισιν τρέπε.

Κρέων

ὧδ᾽ ὡς ἔχω στείχοιμ᾽ ἄν. ἴτ᾽ ἴτ᾽, ὀπάονες,

οἵ τ᾽ ὄντες οἵ τ᾽ ἀπόντες, ἀξίνας χεροῖν

ὁρμᾶσθ᾽ ἑλόντες εἰς ἐπόψιον τόπον.
1110

ἐγὼ δ᾽, ἐπειδὴ δόξα τῆιδ᾽ ἐπεστράφη,

αὐτός τ᾽ ἔδησα καὶ παρὼν ἐκλύσομαι.

δέδοικα γὰρ μὴ τοὺς καθεστῶτας νόμους

ἄριστον ἦι σώιζοντα τὸν βίον τελεῖν.

1

Χορός

Greek (G. Hermann, 1830) (OCR draft) Experimental (Greek (G. Hermann, 1830)) — 988 focus

Θήβης ἄνακτες, ἥκομεν κοινὴν ὁδὸν
975

δύ᾽ ἐξ ἑνὸς βλέποντε. τοῖς τυφλοῖσι γὰρ

αὕτη κέλευθος ἐκ προηγητοῦ πέλει.

Κρέων

τί δ᾽ ἔστιν, ὦ γεραιὲ Τειρεσία, νέον;

Τειρεσίας

ἐγὼ διδάξω· καὶ σὺ τῷ μάντει πιθοῦ.

Κρέων

οὔκουν πάρος γε σῆς ἀπεστάτουν φρενός.
980

Τειρεσίας

τοιγὰρ δι᾿ ὀρθῆς τήνδε ναυκληρεῖς πόλιν.

Κρέων

ἔχω πεπονθὼς μαρτυρεῖν ὀνήσιμα.

Τειρεσίας

φρόνει βεβὼς αὖ νῦν ἐπὶ ξυροῦ τύχης.

Κρέων

τί δ᾽ ἔστιν; ὡς ἐγὼ τὸ σὸν φρίσσω στόμα.

Τειρεσίας

γνώσει, τέχνης σημεῖα τῆς ἐμῆς κλύων.
985

εἰς γὰρ παλαιὸν θᾶκον ὀρνιθοσκόπον

ἵζων, ἵν’ ἦν μοι παντὸς οἰωνοῦ λιμήν,

ἀγνῶτ᾽ ἀκούω φθόγγον ὀρνίθων, κακῷ

κλάζοντας οἴστρῳ καὶ βεβαρβαρωμένῳ·

καὶ σπῶντας ἐν χηλαῖσιν ἀλλήλους φοναῖς
990

ἔγνων· πτερῶν γὰρ ῥοῖβδος οὐκ ἄσημος ἦν.

εὐθὺς δὲ δείσας, ἐμπύρων ἐγευόμην

βωμοῖσι παμφλέκτοισιν· ἐκ δὲ θυμάτων

Ἥφαιστος οὐκ ἔλαμπεν, ἀλλ᾽ ἐπὶ σποδῷ

μυδῶσα κηκὶς μηρίων ἐτήκετο,
995

κἄτυφε, κἀνέπτυε· καὶ μετάρσιοι

χολαὶ διεσπείροντο, καὶ καταῤῥυεῖς

μηροὶ καλυπτῆς ἐξέκειντο πιμελῆς.

τοιαῦτα παιδὸς τοῦδ᾽ ἐμάνθανον πάρα

φθίνοντ᾽ ἀσήμων ὀργίων μαντεύματα.
1000

ἐμοὶ γὰρ οὗτος ἡγεμών, ἄλλοις δ᾽ ἐγώ.

καὶ ταῦτα τῆς σῆς ἐκ φρενὸς νοσεῖ πόλις.

βωμοὶ γὰρ ἦμιν ἐσχάραι τε παντελεῖς

πλήρεις ὑπ᾽ οἰωνῶν τε καὶ κυνῶν βορᾶς

τοῦ δυσμόρου πεπτῶτος Οἰδίπου γόνου.
1005

κᾆτ᾽ οὐ δέχονται θυστάδας λιτὰς ἔτι

θεοὶ παρ᾽ ἡμῶν, οὐδὲ μηρίων φλόγα,

οὐδ᾽ ὄρνις εὐσήμους ἀποῤῥοιβδεῖ βοάς,

ἀνδροφθόρου βεβρῶτες αἵματος λίπος.

ταῦτ᾽ οὖν, τέκνον, φρόνησον. ἀνθρώποισι γὰρ
1010

τοῖς πᾶσι κοινόν ἐστι τοὐξαμαρτάνειν.

ἐπεὶ δ᾽ ἁμάρτῃ, κεῖνος οὐκ ἔτ᾽ ἔστ᾽ ἀνὴρ

ἄβουλος. οὐδ᾽ ἄνολβος, ὅστις ἐς κακὸν

πεσὼν ἀκεῖται, μηδ᾽ ἀκίνητος, πέλει.

αὐθαδία τοι σκαιότητ᾽ ὀφλισκάνει.
1015

ἀλλ᾽ εἶκε τῷ θανόντι, μηδ᾽ ὀλωλότα

κέντει. τίς ἀλκὴ τὸν θανόντ᾽ ἐπικτανεῖν;

εὖ σοι φρονήσας εὖ λέγω· τὸ μανθάνειν δ᾽

ἥδιστον εὖ λέγοντος, εἰ κέρδος λέγοι.

Κρέων

ὦ πρέσβυ, πάντες, ὥστε τοξόται σκοποῦ,
1020

τοξεύετ᾽ ἀνδρὸς τοῦδε, κοὐδὲ μαντικῆς

ἄπρακτος ὗμιν εἰμί, τῶν ὑπαὶ γένους

ἐξημπόλημαι κἀκπεφόρτισμαι πάλαι.

κερδαίνετ᾽, ἐμπολᾶτε τὸν πρὸς Σάρδεων

ἤλεκτρον, εἰ βούλεσθε, καὶ τὸν Ἰνδικὸν
1025

χρυσόν· τάφῳ δ᾽ ἐκεῖνον οὐχὶ κρύψετε,

οὐδ᾽ εἰ θέλουσ᾽ οἱ Ζηνὸς αἰετοὶ βορὰν

φέρειν, νιν ἁρπάζοντες ἐς Διὸς θρόνους,

οὐδ᾽ ὣς μίασμα τοῦτο μὴ τρέσας ἐγὼ

θάπτειν παρήσω κεῖνον. εὖ γὰρ οἶδ᾽ ὅτι
1030

θεοὺς μιαίνειν οὔτις ἀνθρώπων σθένει.

πίπτουσι δ᾽, ὦ γεραιὲ Τειρεσίαν βροτῶν

χοἰ πολλὰ δεινοὶ πτώματ᾽ αἴσχρ᾽, ὅταν λόγους

αἰσχροὺς καλῶς λέγωσι τοῦ κέρδους χάριν.

Τειρεσίας

φεῦ·

ἆρ᾽ οἶδεν ἀνθρώπων τις, ἆρα φράζεται,
1035

Κρέων

τί χρῆμα; ποῖον τοῦτο πάγκοινον λέγεις;

Τειρεσίας

ὅσῳ κράτιστον κτημάτων εὐβουλία;

Κρέων

ὅσῳπερ, οἶμαι, μὴ φρονεῖν, πλείστη βλάβη.

Τειρεσίας

ταύτης σὺ μέντοι τῆς νόσου πλήρης ἔφυς.

Κρέων

οὐ βούλομαι τὸν μάντιν ἀντειπεῖν κακῶς.
1040

Τειρεσίας

καὶ μὴν λέγεις, ψευδῆ με θεσπίζειν λέγων.

Κρέων

τὸ μαντικὸν γὰρ πᾶν φιλάργυρον γένος.

Τειρεσίας

τὸ δ᾽ ἐκ τυράννων, αἰσχροκέρδειαν φιλεῖ.

Κρέων

ἆρ' οἶσθα ταγοὺς ὄντας, ἃν λέγῃς, λέγων;

Τειρεσίας

οἶδ᾽. ἐξ ἐμοῦ γὰρ τήνδ᾽ ἔχεις σώσας πόλιν.
1045

Κρέων

σοφὸς σὺ μάντις, ἀλλὰ τἀδικεῖν φιλῶν.

Τειρεσίας

ὄρσεις με τἀκίνητα διὰ φρενῶν φράσαι.

Κρέων

κίνει, μόνον δὲ μὴ ᾿πὶ κέρδεσιν λέγων.

Τειρεσίας

οὕτω γὰρ ἤδη καὶ δοκῶ, τὸ σὸν μέρος.

Κρέων

ὡς μὴ ᾽μπολήσων ἴσθι τὴν ἐμὴν φρένα.
1050

Τειρεσίας

ἀλλ᾽ εὖ γέ τοι κάτισθι μὴ πολλοὺς ἔτι

τροχοὺς ἁμιλλητῆρας Ἡλίου τελῶν,

ἐν οἷσι τῶν σῶν αὐτὸς ἐκ σπλάγχνων ἕνα

νέκυν νεκρῶν ἀμοιβὸν ἀντιδοὺς ἔσει,

ἀνθ᾽ ὧν ἔχεις μὲν τῶν ἄνω βαλὼν κάτω,
1055

ψυχήν τ' ἀτίμως ἐν τάφῳ κατῴκισας·

ἔχεις δὲ τῶν κάτωθεν ἐνθάδ᾽ αὖ θεῶν

ἄμοιρον, ἀκτέριστον, ἀνόσιον νέκυν.

ὧν οὔτε σοὶ μέτεστιν οὔτε τοῖς ἄνω

θεοῖσιν, ἀλλ᾽ ἐκ σοῦ βιάζονται τάδε.
1060

τούτων σε λωβητῆρες ὑστεροφθόροι

λοχῶσιν Ἅιδου καὶ θεῶν Ἐριννύες,

ἐν τοῖσιν αὐτοῖς τοῖσδε ληφθῆναι κακοῖς·

καὶ ταῦτ᾽ ἄθρησον εἰ κατηργυρωμένος

λέγω. φανεῖ γάρ, οὐ μακροῦ χρόνου τριβή,
1065

ἀνδρῶν, γυναικῶν, σοῖς, δόμοις κωκύματα.

ἐχθραὶ δὲ πᾶσαι συνταράσσονται πόλεις,

ὅσων σπαράγματ᾽ ἢ κύνες καθήγισαν,

ἢ θῆρες, ἤ τις πτηνὸς οἰωνός, φέρων·

ἀνόσιον ὀσμὴν ἑστιοῦχον ἐς πόλιν.
1070

τοιαῦτά σου, λυπεῖς γάρ, ὥστε τοξότης

ἀφῆκα θυμῷ καρδίας τοξεύματα

βέβαια, τῶν σὺ θάλπος οὐχ ὑπεκδραμεῖ.

ὦ παῖ, σὺ δ᾽ ἡμᾶς ἄπαγε πρὸς δόμους, ἵνα

τὸν θυμὸν οὗτος ἐς νεωτέρους ἀφῇ,
1075

καὶ γνῷ τρέφειν τὴν γλῶσσαν ἡσυχωτέραν,

τὸν νοῦν τ᾽ ἀμείνω τῶν φρενῶν, ἢ νῦν φέρει.

Χορός

ἁνήρ, ἄναξ, βέβηκε δεινὰ θεσπίσας.

ἐπιστάμεσθα δ᾽, ἐξ ὅτου λευκὴν ἐγὼ

τήνδ᾽ ἐκ μελαίνης ἀμφιβάλλομαι τρίχα,
1080

μή πὼ ποτ᾽ αὐτὸν ψεῦδος ἐς πόλιν λακεῖν.

Κρέων

ἔγνωκα καὐτός, καὶ ταράσσομαι φρένας.

τό τ᾽ εἰκάθειν γὰρ δεινόν· ἀντιστάντα δέ,

ἄτῃ πατάξαι θυμὸν ἐν δεινῷ πάρα.

Χορός

εὐβουλίας δεῖ, παῖ Μενοικέως Κρέον.
1085

Κρέων

τί δῆτα. χρὴ δρᾶν; φράζε· πείσομαι δ᾽ ἐγώ.

Χορός

ἐλθὼν κόρην μὲν ἐκ κατώρυχος στέγης

ἄνες· κτίσον δὲ τῷ προκειμένῳ τάφον.

Κρέων

καὶ ταῦτ᾽ ἐπαινεῖς, καὶ δοκεῖς παρεικάθειν;

Χορός

ὅσον γ᾽, ἄναξ, τάχιστα. συντέμνουσι γὰρ
1090

θεῶν ποδώκεις τοὺς κακόφρονας βλάβαι.

Κρέων

οἴμοι· μόλις μέν, καρδίας δ᾽ ἐξίσταμαι

τὸ δρᾶν· ἀνάγκῃ δ᾽ οὐχὶ δυσμαχητέον.

Χορός

δρᾶ νυν τάδ᾽ ἐλθών, μηδ᾽ ἐπ᾽ ἄλλοισιν τρέπε.

Κρέων

ὧδ' ὡς ἔχω στείχοιμ᾽ ἄν· οἵ τ᾽ ὁπάονες,
1095

οἵ τ᾽ ὄντες, οἵ τ᾽ ἀπόντες, ἀξίνας χεροῖν

ὁρμᾶσθ᾽ ἑλόντες εἷς ἐπόψιον τόπον,

ἐγὼ δ᾽, ἐπειδὴ δόξα τῇδ᾽ ἐπεστράφη,

αὐτός τ᾽ ἔδησα, καὶ παρὼν ἐκλύσομαι.

δέδοικα γάρ. μὴ τοὺς καθεστῶτας νόμους
1100

ἄριστον ᾖ σώζοντα τὸν βίον τελεῖν.

Χορός

1

Greek (R. C. Jebb, 1906) (OCR draft) Experimental (Greek (R. C. Jebb, 1906)) — 988 focus

Θήβης ἄνακτες, ἥκομεν κοινὴν ὁδὸν

δύ᾽ ἐξ ἑνὸς βλέποντε· τοῖς τυφλοῖσι γὰρ

αὕτη κέλευθος ἐκ προηγητοῦ πέλει.
990

Κρέων

τί δ᾽ ἔστιν, ὦ γεραιὲ Τειρεσία, νέον;

Τειρεσίας

ἐγὼ διδάξω, καὶ σὺ τῷ μάντει πιθοῦ.

Κρέων

οὔκουν πάρος γε σῆς ἀπεστάτουν φρενός.

Τειρεσίας

τοιγὰρ δι’ ὀρθῆς τήνδ᾽ ἐναυκλήρεις πόλιν.

Κρέων

ἔχω πεπονθὼς μαρτυρεῖν ὀνήσιμα.
995

Τειρεσίας

φρόνει βεβὼς αὖ νῦν ἐπὶ ξυροῦ τύχης.

Κρέων

τί δ᾽ ἔστιν; ὡς ἐγὼ τὸ σὸν φρίσσω στόμα.

Τειρεσίας

γνώσει, τέχνης σημεῖα τῆς ἐμῆς κλύων.

εἰς γὰρ παλαιὸν θᾶκον ὀρνιθοσκόπον

ἵζων, ἵν᾿ ἦν μοι παντὸς οἰωνοῦ λιμήν,
1000

ἀγνῶτ᾽ ἀκούω φθόγγον ὀρνίθων, κακῷ

κλάζοντας οἴστρῳ καὶ βεβαρβαρωμένῳ·

καὶ σπῶντας ἐν χηλαῖσιν ἀλλήλους φοναῖς

ἔγνων· πτερῶν γὰρ ῥοῖβδος οὐκ ἄσημος ἦν.

εὐθὺς δὲ δείσας ἐμπύρων ἐγευόμην
1005

βωμοῖσι παμφλέκτοισιν· ἐκ δὲ θυμάτων

Ἥφαιστος οὐκ ἔλαμπεν, ἀλλ᾽ ἐπὶ σποδῷ

μυδῶσα κηκὶς μηρίων ἐτήκετο

κἄτυφε κἀνέπτυε, καὶ μετάρσιοι

χολαὶ διεσπείροντο, καὶ καταρρυεῖς
1010

μηροὶ καλυπτῆς ἐξέκειντο πιμελῆς.

τοιαῦτα παιδὸς τοῦδ᾽ ἐμάνθανον πάρα

φθίνοντ᾽ ἀσήμων ὀργίων μαντεύματα·

ἐμοὶ γὰρ οὗτος ἡγεμών, ἄλλοις δ᾽ ἐγώ.

καὶ ταῦτα τῆς σῆς ἐκ φρενὸς νοσεῖ πόλις.
1015

βωμοὶ γὰρ ἡμῖν ἐσχάραι τε παντελεῖς

πλήρεις ὑπ᾽ οἰωνῶν τε καὶ κυνῶν βορᾶς

τοῦ δυσμόρου πεπτῶτος Οἰδίπου γόνου.

κᾆτ᾽ οὐ δέχονται θυστάδας λιτὰς ἔτι

θεοὶ παρ᾽ ἡμῶν οὐδὲ μηρίων φλόγα,
1020

οὐδ᾽ ὄρνις εὐσήμους ἀπορροιβδεῖ βοάς,

ἀνδροφθόρου βεβρῶτες αἵματος λίπος.

ταῦτ᾽ οὖν, τέκνον, φρόνησον. ἀνθρώποισι γὰρ

τοῖς πᾶσι κοινόν ἐστι τοὐξαμαρτάνειν·

ἐπεὶ δ᾽ ἁμάρτῃ, κεῖνος οὐκέτ᾽ ἔστ᾽ ἀνὴρ
1025

ἄβουλος οὐδ᾽ ἄνολβος, ὅστις ἐς κακὸν

πεσὼν ἀκεῖται μηδ᾽ ἀκίνητος πέλει.

αὐθαδία τοι σκαιότητ᾽ ὀφλισκάνει.

ἀλλ᾽ εἶκε τῷ θανόντι, μηδ᾽ ὀλωλότα

κέντει. τίς ἀλκὴ τὸν θανόντ᾽ ἐπικτανεῖν;
1030

εὖ σοι φρονήσας εὖ λέγω· τὸ μανθάνειν δ᾽

ἥδιστον εὖ λέγοντος, εἰ κέρδος λέγοι.

Κρέων

ὦ πρέσβυ, πάντες ὥστε τοξόται σκοποῦ

τοξεύετ᾽ ἀνδρὸς τοῦδε, κοὐδὲ μαντικῆς

ἄπρακτος ὑμῖν εἰμι, τῶν δ᾽ ὑπαὶ γένους
1035

ἐξημπόλημαι κἀμπεφόρτισμαι πάλαι.

κερδαίνετ', ἐμπολᾶτε τἀπὸ Σάρδεων

ἤλεκτρον, εἰ βούλεσθε, καὶ τὸν Ἰνδικὸν

χρυσόν· τάφῳ δ᾽ ἐκεῖνον οὐχὶ κρύψετε,

οὐδ᾽ εἰ θέλουσ᾽ οἱ Ζηνὸς αἰετοὶ βορὰν
1040

φέρειν νιν ἁρπάζοντες ἐς Διὸς θρόνους,

οὐδ᾽ ὣς μίασμα τοῦτο μὴ τρέσας ἐγὼ

θάπτειν παρήσω κεῖνον. εὖ γὰρ οἶδ᾽ ὅτι

θεοὺς μιαίνειν οὔτις ἀνθρώπων σθένει.

πίπτουσι δ᾽, ὦ γεραιὲ Τειρεσία, βροτῶν
1045

χοἱ πολλὰ δεινοὶ πτώματ᾽ αἴσχρ᾽, ὅταν λόγους

αἰσχροὺς καλῶς λέγωσι τοῦ κέρδους χάριν.

Τειρεσίας

φεῦ·

ἆρ᾽ οἶδεν ἀνθρώπων τις, ἆρα φράζεται

Κρέων

τί χρῆμα; ποῖον τοῦτο πάγκοινον λέγεις ;

Τειρεσίας

ὅσῳ κράτιστον κτημάτων εὐβουλία;
1050

Κρέων

ὅσῳπερ, οἶμαι, μὴ φρονεῖν πλείστη βλάβη.

Τειρεσίας

ταύτης σὺ μέντοι τῆς νόσου πλήρης ἔφυς.

Κρέων

οὐ βούλομαι τὸν μάντιν ἀντειπεῖν κακῶς.

Τειρεσίας

καὶ μὴν λέγεις, ψευδῆ με θεσπίζειν λέγων.

Κρέων

τὸ μαντικὸν γὰρ πᾶν φιλάργυρον γένος.
1055

Τειρεσίας

τὸ δ᾽ ἐκ τυράννων αἰσχροκέρδειαν φιλεῖ.

Κρέων

ἆρ᾽ οἶσθα ταγοὺς ὄντας ἃν λέγῃς λέγων;

Τειρεσίας

οἶδ᾽· ἐξ ἐμοῦ γὰρ τήνδ᾽ ἔχεις σώσας πόλιν.

Κρέων

σοφὸς σὺ μάντις, ἀλλὰ τἀδικεῖν φιλῶν.

Τειρεσίας

ὄρσεις με τἀκίνητα διὰ φρενῶν φράσαι.
1060

Κρέων

κίνει, μόνον δὲ μὴ ᾿πὶ κέρδεσιν λέγων.

Τειρεσίας

οὕτω γὰρ ἤδη καὶ δοκῶ τὸ σὸν μέρος.

Κρέων

ὡς μὴ 'μπολήσων ἴσθι τὴν ἐμὴν φρένα.

Τειρεσίας

ἀλλ᾽ εὖ γέ τοι κάτισθι μὴ πολλοὺς ἔτι

τρόχους ἁμιλλητῆρας ἡλίου τελῶν,
1065

ἐν οἷσι τῶν σῶν αὐτὸς ἐκ σπλάγχνων ἕνα

νέκυν νεκρῶν ἀμοιβὸν ἀντιδοὺς ἔσει,

ἀνθ᾽ ὧν ἔχεις μὲν τῶν ἄνω βαλὼν κάτω,

ψυχήν τ᾽ ἀτίμως ἐν τάφῳ κατῴκισας,

ἔχεις δὲ τῶν κάτωθεν ἐνθάδ᾽ αὖ θεῶν
1070

ἄμοιρον, ἀκτέριστον, ἀνόσιον νέκυν.

ὧν οὔτε σοὶ μέτεστιν οὔτε τοῖς ἄνω

θεοῖσιν, ἀλλ᾽ ἐκ σοῦ βιάζονται τάδε.

τούτων σε λωβητῆρες ὑστεροφθόροι

λοχῶσιν Ἅιδου καὶ θεῶν Ἐρινύες,
1075

ἐν τοῖσιν αὐτοῖς τοῖσδε ληφθῆναι κακοῖς.

καὶ ταῦτ᾽ ἄθρησον εἰ κατηργυρωμένος

λέγω· φανεῖ γὰρ οὐ μακροῦ χρόνου τριβὴ

ἀνδρῶν γυναικῶν σοῖς δόμοις κωκύματα.

ἐχθραὶ δὲ πᾶσαι συνταράσσονται πόλεις,
1080

ὅσων σπαράγματ᾽ ἢ κύνες καθήγνισαν

ἢ θῆρες, ἤ τις πτηνὸς οἰωνός, φέρων

ἀνόσιον ὀσμὴν ἑστιοῦχον ἐς πόλιν.

τοιαῦτά σου, λυπεῖς γάρ, ὥστε τοξότης

ἀφῆκα θυμῷ καρδίας τοξεύματα
1085

βέβαια, τῶν σὺ θάλπος οὐχ ὑπεκδραμεῖ.

ὦ παῖ, σὺ δ᾽ ἡμᾶς ἄπαγε πρὸς δόμους, ἵνα

τὸν θυμὸν οὗτος ἐς νεωτέρους ἀφῇ,

καὶ γνῷ τρέφειν τὴν γλῶσσαν ἡσυχωτέραν

τὸν νοῦν τ᾽ ἀμείνω τῶν φρενῶν ἢ νῦν φέρει.
1090

Χορός

ἁνήρ, ἄναξ, βέβηκε δεινὰ θεσπίσας·

ἐπιστάμεσθα δ᾽, ἐξ ὅτου λευκὴν ἐγὼ

τήνδ᾽ ἐκ μελαίνης ἀμφιβάλλομαι τρίχα,

μή πώ ποτ᾽ αὐτὸν ψεῦδος ἐς πόλιν λακεῖν.

Κρέων

ἔγνωκα καὐτὸς καὶ ταράσσομαι φρένας·
1095

τό τ᾽ εἰκαθεῖν γὰρ δεινόν, ἀντιστάντα δὲ

ἄτῃ πατάξαι θυμὸν ἐν δεινῷ πάρα.

Χορός

εὐβουλίας δεῖ, παῖ Μενοικέως, λαβεῖν.

Κρέων

τί δῆτα χρὴ δρᾶν; φράζε· πείσομαι δ᾽ ἐγώ.

Χορός

ἐλθὼν κόρην μὲν ἐκ κατώρυχος στέγης
1100

ἄνες, κτίσον δὲ τῷ προκειμένῳ τάφον.

Κρέων

καὶ ταῦτ᾽ ἐπαινεῖς, καὶ δοκεῖ παρεικαθεῖν;

Χορός

ὅσον γ᾽, ἄναξ, τάχιστα· συντέμνουσι γὰρ

θεῶν ποδώκεις τοὺς κακόφρονας βλάβαι.

Κρέων

οἴμοι· μόλις μέν, καρδίας δ᾽ ἐξίσταμαι
1105

τὸ δρᾶν· ἀνάγκῃ δ᾽ οὐχὶ δυσμαχητέον.

Χορός

δρᾶ νυν τάδ᾽ ἐλθὼν μηδ᾽ ἐπ᾽ ἄλλοισιν τρέπε.

Κρέων

ὧδ᾽ ὡς ἔχω στείχοιμ᾽ ἄν· ἴτ᾽ ἴτ᾽ ὀπάονες,

οἵ τ᾽ ὄντες οἵ τ᾿ ἀπόντες, ἀξίνας χεροῖν

ὁρμᾶσθ' ἑλόντες εἰς ἐπόψιον τόπον.
1110

ἐγὼ δ᾽, ἐπειδὴ δόξα τῇδ᾽ ἐπεστράφη,

αὐτός τ ἔδησα καὶ παρὼν ἐκλύσομαι.

δέδοικα γὰρ μὴ τοὺς καθεστῶτας νόμους

ἄριστον ᾖ σῴζοντα τὸν βίον τελεῖν.

Χορός
1

Greek (A. C. Pearson, 1924) (OCR draft) Experimental (Greek (A. C. Pearson, 1924)) — 988 focus

Θήβης ἄνακτες, ἥκομεν κοινὴν ὁδὸν

δύ᾽ ἐξ ἑνὸς βλέποντε· τοῖς τυφλοῖσι γὰρ

αὕτη κέλευθος ἐκ προηγητοῦ πέλει.
990

Κρέων

τί δ᾽ ἔστιν, ὦ γεραιὲ Τειρεσία, νέον;

Τειρεσίας

ἐγὼ διδάξω, καὶ σὺ τῷ μάντει πιθοῦ.

Κρέων

οὔκουν πάρος γε σῆς ἀπεστάτουν φρενός.

Τειρεσίας

τοιγὰρ δι’ ὀρθῆς τήνδε ναυκληρεῖς πόλιν.

Κρέων

ἔχω πεπονθὼς μαρτυρεῖν ὀνήσιμα.
995

Τειρεσίας

φρόνει βεβὼς αὖ νῦν ἐπὶ ξυροῦ τύχης.

Κρέων

τί δ᾽ ἔστιν; ὡς ἐγὼ τὸ σὸν φρίσσω στόμα.

Τειρεσίας

γνώσῃ, τέχνης σημεῖα τῆς ἐμῆς κλύων.

ἐς γὰρ παλαιὸν θᾶκον ὀρνιθοσκόπον

ἵζων, ἵν᾽ ἦν μοι παντὸς οἰωνοῦ λιμήν,
1000

ἀγνῶτ᾽ ἀκούω φθόγγον ὀρνίθων, κακῷ

κλάζοντας οἴστρῳ καὶ βεβαρβαρωμένῳ·

καὶ σπῶντας ἐν χηλαῖσιν ἀλλήλους φοναῖς

ἔγνων· πτερῶν γὰρ ῥοῖβδος οὐκ ἄσημος ἦν.

εὐθὺς δὲ δείσας ἐμπύρων ἐγευόμην
1005

βωμοῖσι παμφλέκτοισιν· ἐκ δὲ θυμάτων

Ἥφαιστος οὐκ ἔλαμπεν, ἀλλ᾽ ἐπὶ σποδῷ

μυδῶσα κηκὶς μηρίων ἐτήκετο

κἄτυφε κἀνέπτυε, καὶ μετάρσιοι

χολαὶ διεσπείροντο, καὶ καταρρυεῖς
1010

μηροὶ καλυπτῆς ἐξέκειντο πιμελῆς.

τοιαῦτα παιδὸς τοῦδ᾽ ἐμάνθανον πάρα

φθίνοντ᾽ ἀσήμων ὀργίων μαντεύματα.

ἐμοὶ γὰρ οὗτος ἡγεμών, ἄλλοις δ᾽ ἐγώ.

καὶ ταῦτα τῆς σῆς ἐκ φρενὸς νοσεῖ πόλις.
1015

βωμοὶ γὰρ ἡμῖν ἐσχάραι τε παντελεῖς

πλήρεις ὑπ᾽ οἰωνῶν τε καὶ κυνῶν βορᾶς

τοῦ δυσμόρου πεπτῶτος Οἰδίπου γόνου.

κᾆτ᾽ οὐ δέχονται θυστάδας λιτὰς ἔτι

θεοὶ παρ᾽ ἡμῶν οὐδὲ μηρίων φλόγα,
1020

οὐδ᾽ ὄρνις εὐσήμους ἀπορροιβδεῖ βοάς,

ἀνδροφθόρου βεβρῶτες αἵματος λίπος.

ταῦτ᾽ οὖν, τέκνον, φρόνησον. ἀνθρώποισι γὰρ

τοῖς πᾶσι κοινόν ἐστι τοὐξαμαρτάνειν·

ἐπεὶ δ᾽ ἁμάρτῃ, κεῖνος οὐκέτ᾽ ἔστ᾽ ἀνὴρ
1025

ἄβουλος οὐδ᾽ ἄνολβος, ὅστις ἐς κακὸν

πεσὼν ἀκεῖται μηδ᾽ ἀκίνητος πέλει.

αὐθαδία τοι σκαιότητ᾽ ὀφλισκάνει.

ἀλλ᾽ εἶκε τῷ θανόντι, μηδ᾽ ὀλωλότα

κέντει. τίς ἀλκὴ τὸν θανόντ᾽ ἐπικτανεῖν;
1030

εὖ σοι φρονήσας εὖ λέγω· τὸ μανθάνειν δ'

ἥδιστον εὖ λέγοντος, εἰ κέρδος φέρει.

Κρέων

ὦ πρέσβυ, πάντες ὥστε τοξόται σκοποῦ

τοξεύετ᾽ ἀνδρὸς τοῦδε, κοὐδὲ μαντικῆς

ἄπρακτος ὑμῖν εἰμι· τῶν δ᾽ ὑπαὶ γένους
1035

ἐξημπόλημαι κἀκπεφόρτισμαι πάλαι.

κερδαίνετ᾽, ἐμπολᾶτε τἀπὸ Σάρδεων

ἤλεκτρον, εἰ βούλεσθε, καὶ τὸν Ἰνδικὸν

χρυσόν· τάφῳ δ᾽ ἐκεῖνον οὐχὶ κρύψετε,

οὐδ᾽ ἢν θέλωσ᾽ οἱ Ζηνὸς αἰετοὶ βορὰν
1040

φέρειν νιν ἁρπάζοντες ἐς Διὸς θρόνους·

οὐδ᾽ ὣς μίασμα τοῦτο μὴ τρέσας ἐγὼ

θάπτειν παρήσω κεῖνον· εὖ γὰρ οἶδ᾽ ὅτι

θεοὺς μιαίνειν οὔτις ἀνθρώπων σθένει.

πίπτουσι δ᾽, ὦ γεραιὲ Τειρεσία, βροτῶν
1045

χοἱ πολλὰ δεινοὶ πτώματ᾽ αἴσχρ᾽, ὅταν λόγους

αἰσχροὺς καλῶς. λέγωσι τοῦ κέρδους χάριν.

Τειρεσίας

φεῦ·

ἆρ᾽ οἷδεν ἀνθρώπων τις, ἆρα φράζεται.

Κρέων

τί χρῆμα; ποῖον τοῦτο πάγκοινον λέγεις;

Τειρεσίας

ὅσῳ κράτιστον κτημάτων εὐβουλία;
1050

Κρέων

ὅσῳπερ, οἶμαι, μὴ φρονεῖν πλείστη βλάβη.

Τειρεσίας

ταύτης σὺ μέντοι τῆς νόσου πλήρης ἔφυς.

Κρέων

οὐ βούλομαι τὸν μάντιν ἀντειπεῖν κακῶς.

Τειρεσίας

καὶ μὴν λέγεις, ψευδῆ με θεσπίζειν λέγων.

Κρέων

τὸ μαντικὸν γὰρ πᾶν φιλάργυρον γένος.
1055

Τειρεσίας

τὸ δέ γε τυράννων αἰσχροκέρδειαν φιλεῖ.

Κρέων

ἆρ' οἶσθα ταγοὺς ὄντας ἃν λέγῃς λέγων;

Τειρεσίας

οἶδ᾽. ἐξ ἐμοῦ γὰρ τήνδ᾽ ἔχεις σώσας πόλιν.

Κρέων

σοφὸς σὺ μάντις, ἀλλὰ τἀδικεῖν φιλῶν.

Τειρεσίας

ὄρσεις με τἀκίνητα διὰ φρενῶν φράσαι.
1060

Κρέων

κίνει, μόνον δὲ μὴ ᾽πὶ κέρδεσιν λέγων.

Τειρεσίας

οὕτω γὰρ ἤδη καὶ δοκῶ τὸ σὸν μέρος;

Κρέων

ὡς μὴ ᾿μπολήσων ἴσθι τὴν ἐμὴν φρένα.

Τειρεσίας

ἀλλ᾽ εὖ γέ τοι κάτισθι μὴ πολλοὺς ἔτι

τρόχους ἁμιλλητῆρας ἡλίου τελῶν,
1065

ἐν οἷσι τῶν σῶν αὐτὸς ἐκ σπλάγχνων ἕνα

νέκυν νεκρῶν ἀμοιβὸν ἀντιδοὺς ἔσῃ,

ἀνθ᾽ ὧν ἔχεις μὲν τῶν ἄνω βαλὼν κάτω,

ψυχήν τ᾽ ἀτίμως ἐν τάφῳ κατῴκισας,

ἔχεις δὲ τῶν κάτωθεν ἐνθάδ᾽ αὖ θεῶν
1070

ἄμοιρον, ἀκτέριστον, ἀνόσιον νέκυν.

ὧν οὔτε σοὶ μέτεστιν οὔτε τοῖς ἄνω

θεοῖσιν, ἀλλ᾽ ἐκ σοῦ βιάζονται τάδε.

τούτων σε λωβητῆρες ὑστεροφθόροι

λοχῶσιν Ἅιδου καὶ θεῶν Ἐρινύες,
1075

ἐν τοῖσιν αὐτοῖς τοῖσδε ληφθῆναι κακοῖς.

καὶ ταῦτ' ἄθρησον εἰ κατηργυρωμένος

λέγω· φανεῖ γάρ, οὐ μακροῦ χρόνου τριβή,

ἀνδρῶν γυναικῶν σοῖς δόμοις κωκύματα.

ἔχθρᾳ δὲ πᾶσαι συνταράσσονται πόλεις
1080

ὅσων σπαράγματ᾽ ἢ κύνες καθήγνισαν

ἢ θῆρες, ἤ τις πτηνὸς οἰωνός, φέρων

ἀνόσιον ὀσμὴν ἑστιοῦχον ἐς πόλιν,

τοιαῦτά σου, λυπεῖς γάρ, ὥστε τοξότης

ἀφῆκα θυμῷ καρδίας τοξεύματα
1085

βέβαια, τῶν σὺ θάλπος οὐχ ὑπεκδραμῇ.

ὦ παῖ, σὺ δ᾽ ἡμᾶς ἄπαγε πρὸς δόμους, ἵνα

τὸν θυμὸν οὗτος ἐς νεωτέρους ἀφῇ,

καὶ γνῷ τρέφειν τὴν γλῶσσαν ἡσυχαιτέραν

τὸν νοῦν τ᾽ ἀμείνω τῶν φρενῶν ὧν νῦν φέρει.
1090

Χορός

ἁνήρ, ἄναξ, βέβηκε δεινὰ θεσπίσας.

ἐπιστάμεσθα δ᾽, ἐξ ὅτου λευκὴν ἐγὼ

τήνδ᾽ ἐκ μελαίνης ἀμφιβάλλομαι τρίχα,

μή πώ ποτ᾽ αὐτὸν ψεῦδος ἐς πόλιν λακεῖν.

Κρέων

ἔγνωκα καὐτὸς καὶ ταράσσομαι φρένας·
1095

τό τ᾿ εἰκαθεῖν γὰρ δεινόν, ἀντιστάντα δὲ

ἄτῃ πατάξαι θυμὸν ἐν δεινῷ πάρα.

Χορός

εὐβουλίας δεῖ, παῖ Μενοικέως, λαβεῖν.

Κρέων

τί δῆτα χρὴ δρᾶν; φράζε· πείσομαι δ᾽ ἐγώ.

Χορός

ἐλθὼν κόρην μὲν ἐκ κατώρυχος στέγης
1100

ἄνες, κτίσον δὲ τῷ προκειμένῳ τάφον.

Κρέων

καὶ ταῦτ᾽ ἐπαινεῖς καὶ δοκεῖς παρεικαθεῖν;

Χορός

ὅσον γ᾽, ἄναξ, τάχιστα· συντέμνουσι γὰρ

θεῶν ποδώκεις τοὺς κακόφρονας βλάβαι.

Κρέων

οἴμοι· μόλις μέν, καρδίας δ᾽ ἐξίσταμαι
1105

τὸ δρᾶν· ἀνάγκῃ δ᾽ οὐχὶ δυσμαχητέον.

Χορός

δρᾶ νυν τάδ᾽ ἐλθὼν μηδ᾽ ἐπ᾽ ἄλλοισιν τρέπε.

Κρέων

ὧδ᾽ ὡς ἔχω στείχοιμ᾽ ἄν· ἴτ᾽ ἴτ᾽ ὀπάονες,

οἵ τ᾽ ὄντες οἵ τ᾽ ἀπόντες, ἀξίνας χεροῖν

ὁρμᾶσθ᾽ ἑλόντες εἰς ἐπόψιον τόπον.
1110

ἐγὼ δ᾽, ἐπειδὴ δόξα τῇδ᾽ ἐπεστράφη,

αὐτός τ᾽ ἔδησα καὶ παρὼν ἐκλύσομαι.

δέδοικα γὰρ μὴ τοὺς καθεστῶτας νόμους

ἄριστον ᾖ σῴζοντα τὸν βίον τελεῖν.

Χορός

Antigone (OCR draft) Experimental (Antigone) — 988 focus

Τειρεσίας

Θήβης ἄνακτες, ἥκομεν κοινὴν ὁδὸν

δύʼ ἐξ ἑνὸς βλέποντε· τοῖς τυφλοῖσι γὰρ

αὕτη κέλευθος ἐκ προηγητοῦ πέλει.
990

Κρέων

τί δʼ ἔστιν, ὦ γεραιὲ Τειρεσία, νέον;

Τειρεσίας

ἐγὼ διδάξω, καὶ σὺ τῷ μάντει πιθοῦ.

Κρέων

οὔκουν πάρος γε σῆς ἀπεστάτουν φρενός.

Τειρεσίας

τοιγὰρ διʼ ὀρθῆς τήνδʼ ἐναυκλήρεις πόλιν.

Κρέων

ἔχω πεπονθὼς μαρτυρεῖν ὀνήσιμα.
995

Τειρεσίας

φρόνει βεβὼς αὖ νῦν ἐπὶ ξυροῦ τύχης.

Κρέων

τί δʼ ἔστιν; ὡς ἐγὼ τὸ σὸν φρίσσω στόμα.

Τειρεσίας

γνώσει, τέχνης σημεῖα τῆς ἐμῆς κλύων.

εἰς γὰρ παλαιὸν θᾶκον ὀρνιθοσκόπον

ἵζων, ἵνʼ ἦν μοι παντὸς οἰωνοῦ λιμήν,
1000

ἀγνῶτʼ ἀκούω φθόγγον ὀρνίθων, κακῷ

κλάζοντας οἴστρῳ καὶ βεβαρβαρωμένῳ.

καὶ σπῶντας ἐν χηλαῖσιν ἀλλήλους φοναῖς

ἔγνων· πτερῶν γὰρ ῥοῖβδος οὐκ ἄσημος ἦν.

εὐθὺς δὲ δείσας ἐμπύρων ἐγευόμην
1005

βωμοῖσι παμφλέκτοισιν· ἐκ δὲ θυμάτων

Ἥφαιστος οὐκ ἔλαμπεν, ἀλλʼ ἐπὶ σποδῷ

μυδῶσα κηκὶς μηρίων ἐτήκετο

κἄτυφε κἀνέπτυε, καὶ μετάρσιοι

χολαὶ διεσπείροντο, καὶ καταρρυεῖς
1010

μηροὶ καλυπτῆς ἐξέκειντο πιμελῆς.

τοιαῦτα παιδὸς τοῦδʼ ἐμάνθανον πάρα,

φθίνοντʼ ἀσήμων ὀργίων μαντεύματα.

ἐμοὶ γὰρ οὗτος ἡγεμών, ἄλλοις δʼ ἐγώ.

καὶ ταῦτα τῆς σῆς ἐκ φρενὸς νοσεῖ πόλις.
1015

βωμοὶ γὰρ ἡμῖν ἐσχάραι τε παντελεῖς

πλήρεις ὑπʼ οἰωνῶν τε καὶ κυνῶν βορᾶς

τοῦ δυσμόρου πεπτῶτος Οἰδίπου γόνου.

κᾆτʼ οὐ δέχονται θυστάδας λιτὰς ἔτι

θεοὶ παρʼ ἡμῶν οὐδὲ μηρίων φλόγα,
1020

οὐδʼ ὄρνις εὐσήμους ἀπορροιβδεῖ βοάς

ἀνδροφθόρου βεβρῶτες αἵματος λίπος.

ταῦτʼ οὖν, τέκνον, φρόνησον. ἀνθρώποισι γὰρ

τοῖς πᾶσι κοινόν ἐστι τοὐξαμαρτάνειν·

ἐπεὶ δʼ ἁμάρτῃ, κεῖνος οὐκέτʼ ἔστʼ ἀνὴρ
1025

ἄβουλος οὐδʼ ἄνολβος, ὅστις ἐς κακὸν

πεσὼν ἀκῆται μηδʼ ἀκίνητος πέλῃ.

αὐθαδία τοι σκαιότητʼ ὀφλισκάνει.

ἀλλʼ εἶκε τῷ θανόντι μηδʼ ὀλωλότα

κέντει· τίς ἀλκὴ τὸν θανόντʼ ἐπικτανεῖν;
1030

εὖ σοι φρονήσας εὖ λέγω. τὸ μανθάνειν δʼ

ἥδιστον εὖ λέγοντος, εἰ κέρδος λέγοι.

Κρέων

ὦ πρέσβυ, πάντες ὥστε τοξόται σκοποῦ

τοξεύετʼ ἀνδρὸς τοῦδε, κοὐδὲ μαντικῆς

ἄπρακτος ὑμῖν εἰμι· τῶν δʼ ὑπαὶ γένους
1035

ἐξημπόλημαι κἀμπεφόρτισμαι πάλαι.

κερδαίνετʼ, ἐμπολᾶτε τἀπὸ Σάρδεων

ἤλεκτρον, εἰ βούλεσθε, καὶ τὸν Ἰνδικὸν

χρυσόν· τάφῳ δʼ ἐκεῖνον οὐχὶ κρύψετε,

οὐδʼ εἰ θέλουσʼ οἱ Ζηνὸς αἰετοὶ βορὰν
1040

φέρειν νιν ἁρπάζοντες ἐς Διὸς θρόνους,

οὐδʼ ὣς μίασμα τοῦτο μὴ τρέσας ἐγὼ

θάπτειν παρήσω κεῖνον· εὖ γὰρ οἶδʼ ὅτι

θεοὺς μιαίνειν οὔτις ἀνθρώπων σθένει.

πίπτουσι δʼ, ὦ γεραιὲ Τειρεσία, βροτῶν
1045

χοἰ πολλὰ δεινοὶ πτώματʼ αἴσχρʼ, ὅταν λόγους

αἰσχροὺς καλῶς λέγωσι τοῦ κέρδους χάριν.

Τειρεσίας

φεῦ.

ἆρʼ οἶδεν ἀνθρώπων τις, ἆρα φράζεται,

Κρέων

τί χρῆμα; ποῖον τοῦτο πάγκοινον λέγεις;

Τειρεσίας

ὅσῳ κράτιστον κτημάτων εὐβουλία;
1050

Κρέων

ὅσῳπερ, οἶμαι, μὴ φρονεῖν πλείστη βλάβη.

Τειρεσίας

ταύτης σὺ μέντοι τῆς νόσου πλήρης ἔφυς.

Κρέων

οὐ βούλομαι τὸν μάντιν ἀντειπεῖν κακῶς.

Τειρεσίας

καὶ μὴν λέγεις, ψευδῆ με θεσπίζειν λέγων.

Κρέων

τὸ μαντικὸν γὰρ πᾶν φιλάργυρον γένος.
1055

Τειρεσίας

τὸ δʼ ἐκ τυράννων αἰσχροκέρδειαν φιλεῖ.

Κρέων

ἆρʼ οἶσθα ταγοὺς ὄντας ἃν λέγῃς λέγων;

Τειρεσίας

οἶδʼ· ἐξ ἐμοῦ γὰρ τήνδʼ ἔχεις σώσας πόλιν.

Κρέων

σοφὸς σὺ μάντις, ἀλλὰ τἀδικεῖν φιλῶν.

Τειρεσίας

ὄρσεις με τἀκίνητα διὰ φρενῶν φράσαι.
1060

Κρέων

κίνει, μόνον δὲ μὴ ʼπὶ κέρδεσιν λέγων.

Τειρεσίας

οὕτω γὰρ ἤδη καὶ δοκῶ τὸ σὸν μέρος.

Κρέων

ὡς μὴ ʼμπολήσων ἴσθι τὴν ἐμὴν φρένα.

Τειρεσίας

ἀλλʼ εὖ γέ τοι κάτισθι μὴ πολλοὺς ἔτι

τρόχους ἁμιλλητῆρας ἡλίου τελεῖν,
1065

ἐν οἷσι τῶν σῶν αὐτὸς ἐκ σπλάγχνων ἕνα

νέκυν νεκρῶν ἀμοιβὸν ἀντιδοὺς ἔσει,

ἀνθʼ ὧν ἔχεις μὲν τῶν ἄνω βαλὼν κάτω

ψυχήν τʼ ἀτίμως ἐν τάφῳ κατῴκισας,

ἔχεις δὲ τῶν κάτωθεν ἐνθάδʼ αὖ θεῶν
1070

ἄμοιρον, ἀκτέριστον, ἀνόσιον νέκυν.

ὧν οὔτε σοὶ μέτεστιν οὔτε τοῖς ἄνω

θεοῖσιν, ἀλλʼ ἐκ σοῦ βιάζονται τάδε.

τούτων σε λωβητῆρες ὑστεροφθόροι

λοχῶσιν Ἅιδου καὶ θεῶν Ἐρινύες,
1075

ἐν τοῖσιν αὐτοῖς τοῖσδε ληφθῆναι κακοῖς.

καὶ ταῦτʼ ἄθρησον εἰ κατηργυρωμένος

λέγω· φανεῖ γὰρ οὐ μακροῦ χρόνου τριβὴ

ἀνδρῶν γυναικῶν σοῖς δόμοις κωκύματα.

ἐχθραὶ δὲ πᾶσαι συνταράσσονται πόλεις,
1080

ὅσων σπαράγματʼ ἢ κύνες καθήγνισαν

ἢ θῆρες ἤ τις πτηνὸς οἰωνός, φέρων

ἀνόσιον ὀσμὴν ἑστιοῦχον ἐς πόλιν.

τοιαῦτά σου, λυπεῖς γάρ, ὥστε τοξότης

ἀφῆκα θυμῷ καρδίας τοξεύματα
1085

βέβαια, τῶν σὺ θάλπος οὐχ ὑπεκδραμεῖ.

ὦ παῖ, σὺ δʼ ἡμᾶς ἄπαγε πρὸς δόμους, ἵνα

τὸν θυμὸν οὗτος ἐς νεωτέρους ἀφῇ,

καὶ γνῷ τρέφειν τὴν γλῶσσαν ἡσυχαιτέραν

τὸν νοῦν τʼ ἀμείνω τῶν φρενῶν ἢ νῦν φέρει.
1090

Χορός

ἁνήρ, ἄναξ, βέβηκε δεινὰ θεσπίσας·

ἐπιστάμεσθα δʼ, ἐξ ὅτου λευκὴν ἐγὼ

τήνδʼ ἐκ μελαίνης ἀμφιβάλλομαι τρίχα,

μή πώ ποτʼ αὐτὸν ψεῦδος ἐς πόλιν λακεῖν.

Κρέων

ἔγνωκα καὐτὸς καὶ ταράσσομαι φρένας.
1095

τό τʼ εἰκαθεῖν γὰρ δεινόν, ἀντιστάντα δὲ

ἄτῃ πατάξαι θυμὸν ἐν δεινῷ πάρα.

Χορός

εὐβουλίας δεῖ, παῖ Μενοικέως, λαβεῖν.

Κρέων

τί δῆτα χρὴ δρᾶν; φράζε. πείσομαι δʼ ἐγώ.

Χορός

ἐλθὼν κόρην μὲν ἐκ κατώρυχος στέγης
1100

ἄνες, κτίσον δὲ τῷ προκειμένῳ, τάφον.

Κρέων

καὶ ταῦτʼ ἐπαινεῖς καὶ δοκεῖς παρεικαθεῖν;

Χορός

ὅσον γʼ, ἄναξ, τάχιστα· συντέμνουσι γὰρ

θεῶν ποδώκεις τοὺς κακόφρονας βλάβαι.

Κρέων

οἴμοι· μόλις μέν, καρδίας δʼ ἐξίσταμαι
1105

τὸ δρᾶν· ἀνάγκῃ δʼ οὐχὶ δυσμαχητέον.

Χορός

δρᾶ νυν τάδʼ ἐλθὼν μηδʼ ἐπʼ ἄλλοισιν τρέπε.

Κρέων

ὧδʼ ὡς ἔχω στείχοιμʼ ἄν· ἴτʼ ἴτʼ ὀπάονες,

οἵ τʼ ὄντες οἵ τʼ ἀπόντες, ἀξίνας χεροῖν

ὁρμᾶσθʼ ἑλόντες εἰς ἐπόψιον τόπον.
1110

ἐγὼ δʼ, ἐπειδὴ δόξα τῇδʼ ἐπεστράφη,

αὐτός τʼ ἔδησα καὶ παρὼν ἐκλύσομαι.

δέδοικα γὰρ μὴ τοὺς καθεστῶτας νόμους

ἄριστον ᾖ σῴζοντα τὸν βίον τελεῖν.

Greek (K. Reinhardt, 1949) (OCR draft) Experimental (Greek (K. Reinhardt, 1949)) — 988 focus

Θήβης ἄνακτες, ἥκομεν κοινὴν ὁδὸν

δύ᾽ ἐξ ἑνὸς βλέποντε· τοῖς τυφλοῖσι γὰρ

αὕτη κέλευθος ἐκ προηγητοῦ πέλει.
990

Κρέων

τί δ᾽ ἔστιν, ὦ γεραιὲ Τειρεσία, νέον;

Τειρεσίας

ἐγὼ διδάξω, καὶ σὺ τῶι μάντει πιθοῦ.

Κρέων

οὔκουν πάρος γε σῆς ἀπεστάτουν φρενός.

Τειρεσίας

τοιγὰρ δι᾽ ὀρθῆς τήνδε ναυκληρεῖς πόλιν.

Κρέων

ἔχω πεπονθὼς μαρτυρεῖν ὀνήσιμα.
995

Τειρεσίας

φρόνει βεβὼς αὖ νῦν ἐπὶ ξυροῦ τύχης.

Κρέων

τί δ᾽ ἔστιν; ὡς ἐγὼ τὸ σὸν φρίσσω στόμα.

Τειρεσίας

γνώσηι, τέχνης σημεῖα τῆς ἐμῆς κλύων.

εἰς γὰρ παλαιὸν θᾶκον ὀρνιθοσκόπον

ἵζων, ἵν᾽ ἦν μοι παντὸς οἰωνοῦ λιμήν,
1000

ἀγνῶτ᾽ ἀκούω φθόγγον ὀρνίθων, κακῶι

κλάζοντας οἴστρωι καὶ βεβαρβαρωμένωι,

καὶ σπῶντας ἐν χηλαῖσιν ἀλλήλους φοναῖς

ἔγνων· πτερῶν γὰρ ῥοῖβδος οὐκ ἄσημος ἦν.

εὐθὺς δὲ δείσας ἐμπύρων ἐγευόμην
1005

βωμοῖσι παμφλέκτοισιν· ἐκ δὲ θυμάτων

Ἥφαιστος οὐκ ἔλαμπεν, ἀλλ᾽ ἐπὶ σποδῶι

μυδῶσα κηκὶς μηρίων ἐτήκετο

κἄτυφε κἀνέπτυε, καὶ μετάρσιοι

χολαὶ διεσπείροντο, καὶ καταρρυεῖς
1010

μηροὶ καλυπτῆς ἐξέκειντο πιμελῆς.

τοιαῦτα παιδὸς τοῦδ᾽ ἐμάνθανον πάρα,

φθίνοντ᾽ ἀσήμων ὀργίων μαντεύματα·

ἐμοὶ γὰρ οὗτος ἡγεμών, ἄλλοις δ᾽ ἐγώ.

καὶ ταῦτα τῆς σῆς ἐκ φρενὸς νοσεῖ πόλις.
1015

βωμοὶ γὰρ ἡμῖν ἐσχάραι τε παντελεῖς

πλήρεις ὑπ᾽ οἰωνῶν τε καὶ κυνῶν βορᾶς

τοῦ δυσμόρου πεπτῶτος Οἰδίπου γόνου.

κἆιτ᾽ οὐ δέχονται θυστάδας λιτὰς ἔτι

θεοὶ παρ᾽ ἡμῶν οὐδὲ μηρίων φλόγα,
1020

οὐδ᾽ ὄρνις εὐσήμους ἀπορροιβδεῖ βοάς,

ἀνδροφθόρου βεβρῶτες αἵματος λίπος.

ταῦτ᾽ οὖν, τέκνον, φρόνησον. ἀνθρώποισι γὰρ

τοῖς πᾶσι κοινόν ἐστι τοὐξαμαρτάνειν·

ἐπεὶ δ᾽ ἁμάρτηι, κεῖνος οὐκέτ᾽ ἔστ᾽ ἀνὴρ
1025

ἄβουλος οὐδ᾽ ἄνολβος, ὅστις ἐς κακὸν

πεσὼν ἀκῆται μηδ᾽ ἀκίνητος πέληι.

αὐθαδία τοι σκαιότητ᾽ ὀφλισκάνει.

ἀλλ᾽ εἶκε τῶι θανόντι μηδ᾽ ὀλωλότα

κέντει. τίς ἀλκὴ τὸν θανόντ᾽ ἐπικτανεῖν;
1030

εὖ σοι φρονήσας εὖ λέγω· τὸ μανθάνειν δ᾽

ἥδιστον εὖ λέγοντος, εἰ κέρδος λέγοι.

Κρέων

ὦ πρέσβυ, πάντες ὥστε τοξόται σκοποῦ

τοξεύετ᾽ ἀνδρὸς τοῦδε, κοὐδὲ μαντικῆς

ἄπρακτος ὑμῖν εἰμι· τῶν δ᾽ ὑπαὶ γένους
1035

ἐξημπόλημαι κἀκπεφόρτισμαι πάλαι.

κερδαίνετ᾽, ἐμπολᾶτε τἀπὸ Σάρδεων

ἤλεκτρον, εἰ βούλεσθε, καὶ τὸν Ἰνδικὸν

χρυσόν· τάφωι δ᾽ ἐκεῖνον οὐχὶ κρύψετε.

οὐδ᾽ εἰ θέλουσ᾽ οἱ Ζηνὸς αἰετοὶ βορὰν
1040

φέρειν νιν ἁρπάζοντες ἐς Διὸς θρόνους,

οὐδ᾽ ὣς μίασμα τοῦτο μὴ τρέσας ἐγὼ

θάπτειν παρήσω κεῖνον· εὖ γὰρ οἶδ᾽ ὅτι

θεοὺς μιαίνειν οὔτις ἀνθρώπων σθένει.

πίπτουσι δ᾽, ὦ γεραιὲ Τειρεσία, βροτῶν
1045

χοἰ πολλὰ δεινοὶ πτώματ᾽ αἴσχρ᾽, ὅταν λόγους

αἰσχροὺς καλῶς λέγωσι τοῦ κέρδους χάριν.

Τειρεσίας

φεῦ

ἆρ' οἶδεν ἀνθρώπων τις, ἆρα φράζεται,

Κρέων

τί χρῆμα; ποῖον τοῦτο πάγκοινον λέγεις;

Τειρεσίας

ὅσωι κράτιστον κτημάτων εὐβουλία;
1050

Κρέων

ὅσωιπερ, οἶμαι, μὴ φρονεῖν πλείστη βλάβη.

Τειρεσίας

ταύτης σὺ μέντοι τῆς νόσου πλήρης ἔφυς.

Κρέων

οὐ βούλομαι τὸν μάντιν ἀντειπεῖν κακῶς.

Τειρεσίας

καὶ μὴν λέγεις, ψευδῆ με θεσπίζειν λέγων.

Κρέων

τὸ μαντικὸν γὰρ πᾶν φιλάργυρον γένος.
1055

Τειρεσίας

τὸ δ᾽ αὖ τυράννων αἰσχροκέρδειαν φιλεῖ.

Κρέων

ἆρ' οἶσθα ταγοὺς ὄντας ἃν λέγηις λέγων;

Τειρεσίας

οἶδ᾽· ἐξ ἐμοῦ γὰρ τήνδ᾽ ἔχεις σώσας πόλιν.

Κρέων

σοφὸς σὺ μάντις, ἀλλὰ τἀδικεῖν φιλῶν.

Τειρεσίας

ὄρσεις με τἀκίνητα διὰ φρενῶν φράσαι.
1060

Κρέων

κίνει, μόνον δὲ μὴ ᾽πὶ κέρδεσιν λέγων.

Τειρεσίας

οὕτω γὰρ ἤδη καὶ δοκῶ τὸ σὸν μέρος.

Κρέων

ὡς μὴ ᾿μπολήσων ἴσθι τὴν ἐμὴν φρένα.

Τειρεσίας

ἀλλ᾽ εὖ γέ τοι κάτισθι μὴ πολλοὺς ἔτι

τρόχους ἁμιλλητῆρας ἡλίου τελῶν,
1065

ἐν οἷσι τῶν σῶν αὐτὸς ἐκ σπλάγχνων ἕνα

νέκυν νεκρῶν ἀμοιβὸν ἀντιδοὺς ἔσηι,

ἀνθ᾽ ὧν ἔχεις μὲν τῶν ἄνω βαλὼν κάτω

ψυχήν τ᾽ ἀτίμως ἐν τάφωι κατώικισας,

ἔχεις δὲ τῶν κάτωθεν ἐνθάδ᾽ αὖ θεῶν
1070

ἄμοιρον, ἀκτέριστον, ἀνόσιον νέκυν.

ὧν οὔτε σοὶ μέτεστιν οὔτε τοῖς ἄνω

θεοῖσιν, ἀλλ᾽ ἐκ σοῦ βιάζονται τάδε.

τούτων σε λωβητῆρες ὑστεροφθόροι

λοχῶσιν Ἅιδου καὶ θεῶν Ἐρινύες,
1075

ἐν τοῖσιν αὐτοῖς τοῖσδε ληφθῆναι κακοῖς.

καὶ ταῦτ᾽ ἄθρησον εἰ κατηργυρωμένος

λέγω· φανεῖ γάρ, οὐ μακροῦ χρόνου τριβή,

ἀνδρῶν γυναικῶν σοῖς δόμοις κωκύματα.

ἐχθραὶ δὲ πᾶσαι συνταράσσονται πόλεις,
1080

ὅσων σπαράγματ᾽ ἢ κύνες καθήγνισαν

ἢ θῆρες ἤ τις πτηνὸς οἰωνός, φέρων

ἀνόσιον ὀσμὴν ἑστιοῦχον ἐς πόλιν.

τοιαῦτά σου, λυπεῖς γάρ, ὥστε τοξότης

ἀφῆκα θυμῶι καρδίας τοξεύματα
1085

βέβαια, τῶν σὺ θάλπος οὐχ ὑπεκδραμῆι.

ὦ παῖ, σὺ δ᾽ ἡμᾶς ἄπαγε πρὸς δόμους, ἵνα

τὸν θυμὸν οὗτος ἐς νεωτέρους ἀφῆι

καὶ γνῶι τρέφειν τὴν γλῶσσαν ἡσυχωτέραν

τὸν νοῦν τ᾽ ἀμείνω τῶν φρενῶν ἢ νῦν φέρει.
1090

Χορός

ἁνήρ, ἄναξ, βέβηκε δεινὰ θεσπίσας.

ἐπιστάμεσθα δ᾽, ἐξ ὅτου λευκὴν ἐγὼ

τήνδ᾽ ἐκ μελαίνης ἀμφιβάλλομαι τρίχα,

μή πώ ποτ᾽ αὐτὸν ψεῦδος ἐς πόλιν λακεῖν.

Κρέων

ἔγνωκα καὐτὸς καὶ ταράσσομαι φρένας·
1095

τό τ᾽ εἰκαθεῖν γὰρ δεινόν, ἀντιστάντα δὲ

ἄτηι πατάξαι θυμὸν ἐν δεινῶι πάρα.

Χορός

εὐβουλίας δεῖ, παῖ Μενοικέως, λαβεῖν.

Κρέων

τί δῆτα χρὴ δρᾶν; φράζε· πείσομαι δ᾽ ἐγώ.

Χορός

ἐλθὼν κόρην μὲν ἐκ κατώρυχος στέγης
1100

ἄνες, κτίσον δὲ τῶι προκειμένωι τάφον.

Κρέων

καὶ ταῦτ᾽ ἐπαινεῖς καὶ δοκεῖς παρεικαθεῖν;

Χορός

ὅσον γ᾽, ἄναξ, τάχιστα· συντέμνουσι γὰρ

θεῶν ποδώκεις τοὺς κακόφρονας Βλάβαι.

Κρέων

οἴμοι· μόλις μέν, καρδίας δ᾽ ἐξίσταμαι
1105

τὸ δρᾶν· ἀνάγκηι δ᾽ οὐχὶ δυσμαχητέον.

Χορός

δρᾶ νυν τάδ᾽ ἐλθὼν μηδ᾽ ἐπ᾽ ἄλλοισιν τρέπε.

Κρέων

ὧδ᾽ ὡς ἔχω στείχοιμ᾽ ἄν· ἴτ᾽ ἴτ᾽ ὀπάονες,

οἵ τ᾽ ὄντες οἵ τ᾽ ἀπόντες, ἀξίνας χεροῖν

ὁρμᾶσθ᾽ ἑλόντες εἰς ἐπόψιον τόπον.
1110

ἐγὼ δ᾽, ἐπειδὴ δόξα τῆιδ᾽ ἐπεστράφη,

αὐτός τ᾽ ἔδησα καὶ παρὼν ἐκλύσομαι.

δέδοικα γὰρ μὴ τοὺς καθεστῶτας νόμους

ἄριστον ἦι σώιζοντα τὸν βίον τελεῖν.

Χορός

Translations (11)

German (A. Boeckh, 1884) (OCR draft) Experimental (German (A. Boeckh, 1884)) — 988 focus

TEIRESIAS.

Ihr Thebens Edle, gleichen Weg her kommen wir,

zwei sehend durch den Einen; denn dem Blinden wird

also der Pfad von seinem Führer vorgezeigt.

KREON.

Welch neue Kunde bringst du, Greis Teiresias?
945

TEIRESIAS.

Ich werd' es lehren; und dem Seher folge du.

KREON.

Entfernt' ich mich doch früher nie von deinem Sinn!

TEIRESIAS.

Drum steuerst auch im rechten Lauf du diese Stadt.

KREON.

Was du mir nütztest, weiſs ich, und erkenn' es an.

TEIRESIAS.

Bedenk', auf Messers Schneide steht dir jetzt das Glück.
950

KREON.

Was ist es? denn bei deinem Worte schaudr' ich auf.

TEIRESIAS.

Erkennen wirst du's aus den Zeichen meiner Kunst.

Denn als ich dort auf altem Vogelschauerthron

safs, wo mir jeder Vogel in den Schaubezirk

des Sehers zuflog, hör' ich unbekannten Laut
955

von Vögeln, kreischend in verworrner böser Wuth;

und wie sie mordend sich zerfleischten mit den Klau'n,

erkannt' ich: denn der Flügel Schlag war klar genug.

Gleich voll Besorgnifs prüft' ich nun der Opfer Brand

auf allentflammten Heerden; doch nicht leuchtete
960

Hephaestos aus dem Opfer; auf der Asche schmolz

der Schenkelbeine feuchter Saft hinschwelend weg,

und qualmt' und spritzte; in die Lüft' empor zerstob

die Galle sprühend; von des Fettes Hüll' entblöfst,

des abgeflofsnen, lagen frei die Schenkel da.
965

Von diesem Knaben lernt' ich, daſs im Schlimmen mir

also die Deutung arger Zeichen unterging.

Denn mir ist dieser Führer, aber andern ich.

Und deines Sinnes wegen kranket so die Stadt.

Denn jeder Altar ist uns, jeder Opferheerd
970

vom Frafs der Vögel und der Hunde ganz erfüllt

mit Oedipus' unselig hingestrecktem Sohn.

So nehmen denn nicht Opferflehen mehr von uns

die Götter, nicht der Schenkelbeine Flammen an,

noch rauscht des Vogels Stimme frohe Zeichen zu,
975

weil er gekostet von des Todten fettem Blut.

Dies also, Kind, bedenke! denn zu fehlen ist

wohl freilich aller Menschen allgemeines Loos;

doch wer gefehlt hat, dieser ist nicht mehr ein Mann

des Mifsgeschicks, noch thöricht, wenn in Übel er
980

gestürzt, sie heilet und nicht unbeweglich bleibt.

Halsstarrigkeit bezeiht sich oft des Unverstands.

Weich denn dem Todten, nach dem Hingeschiedenen

stich nicht: den Todten wieder tödten, welch ein Muth!

Gutmeinend sag' ich Gutes dir: man lernt ja doch
985

ein gutes Wort am liebsten, wenn es Nutzen bringt.

KREON.

O Greis, ihr schieſset wie die Schützen nach dem Ziel

nach diesem Einen alle; selbst die Seherkunst

bleibt euch an mir nicht unversucht: von dieser Zunft

bin ich verkauft und ausgefrachtet lange schon.
990

Treibt denn Gewinn, erwuchert euch das Sardische

Goldsilber, wenn ihr wollet, und der Inder Gold,

das laut're: doch im Grabe bergt ihr jenen nie:

not, wollen selbst Zeus' Adler ihn zum Fraſse sich

fortraubend tragen zu des höchsten Gottes Thron;
995

nicht dann sogar, ob der Entweihung je besorgt,

gestatt' ich sein Begräbniſs: denn wohl weiſs ich, daſs

die Götter nie der Menschen einer kann entweihn.

Auch hochbegabte Männer, Greis Teiresias,

sie fallen oft mit Schanden, wenn sie schändlichen
1000

Entwürfen schöne Worte leihn aus Eigennutz.

TEIRESIAS.

Weh!

Weifs wohl der Menschen einer, überlegt er wohl —

KREON.

Und was denn? was sagst also du von allen aus?

TEIRESIAS.

Wie weit der Güter bestes ist der weise Rath?
1005

KREON.

So weit als Thorheit, denk' ich, gröfstes Übel ist.

TEIRESIAS.

Und dieser Krankheit bis du wahrlich doch erfüllt.

KREON.

Nicht will ich Schmach dem Seher bieten für die Schmach.

TEIRESIAS.

Die beutst du, sagend Lüge sei mein Seherwort.

KREON.

Ja, allzumal geldgierig ist der Seher Volk.
1010

TEIRESIAS.

Und schnöden Vortheil liebet das der Herrschenden.

KREON.

Weifst du, daſs was du sagest, du zum König sagst?

TEIRESIAS.

Wohl: denn durch mich bist Retter du der Stadt und Herr.

KREON.

Ein weiser Seher bist du, doch dem Rechten feind.

TEIRESIAS.

Regst du mich auf zu künden, was im Geiste ruht?
1015

KREON.

Erweck' es; aber rede nur nicht um Gewinn.

TEIRESIAS.

Gewinn denn, glaubst du, such' ich auch an deinem Theil?

KREON.

Nur dieses wisse, meinen Sinn bestichst du nicht.

TEIRESIAS.

So wisse wohl auch, daſs der raschen Kreise du

des Sonnengotts nicht viele mehr durchleben wirst,
1020

bis einen Todten aus des eignen Blutes Stamm

den Todten zum Entgelte du darbringen muſst,

für dieses, daſs ein Ob'res du hinabgestürzt,

und eine Seele schmählich in ein Grab verpflanzt,

und dafs den Untergöttern du entzogen hältst
1025

hier einen Leichnam, unbestattet, ungeweiht,

woran du nicht betheiligt noch der Oberwelt

Gottheiten, sondern ihnen zwingst du dieses auf.

Drum lauern, Unheil brütend, dein im Hinterhalt

des Hades und der Götter Rach-Erinyen,
1030

dafs du ergriffen werdest in demselben Weh.

Und schaue zu nun, ob ich geldgedungen das

ausspreche. Denn nicht langer Zeit Frist bringt zu Tag

der Männer, Weiber Klagetöne deinem Haus.

Feindselig wird erschüttert jede Stadt, worin
1035

zerrifsnen Leichen Hunde geben Grabesweih'n,

Raubthier' und raschbeschwingter Vögel einer, der

zum Heerd der Heimath trägt den eklen Graungeruch.

Ja solche Pfeilgeschosse (denn schwer kränkst du mich),

dem Schützen gleich entsandt' ich dir, herztreffende:
1040

sie haften fest, und ihrem Brand entgehst du nicht.

O Knabe, du nun führ' uns wieder heim, damit

der seines Zornes sich entlad' auf Jüngere,

und seine Zunge lern' erziehen ruhiger,

und seinen Geist auch besser, als sie jetzo sind.
1045

(ab.)

CHOR.

Der Mann, o Herr, ging grauenvoll weissagend fort.

Wir wissen, niemals, seit mir dieses weiſse Haar,

aus schwarzgelocktem umgewandelt, kränzt das Haupt,

hat falschen Spruch er dieser Stadt verkündiget.

KREON.

Ich weifs weiß es selbst auch, und den Sinn verwirrt es mir.
1050

Denn schmerzlich ist zu weichen; doch der Widerstand

fügt leicht des Unheils Schläge noch zum Schmerzlichen.

CHOR.

O Sohn Menökeus' Menökeus’ Kreon, noth thut weiser Rath.

KREON.

Was soll ich thun? Sprich; gerne werd' werd’ ich folgen dir.

CHOR.

Geh hin, entlafs entlaß sie aus dem unterirdischen
1055

Gemach, und jenem Hingeworfnen weih' ein Grab.

KREON.

Und dieses räthst du? meinest, dafs daß ich weichen soll?

CHOR.

O eiligst, Herr; rasch schneiden die schnellfüſsigen schnellfüßigen

Unglücksdämonen irren Sinnen ab den Weg.

KREON.

Weh! Kaum vermag ich's ich’s; doch ich breche mir das Herz:
1060

ich thu' thu’ es; Schicksals Fügung wird umsonst bekämpft.

CHOR.

So geh' geh’ und thu' thu’ es: überlaſs überlaß es andern nicht.

KREON.

So wie ich bin, geh' hin ich: ihr, die Diener, auf,

die hier, die fern sind, nehmet Axt und Beil zur Hand,

und eilt dem Orte, den wir vor uns sehen, zu;
1065

ich aber, weil sich mein Entschlufs Entschluß dahin gewandt,

band ich sie selber, löse nun auch selber sie.

Denn sehr befürcht' befürcht’ ich, dafs daß das Beste dieses sei,

bestehend Recht zu wahren bis ans Lebensziel.

(ab.)

XII. CHORTANZ.

CHOR.
Str. 1.

Spanish (J. A. Bolufer, 1921) (OCR draft) Experimental (Spanish (J. A. Bolufer, 1921)) — 988 focus

Señores de Tebas: venimos dos en compañía con los ojos de uno solo; pues los ciegos, para caminar, necesitamos de un guia guía.

CREONTE

¿Qué hay de nuevo, anciano Tiresias?

TIRESIAS

Yo te lo diré y tú obedece al adivino.

CREONTE

Nunca, hasta hoy, me he apartado de tūs tus consejos.

TIRESIAS

Por eso rectamente has gobernado la ciudad.

CREONTE

Puedo atestiguar que me has dado útiles consejos.

TIRESIAS

Piensa que ahora caminas sobre el filo de una navaja.

CREONTE

¿Qué sucede? ¡Cómo me horrorizan tus palabras!

TIRESIAS

Lo sabrás asi así que oigas los pronósticos de mi arte; pues al tomar asiento en el antiguo sitial de mis agoreras observaciones, donde tengo la estación de toda suerte de aligeros alígeros, oi oí desconocidos gritos de aves que graznaban con infausta y extraña furia, y comprendí que se desgarraban unas a otras con sus ensangrentadas garras, porque el ruido de su aleteo no era equívoco. En seguida, lleno de temor, quise hacer la prueba en las ofrendas que tenía en los altares, del todo encendidos. Pero el fuego no sacaba llama de las victimas víctimas, sino que la grasa derretida de los muslos se fundia fundía sobre la ceniza y humeaba y chisporroteaba; la hiel se disipaba en vapor, y de los muslos, destilando la grasa que los cubría, quedaron los huesos. Tales son los presagios funestos de estos misteriosos sacrificios que he sabido por este niño; pues él me guia guía a mí, así como yo guio guío a los demás. Y esto lo sufre la ciudad por causa de tu determinación; porque nuestros altares y hogares sagrados han sido invadidos todos por las aves y los perros que se han saciado en el cadáver del infeliz hijo de Edipo. Por esto los dioses no aceptan de nosotros ni las plegarias de los sacrificios ni la llama de los muslos de las victimas víctimas; ni ave alguna deja oír gritos de buen agüero, porque se han saciado en la pringue de la sangre corrupta de un cadáver. Por esto, hijo, reflexiona, ya que común a todos los hombres es el errar; pero cuando el hombre yerra no es necio ni infeliz si, reconociendo su error, se enmienda y no es terco; que la terquedad acusa ignorancia. Aplácate, pues, ante el difunto y no aguijonees a un cadáver.

TIRESIAS

¿Qué valor es ensañarse en un muerto? Llevado de mis buenos sentimientos para contigo, te aconsejo bien; y el hacer caso del que bien àconseja aconseja, es cosa muy grata si el consejo es provechoso.

CREONTE

¡Oh anciano! Todos, como arqueros al blanco, disparáis contra mí; y ni siquiera he quedado libre de tu arte adivinatorio, porque he sido vendido y traicionado por mis parientes hace ya tiempo; lucraos, comprad el electro de Sardes si queréis, y el oro de la India; pero a ése no enterraréis en sepultura: ni aunque las águilas de Júpiter, arrebatándolo, se lo quisieran llevar para pasto al trono del mismo dios, ni aun así — sin temor ninguno de cometer sacrilegio-permitiré yo que sepulten a ése; pues bien sé que amancillar a los dioses no puede ningún mortal. Y los hombres más hábiles, ¡oh viejo Tiresias!, suelen caer en vergonzosas caídas cuando exponen bellamente reprobables discursos, sólo por afán de lucro.

TIRESIAS

¡Huy! ¿Acaso sabe algún hombre, acaso piensa...

CREONTE

¿Qué...?

TIRESIAS

cuánto más vale el buen consejo que las riquezas?

CREONTE

Tanto, que yo creo que la necedad es el mayor de los males.

TIRESIAS

De ese mal, no obstante, estás tú lleno.

CREONTE

No quiero a un adivino, aunque me injurie, injuriar.

TIRESIAS

Pues eso haces al decir que mis adivinaciones son falsas.

CREONTE

Porque toda la raza de los adivinos es amiga del dinero.

TIRESIAS

Y la de los tiranos desea enriquecerse torpemente.

CREONTE

¿No sabes que es tu soberano contra quien estás diciendo lo que dices?

TIRESIAS

Lo sé; pues por mí posees esta ciudad, que salvaste.

CREONTE

Tú eres hábil adivino, pero te gusta la injusticia.

TIRESIAS

Me incitarás a revelar lo que debía quedar oculto en mi corazón.

CREONTE

Revélalo; pero que no sea el interés quien te haga hablar.

TIRESIAS

Ahora y antes creo que hablo en interés tuyo.

CREONTE

Pues sabe que no vas a lograr mi aprobación.

TIRESIAS

Pero tú también has de saber que ya no verificará el Sol muchas revoluciones en su lucha con la tiniebla, sin que en ellas tú mismo tengas que dar un muerto de tus propias entrañas a cambio de esos dos cadáveres, de los cuales has echado uno de la luz a las tinieblas, encerrando inicuamente a una alma viviente en la sepultura; y retienes aquí arriba al otro, privando de él a los dioses infernales por tenerlo insepulto y sin los debidos honores, en lo cual no tienes tú poder, ni tampoco los dioses de aquí arriba; procedes, pues, violentamente en todo esto. Por lo cual, las vengativas Furias de Plutón y de los dioses, que tras sí llevan la ruina, te están acechando para envolverte en males iguales à a éstos. Y considera si digo esto por amor al dinero. No pasará mucho tiempo sin que oigas en tu palacio los lamentos de los hombres y de las mujeres: ya se concitan contra ti, como enemigas, todas las ciudades en las que los perros o las fieras o algún ave voladora hayan depositado en sus aras algunos trozos del cadáver, llevando el impuro olor a los altares de la ciu- dad. Ahí tienes, aunque lo sientas, las certeras flechas que, cual si fuera arquero enfurecido, lanzo contra tu corazón, de las cuales no evitarás el dolor. ¡Oh niño!, guiame guíame a casa para que éste descargue su cólera en gente más joven, y aprenda a tener la lengua más sosegada y sentimientos mejores que los que ahora tiene.

CORO

Ese hombre, ¡oh rey!, se va después de anunciar terribles profecias profecías; y yo sé por experiencia que desde que cambié mi negro cabello por este blanco, nunca jamás ha dicho mentiras a la ciudad.

CREONTE

También lo sé yo, y mi mente se agita en un mar de confusiones; porque el ceder es terrible; pero si resisto, es posible que mi ira se estrelle en la terrible fatalidad.

CORO

Buen consejo es menester, Creonte, hijo de Meneceo.

CREONTE

¿Qué he de hacer, pues? Dimelo Dímelo, que yo obedeceré.

CORO

Corriendo saca a la muchacha de la subterránea prisión, y prepara sepultura para el que yace insepulto.

CREONTE

¿Y esto lo apruebas tú y crees que debo obedecerte?

CORO

Cuanto antes, ¡oh rey!; porque el castigo de los dioses, con sus ligeros pies, corta los pasos a los malaconsejados.

CREONTE

¡Ay de mí! Dificilmente Difícilmente, en verdad, y contra mi corazón, me decido a hacerlo; pero contra la necesidad no se puede luchar con éxito.

CORO

Hazlo, pues, corriendo, y no lo encargues a otros.

CREONTE

Pues así como estoy, me voy a ir. Venid, venid, compañeros los que estáis presentes y los ausentes; y con hachas en las manos corred hacia el lugar famoso ¹. Y yo, puesto que mi opinión así ha cambiado, y yo mismo la aprisioné, quiero estar presente para salvarla; pues temo no sea la mejor resolución el vivir observando las leyes establecidas.

CORO

Latin (F. H. Bothe, 1806) (OCR draft) Experimental (Latin (F. H. Bothe, 1806)) — 988 focus

Thebani populi proceres, venimus communi via duo, unius oculis videntes:

caeci enim sic a quopiam ducti viam inveniunt.

Creon

Quidnam est, senex Tiresia, novi?

Teiresias

Equidem docebo; tu vero vati obsequere.

Creon

Haud quidem antea a monitis tuis discessi.

Teiresias

Idcirco feliciter hanc urbem rexisti.

Creon

Testari possum me a te iuvatum fuisse.

Teiresias

Cogita, te nunc rursus in ancipiti periculo versari.

Creon

Quidnam est? nam tua me conturbant dicta.

Teiresias

Scies, ubi artis meae audieris indicia. Nam quum sederem veteri in auguraculo, ubi erat mihi omnigenorum alitum statio, ignotum audii sonum clangentium avium insano barbaroque percitarum impetu; easque comperi unguibus invicem se lacerare; quod quidem haud obscure significabat alarum strepitus. Quare perterritus, statim periculum feci victimarum aris in ardentibus. At ex victimis flamma non promicuit; sed rorans humor e femoribus exsudans in cinere absumebatur, et fumabat et exspuebat, fellaque sublata dissipabantur, revolutaque femorum ossa extra adipem iacebant circumdatam. Haec a puero isto comperi, obscurorum sacrorum evanidam divinationem; mihi enim dux ille est, aliisque ego. Et hisce malis propter susceptum tibi consilium laborat urbs. Arae enim et foci omnes pleni sunt nobis alitum canumque praeda ex infausto , qui cecidit , Oedipi filio. Proinde sacra precesque nostras adhuc aversantur Dii, nec femorum accipiunt flammam: nec ulla ales auspicatos gutture edit sonos, postquam hominis occisi pinguem depastae sunt sanguinem. Haec igitur, fili, expende: etenim omnibus hominibus commune est peccare; quum vero quis peccaverit, ille non amplius consilii mentisque inops et infelix dici dignus est, qui, ubi in malum incidit, medelam adhibet, neque immobilis perstat. Nam pervicacia inscitiae arguitur. Quin cede mortuo, neque peremtum punge. Quae fortitudo est denuo enecare mortuum? Haec tibi benevolus bene consulo: a bene monente discere suavissimum est, si monita utilitatem ferant.

Creon

O senex, omnes, tanquam sagittarii in scopum, tela in me mittitis ; nec vestris quidem vatum artibus intentatus sum, cuius generis ab hominibus venditus sum et traditus iampridem.

comparate vobis Sardicum electrum, si vultis, et aurum Indicum: at illum sepulcro non condetis, nec si Iovis aquilae eum pro esca auferre velint sub Saturnii thronum: ne sic quidem, haud ullo huius piaculi terrore motus y sepeliri eum permisero: probe enim novi, mortalem neminem deos posse polluere. Cadunt autem, o senex Tiresia, homines vel maxime industrii foedo lapsu, quum res turpes pulcre loquuntur lucri gratia.

Teiresias

Hem! Ecquis novit, ecquis cogitat homo —

Creon

Quidnam? qualem hanc communem sententiam crepas?

Teiresias

Quam opum praestantissimum sit prudentia ?

Creon

Quomodo, ut opinor, desipere maxima noxa est.

Teiresias

Huius tu quidem plenus es morbi.

Creon

Vati maledicta regerere nolo.

Teiresias

Atqui id ipsum facis, falsa me . vaticinari dicens.

Creon

Vatum enim omne genus est pecuniae avidum.

Teiresias

Tyrannorum vero natio turpia lucra amat.

Creon

Scin' vero, quidquid dicas, te imperanti mihi dicere?

Teiresias

Scio equidem: mea enim opera hanc servasti urbem.

Creon

Peritus es vates, sed amans iniustitiae.

Teiresias

Adiges me, ut immota pectore arcana eloquar.

Creon

Move, modo ne lucri gratia dicas...

Teiresias

Num ergo hucusque lucri gratia dixisse videor, te iudice?

Creon

Nam scito, prudentiam tibi meam quaestui non fore.

Teiresias

At tu vicissim probe hoc scito, tibi non multas circumvolutum iri solis rotas concertantes, quin tuis ipse ex visceribus quempiam mortuum pro mortuis vicissim daturussis ; quia superorum ad inferos demisisti viventem animam, atque ignominiose sepulcro condidisti, detinesque hic, inferorum expers deorum, insepultum, iustisque privatum, cadaver: quorum nec tibi est potestas, neque ad superorum deorum iura id pertinet, sed iniuriam sic illis facis. Quapropter ultrices, postmodo perdentes, insidiantur tibi Orci et deorum ceterorum Erinnyes, ut iisdem in his comprehendaris malis. Et haec vide an corruptus pecunia dicam: monstrabit enim non longi temporis mora virorum, mulierum, tuis in aedibus lamenta: odioque urbes omnes conturbantur, querentes, vel canes cadavera contaminasse, vel feras, aut praepetes aves, sceleratum ferentes odorem in publicum civitatis focum. Ista, molestus es enim, tamquam iaculator, in iras tuas emisi e corde tela haud irrita, quorum tu calidum vulnus haud effugies. Tu vero, puer, nos abduc domum, ut hic animi impetum in iuniores emittat, et discat habere linguam quietiorem, — mentemque meliorem animo, quem nunc fovet.

Chorus

Hic vir, o rex, abiit, dira vaticinatus;

scimusque, ex quo mihi nigris capillis canities obducta est, numquam illum huic urbi falsi quid cecinisse.

Creon

Novi et ipse, ideoque perturbor animum: cedere enim, ignavi et timidi est; reluctato vero Original from animus ne calamitate feriatur, timendum est.

Chorus

Bono consilio opus est, fili Menoecei Creon.

Creon

Quid igitur facere oportet? fare; ego autem parebo.

Chorus

Abi, ac puellam quidem defosso e specu dimitte, insepultutn autem cadaver tumulo conde.

Creon

Et ista probas, hisque obsequi me debere censes?

Chorus

Immo, rex, quam citissime: celeri enim pede malesanos adsequitur deorum vindicta.

Creon

Hei mihi? Vix quidem muto, muto tamen sententiam, hoc ut faciam. Necessitati frustra obluctandum non est.

Chorus

Abi ergo, ut haec facias, neque aliis committe.

Creon

Protinus ibo. Vos vero ministri, quique adestis, quique abestis, secures manibus capientes properate celsum ad locum: ego autem, quandoquidem sententiam eo converti , ut ipse ligavi, ita et ipse praesens exsolvam; metuo enim, ut statas leges optimum sit servantem vivere.

Chorus

English (Lewis Campbell, 1906) (OCR draft) Experimental (English (Lewis Campbell, 1906)) — 988 focus

We are come, my lords of Thebes, joint wayfarers,

One having eyes for both. The blind must still

Thus move in frail dependence on a guide.
990

CR

And what hath brought thee, old Tirésias, now?

TI

I will instruct thee, if thou wilt hear my voice.

CR

I have not heretofore rejected thee.

TI

Therefore thy pilotage hath saved this city.

CR

Grateful experience owns the benefit.
995

TI

Take heed. Again thou art on an edge of peril.

CR

What is it? How I shudder at thy word!

TI

The tokens of mine art shall make thee know.

As I was sitting on that ancient seat

Of divination, where I might command

Sure cognisance of every bird of the air,
1000

I heard strange clamouring of fowl, that screeched

In furious dissonance; and, I could tell,

Talons were bloodily engaged—the whirr

Of wings told a clear tale. At once, in fear,

I tried burnt sacrifice at the high altar:
1005

Where from the offering the fire god refused

To gleam; but a dank humour from the bones

Dripped on the embers with a sputtering fume.

The gall was spirited high in air, the thighs

Lay wasting, bared of their enclosing fat.
1010

Such failing tokens of blurred augury

This youth reported, who is guide to me,

As I to others. And this evil state

Is come upon the city from thy will:

Because our altars—yea, our sacred hearths—
1015

Are everywhere infected from the mouths

Of dogs or beak of vulture that hath fed

On Oedipus’ unhappy slaughtered son.

And then at sacrifice the Gods refuse

Our prayers and savour of the thigh-bone fat—
1020

And of ill presage is the thickening cry

Of bird that battens upon human gore

Now, then, my son, take thought. A man may err;

But he is not insensate or foredoomed

To ruin, who, when he hath lapsed to evil,
1025

Stands not inflexible, but heals the harm.

The obstinate man still earns the name of fool.

Urge not contention with the dead, nor stab

The fallen. What valour is ’t to slay the slain?

I have thought well of this, and say it with care;
1030

And careful counsel, that brings gain withal,

Is precious to the understanding soul.

CR

I am your mark, and ye with one consent

All shoot your shafts at me. Nought left untried,

Not even the craft of prophets, by whose crew
1035

I am bought and merchandised long since. Go on!

Traffic, get gain, electrum from the mine

Of Lydia, and the gold of Ind! Yet know,

Grey-beard! ye ne’er shall hide him in a tomb.

No, not if heaven’s own eagle chose to snatch
1040

And bear him to the throne supreme for food,

Even that pollution should not daunt my heart

To yield permission for his funeral.

For well know I defilement ne’er can rise

From man to God. But, old Tirésias, hear!
1045

Even wisest spirits have a shameful fall

That fairly speak base words for love of gain.

TI

Ah! where is wisdom? who considereth?

CR

Wherefore? what means this universal doubt?

TI

How far the best of riches is good counsel!
1050

CR

As far as folly is the mightiest bane.

TI

Yet thou art sick of that same pestilence.

CR

I would not give the prophet blow for blow.

TI

What blow is harder than to call me false?

CR

Desire of money is the prophet’s plague.
1055

TI

And ill-sought lucre is the curse of kings.

CR

Know’st thou ’tis of thy sovereign thou speak’st this?

TI

Yea, for my aid gives thee to sway this city.

CR

Far seeing art thou, but dishonest too.

TI

Thou wilt provoke the utterance of my tongue
1060

To that even thought refused to dwell upon.
1060

CR

Say on, so thou speak sooth, and not for gain.

TI

You think me likely to seek gain from you?

CR

You shall not make your merchandise on me!

TI

Not many courses of the racing sun

Shalt thou fulfil, ere of thine own true blood

Thou shalt have given a corpse in recompense
1065

For one on earth whom thou hast cast beneath,

Entombing shamefully a living soul,

And one whom thou hast kept above the ground

And disappointed of all obsequies,

Unsanctified and godlessly forlorn.
1070

Such violence the powers beneath will bear

Not even from the Olympian gods. For thee

The avengers wait. Hidden but near at hand,

Lagging but sure, the Furies of the grave

Are watching for thee to thy ruinous harm,

With thine own evil to entangle thee.
1075

Look well to it now whether I speak for gold!

A little while, and thine own palace-halls

Shall flash the truth upon thee with loud noise

Of men and women, shrieking o’er the dead.

And all the cities whose unburied sons,
1080

Mangled and torn, have found a sepulchre

In dogs or jackals or some ravenous bird

That stains their incense with polluted breath,

Are forming leagues in troublous enmity.

Such shafts, since thou hast stung me to the quick,

I like an archer at thee in my wrath
1085

Have loosed unerringly—carrying their pang,

Inevitable, to thy very heart.

Now, sirrah! lead me home, that his hot mood

Be spent on younger objects, till he learn

To keep a safer mind and calmer tongue.
1090

CH

Sire, there is terror in that prophecy.

He who is gone, since ever these my locks,

Once black, now white with age, waved o’er my brow,

Hath never spoken falsely to the state.

CR

I know it, and it shakes me to the core.
1095

To yield is dreadful: but resistingly

To face the blow of fate, is full of dread.

CH

The time calls loud on wisdom, good my lord.

CR

What must I do? Advise me. I will obey.

CH

Go and release the maiden from the vault,
1100

And make a grave for the unburied dead.

CR

Is that your counsel? Think you I will yield?

CH

With all the speed thou mayest: swift harms from heaven

With instant doom o’erwhelm the froward man.

CR

Oh! it is hard. But I am forced to this
1105

Against myself. I cannot fight with Destiny.

CH

Go now to do it. Trust no second hand.

CR

Even as I am, I go. Come, come, my people.

Here or not here, with mattocks in your hands

Set forth immediately to yonder hill!
1110

And, since I have ta’en this sudden turn, myself,

Who tied the knot, will hasten to unloose it.

For now the fear comes over me, ’tis best

To pass one’s life in the accustomed round.

CHORUS
CHORUS.

German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review) (OCR draft) Experimental (German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review)) — 988 focus

Ihr Fürsten Thebä's, Einen Pfad vollendeten

Wir Zwei, durch Einen sehend; denn es findet ja

Nur so den Weg der Blinde, nur an Führers Hand.

Kreon.

Was bringst du Neues, hoher Greis Teiresias?
965

Teiresias.

Ich will es kundthun, und dem Seher folge du.

Kreon.

Verschloß ich mich doch früher nie vor deinem Sinn.

Teiresias.

Deßwegen lenkst du glücklich auch das Schiff der Stadt.

Kreon.

Ich kann bezeugen und erfuhr, wie mir's gefrommt.¹

Teiresias.

Bedenk' es, auf der Spize schwebt dir jezt das Glück.
970

Kreon.

Was ist es? Schauder faßt mich an bei deinem Wort.

Teiresias.

Erkennen wirst du's aus den Zeichen meiner Kunst.

Ich war gelagert auf dem alten Schauersiz,

Wohin mir jeder Vogel zugeflogen kam;

Da hör' ich unbekannten Laut von Vögeln, die
975

Wahnsinnig krächzten und in wild verworrnem Ton;

Ich merkte, wie sie mit den Klau'n sich mörderisch

Zerfleischten; denn ganz deutlich scholl der Flügel Schlag.

Erschrocken prüft' ich ungesäumt den Opferbrand

Auf ringsentflammten Herden; doch es glänzte nicht²
980

Vom Opfer auf die Flamme, nein, der Schenkel Saft

Schmolz auf der Asche mir hinweg in feuchtem Sud,

Und qualmte fort und sprühte; hoch in Lüften flog

Die Galle ſprüzend, und die Schenkel lagen da,

Herabgeschmolzen, aus des Fettes Hüll' entblößt.
985

Von diesem Knaben weiß ich, daß in solcher Art

Das Opfer böse Zeichen gab und nichtig war;

Denn dieser ist mein Führer, wie ich's Andern bin.

Und also leidet unsre Stadt durch deinen Sinn.

Denn alle Feuerstätten und Altäre sind
990

Durch Hund' entweiht und Vögel, die sich sättigten

An Dedipus' unselig hingesunk'nem Sohn.

So wollen denn die Götter unser Opferfleh'n

Nicht mehr von uns annehmen noch der Schenkel Brand,

Noch tönt ein frohes Zeichen uns des Vogels Ruf,
995

Der satt vom fetten Blute sich des Todten trank.

Dies nun, o Sohn, bedenke! Denn Verfehlungen

Sind zwar gemeinsam allen Erdgeborenen :

Wer aber sich verfehlte, der ist nimmermehr

Von Rath und Glück verlassen, wenn er nach dem Fall
1000

Ausgleicht das Uebel, nicht verharrt in seinem Sinn.

Man zeiht des Unverstandes nur den starren Troz.

Gib also nach dem Todten, stich nach Leichen nicht;

Den Todten nochmals tödten, welch ein Heldenmuth!

Gutmeinend rath' ich Gutes dir; man hört ja doch
1005

Auf guten Rath am liebsten, wenn er Nuzen bringt.

Kreon.

Greis, ihr alle zielet nach dem Einen Mann,

Wie nach dem Ziel der Schüze, ja versucht an mir

Sogar die Seherkunde; doch von dem Geschlecht

Bin ich verhandelt und vertauscht seit lange schon.
1010

Treibt Wucher, handelnd schafft herbei das sardische

Elektron, wenn's euch lüstet, und den indischen

Goldsand: im Grabe bergt ihr jenen nimmermehr;

Ja, wollten auch Zeus' Adler ihn zum Mahle sich

Wegraffen, und ihn tragen an des Gottes Thron:
1015

Ich werde dann auch, unbesorgt um diesen Gräul,

Nicht dulden, daß man ihn begräbt; die Götter ja,

Das weiß ich, kann doch nimmermehr ein Mensch entweih'n.

Auch vielbegabte Männer, Greis Teiresias,

Sie stürzen tief und schimpflich, wenn sie schimpflichen
1020

Anschlägen edle Worte leih'n aus Eigennuz.

Weh!

Teiresias.

Weiß wohl der Menschen Einer, überlegt er wohl

Kreon.

Und was? Von welchem Allgemeinen sprichst du da?

Teiresias.

Daß aller Güter höchstes sei Besonnenheit?
1025

Kreon.

So, wie die Thorheit mir der Uebel größtes dünkt.

Teiresias.

Von dieser Krankheit eben bist du selbst erfüllt.

Kreon.

Mit Schmäh'n erwidern will ich gern dem Seher nicht.

Teiresias.

Wohl schmähst du, wenn du Lüge nennst mein Seherwort.

Kreon.

Geizt doch der Seher ganzes Volk nach Golde nur.
1030

Teiresias.

Und schnöder Habsucht fröhnt das Volk der Könige.

Kreon.

Bedenkst du, daß du, was du sagst, dem Herrscher sagst?

Teiresias.

Wohl; denn durch mich nur hast du Stadt und Thron bewahrt.

Kreon.

Du bist ein kluger Seher, doch dem Bösen hold.

Teiresias.

Aufregen wirst du, was mir still im Busen ruht.
1035

Kreon.

Enthüll' es, aber rede nur nicht um Gewinn.

Teiresias.

So glaub' ich wahrlich jezt zu thun zu deinem nur.

Kreon.

Das wisse, nicht erkaufen wirst du meinen Sinn.

Teiresias.

So wisse denn auch sicher, daß nicht viele mehr

Der raschen Sonnenkreise du vollenden wirst,
1040

Bis aus dem eignen Blute du den Leichnamen

Selbst einen Leichnam als Ersaz darbringen mußt,

Weil du, in Nacht verstoßend, was dem Licht gehört,

Ein Leben schmachvoll banntest in des Grabes Haus,

Hier oben aber, unbestattet, ungeweiht,
1045

Den Todesgöttern vorenthältst den todten Leib,

An dem ein Theil dir weder, noch den oberen

Gottheiten zukommt; ihnen zwingst du diesen auf.

Drum lauern unheilsinnend und verderbenschwer

Des Hades und der Götter Straferinnyen,
1050

Verstricken bald in gleiches Ungemach dich selbst.

Nun magst du sehen, ob ich als Bestochener³

So spreche: zeigen wird es dir nach kurzer Frist

Der Frau'n, der Männer Klageruf in deinem Haus.

Und alle Städte raffen sich feindselig auf,
1055

Worin zeriss'ne Leichen hier ein Hund entweiht,

Raubthiere dort, ein raschbeschwingter Vogel hier,

Der nach der Heimat Herde trägt den Graungeruch.

Sieh, solche Pfeile sandt' ich (denn tief kränkst du mich!)

Im Zorne dir, dem Bogenschüzen gleich, in's Herz:
1060

Sie treffen tödtlich, ihrem Brand entrinnst du nicht!

Du, Knabe, führ' uns wiederum nach Haus zurück,

Daß der entlade seinen Zorn auf Jüngere,

Und seine Zunge zähmen lern' in klugem Rath,

Und weiser denken lerne, denn er jezo denkt.
1065
Kreon. Der Chor. (ab mit dem Knaben.)

Der Chor.

Der Mann, o König, eilte Graun verkündend fort.

Ich aber weiß, so lange dieses weiße Haar

Anstatt der schwarzen Locken mir das Haupt umwallt,

Sprach der noch niemals Lügen aus vor dieser Stadt.

Kreon.

Ich weiß es selbst auch, und den Sinn erschüttert's mir.
1070

Schwer ist es nachzugeben, und bei Widerstand

Zerschellt an schwerem Schlage leicht der kecke Muth.

Der Chor.

O Sohn Menökeus', hier bedarf es weisen Rath.

Kreon.

Was soll ich also? Rede du, ich folge dir.

Der Chor.

Geh hin, entlaß sie aus dem unterirdischen
1075

Gemach und gib dem hingeworfnen Mann ein Grab.

Kreon.

Und dieses räthst du, wähnest, daß ich weichen soll?

Der Chor.

So schnell, o Fürst, als möglich; denn mit raschem Schritt

Ereilt der Götter Strafgericht den Unverstand.

Kreon.

Weh! Kaum vermag ich's; doch ich breche meinen Sinn:
1080

Der Noth gehorchend, lass' ich ab von eitlem Kampf.

Der Chor.

Auf, thu' es eilend, bürd' es nicht auf Andere.

Kreon.

So wie ich hier bin, geh' ich: auf, ihr Diener, auf,

Ihr, die ihr nah seid oder fern, nehmt Axt und Beil

Zur Hand und eilt dem weitgesch'nen Orte zu!⁴
1085

Ich aber, mun sich mein Entschluß hierher gewandt,

Selbst hab' ich sie gebunden, und selbst lös' ich sie.

Denn bange zweifl' ich, ob es nicht das Beste sei,

Besteh'ndes Recht zu schirmen all sein Leben lang.

(Kreon mit den Begleitern ab. Der Chor bleibt allein zurüď.) Erste Strophe.

Der Chor.

English (Thomas Francklin, 1758–1759) (OCR draft) Experimental (English (Thomas Francklin, 1758–1759)) — 988 focus

A moment's respite.

Antigone

Guide, Creon, Chorus.

Tiresias

Princes of Thebes, behold, conducted hither

By my kind guide — such is the blind man's fate—

Tiresias comes !

What hast thou to impart?

Tiresias
Creon. 0 venerable prophet !

1 will inform thee ;

Observe, and be obedient.

Creon

Have I not
995

been ever so?
995

Tiresias

Thou hast ; and therefore Thebes

Hath flourished still

Creon

By thy protecting hand.

Tiresias

Therefore be wise. For know, this very hour

Is the important crisis of thy fate.

Creon

Spe^ik then ! What is it ] How I dread tlr

words !

Tiresias

When thou hast heard the portents which my

art

But now discovered, thou wilt see it all.

Know then that, sitting on my ancient throne

Augurial, whence each divination comes,

Sudden a strange unusual noise was heard

Of birds, whose loud and barbarous dissonance

I knew not how to interpret. By the sound

Of clashing wings I could discover well

That with their bloody claws they tore each other ;

Amazed and fearful, instantly I tried

On burning altars holy sacrifice —

When, from the victim, lo ! the sullen flame

Aspired not. Smothered in the ashes still

Laid the moist flesh, and, rolled in smoke, repelled

The rising fire, whil^

Were separate. All these .signs of deadly omen,

from their fat the thighs

Boding dark vengeance, did I learn from hiru ;

He is my leader, king, and 1 am thine.

Then mark me well. From thee these evils flow,

From thy unjust decree. Our altars all

Have been polluted by th' unhallowed food

Of birds and dogs, that preyed upon the corse

Of wretched CEdipus' unhappy son ;

Nor will the gods accept our offered prayers,

Or from our hands receive the sacrifice ;

No longer will the birds send forth their sounds

Auspicious, fattened thus with human blood.

Consider this, my son. And, oh ! remember,

To err is human — 'tis the common lot

Of frail mortality ; and he alone

Is wise and happy, who, when ills are done,

Persists not, but would heal the wound he made ;

But self-sufficient obstinacy ever

Is folly's utmost height. Where is the glory

To slay the slain or persecute the dead ?

I wish thee well, and therefore have spoke thus ;

When those who love advise 'tis sweet to learn.

Creon
[Pointing to the Guide.

I know, old man, I am the general marlc,

The butt of all, and you all aim at me.

For me I know your prophecies were made.

And I am sold to this detested race —

Betrayed to them. But make your gains ! Go, purchase

Your Sardian amber, and your Indian gold ;

They shall not buy a tomb for Polynices.

No, should the eagle seoJc him for his food.

And towering bear him to the throne of Jove,

I would not bury him. For well I know

The gods by mortals cannot be polluted ;

But the best men, by sordid gain corrupt.

Say all that's ill, and fall beneath the lowest.

Tiresias

Who knows this, or who dare accuse us of it ?
1050

Creon

What meanst thou by that question ? Askst

thou who ?

Tiresias

How far is wisdom beyond every good !

Creon

As far as folly beyond every ill.

Tiresias

That's a distemper thou 'rt afflicted with.

Creon

I'll not revile a prophet.
1055

Tiresias

But thou (.lost ;
1055

Thou 'It not believe me.
1055

Are lovers all of gold.
1055

Tiresias
Creon. Your prophetic race

Tyrants are so,

Howe'er ilKgotten.

Creon

Knowst thou 'tis a kinjj

Thou 'rt talking thus to ?

Tiresias

Yes, T know it well ;

A king who owes to nie his country's safety.

Creon

Thou'rt a wise prophet, but thou art unjust.

Tiresias

Thou wilt oblige me then to utter that
1060

Which 1 had purposed to conceal.
1060

Creon

Speak out.

Say what thou wilt, but say it not for hire.

Tiresias

Thus may it seem to thee.

Creon

But know, old man,

I am not to be sold.

Tiresias

E«member this :

Not many days shall the bright sun perform

His stated course, ere, sprung from thy own loins,
1065

Thyself shall yield a victim. In thy turn

Thou too shalt weep, for that thy cruel sentence

Decreed a guiltless virgin to the tomb,

And kept on earth, unmindful of the gods,

Ungraced, unburied, an unhallowed corse.
1070

Which not to thee, nor to the gods above

Of right belonged. 'Twas arbitrary power :

But the avenging furies lie concealed.

The minister of death have spread the snare,

And with like woes await to punish thee.
1075

Do I say this from hopes of promised gold ?

Pass but a little time, and thou shalt hear

The shrieks of men, the women's loud laments

O'er all thy palace ; see th' offended people

Together rage ; thy cities all by dogs
1080

And beasts and birds polluted, and the stench

Of filth obscene on every altar laid.

Thus from my angry soul have I sent forth

Its keenest arrows — for thou hast provoked me—

Nor shall they fly in vain, or thou escape
1085

The destined blow. Now, boy, conduct me home,

On younger heads the tempest of his rage

Shall fall ; but, henceforth let him learn to speak

In humbler terms, and bear a better mind.

Oreon, Chorus.
1090

Chorus
[Exit TiRESIAS. Scene II.

He's gone, and dreadful were his prophecies ;

Since these grey hairs were o'er my temples spread

Nought from those lips hath flowed but sacred truth.

Creon

I know there hath not, and am troubled
1095

much
1095

For the event ; 'tis grating to submit.

And yet the mind spite of itself must yield

In such distress.

Chorus

Son of Menaeceus, now

Thou needst most counsel.

Creon

What wouldst thou advise ?

I will obey thee.

Chorus

Set the virgin free,
1100

And let a tomb be raised for Polynices.

Creon

And dost thou counsel thus ? — and must I

yield?

Chorus

Immediately, O king ! for vengeance falls

With hasty footsteps on the guilty head.

Creon

I cannot — yet I must reverse the sentence ;
1105

There is no struggling with necessity.

Chorus

Do it thyself, nor trust another hand.

Creon

I will ; and you my servants, be prepared ;

Each with his axe quick hasten to the place ;

Myself — for thus I have resolved — will go,

And the same hand that bound shall set her free ;

For, oh ! I fear 'tis wisest still through life

To keep our ancient laws, and follow virtue.

Bacchus, by vaiious names to mortals known,

Fair Semele's illustrious son,

Offspring of thunder-bearing Jove,

Who honourst famed Italia with thy love I

Who dwellst where erst the dragon's teeth were

strewed,
1110

Or where Ismenus pours his gentle flood ;
1110

Who dost o'er Ceres' hallowed rites preside,
1110

And at thy native Thebes propitious still reside.
1110

Where famed Parnassus' forked hills uprise.
1110

To thee ascends the sacritice ;

Corycia's nymphs attend below,

Whilst from Castalia's fount fresh waters flow :

O'er Nysa's mountains wreaths of ivy twine,

And mix their tendrils with the clustering vine :

Around their master crowd the virgin throng,

And praise the god of Thebes in never-dying song.

Happiest of cities, Thebes ! above the rest

By Semele and Bacchus blest !

Oh ! ^dsit now thy once beloved abode,

Oh ! heal our woes, thou kind protecting god !

From steep Parnassus, or th' Euboean sea.

With smiles auspicious come, and bring with thee

Health, joy, and peace, and fair prosperity.

Immortal leader of the maddening choir,

Whose torches blaze with unextinguished fire.

Great son of Jove, who guidst the tuneful throng,

Thou, who presidest o'er the nightly song.

Come with thy Naxian maids, a festive train,

Who, wild with joy, and raging o'er the plain,

For thee the dance prepare, to thee devote the strain.

Messenger
Scene III. Strophe i. Antistrophe i. Strophe 2. Antistrophe 2. \ExQiint. ACT V. Scene I.

Spanish (A. G. Garbin, 1889) (OCR draft) Experimental (Spanish (A. G. Garbin, 1889)) — 988 focus

¡Próceres de Thebas! Aquí me teneis en compañía del que me conduce y que ve por los dos: el ciego no puede marchar sin un guía.

CREONTE

Respetable Tiresias, ¿qué te trae por aqui?

TÍRESIAS

Voy á decirtelo; pero has de obedecer á este viejo adivino.

CREONTE

Hasta ahora nunca me he separado de tu consejo.

TÍRESIAS

Razón por la que has gobernado tan felizmente la ciudad.

CREONTE

Reconozco ciertamente los buenos servicios que te debo.

TÍRESIAS

Pues reflexiona que en este momento te haHas al borde de un precipicio.

CREONTE

¿Qué ocurre? Tus palabras me causan horror.

TÍRESIAS

Pues vas á saberlo, si escuchas lo que presagiá mi ciencia, Sentado me hallaba en mi antigua silla augural, teniendo junto á mí un receptáculo de aves de toda especie, cuando súbitamente oigo que arman un estrépito tre- mendo, elamando con unos gritos salvajes y de mal agíiero, y conocía que se estaban desgarrando las unas á las otras, por el vehemente batir de sus alas. Temblando de espanto acudí a hacer un sacrificio en el fuego de los altares; pero la llama brillante no salia de las víctimas; sino que la grosura de las piernas se derrctía, y se absorbía en las cenizas, levantando luego una espesa, rugiente humarcda, y quedando los huesos de los miembros dispersos y separados de la grasa que los envolvia. Tales' son los pormenores de que me daba cuenta este niño —¡y que son presagios funestos de un sacrificio inútil!...—Porque este niño es quien á mí me gula como yo dirijo á los demás. Y estos males han sobrevenido á la ciudad por tu causa; porque nuestras aras y nuestros hogares están repletos de los despojos de las aves y de los perros que se han nutrido con el cadáver del misero hijo de Edipo. Los dioses, pues, no aceptan ni nuestras preces, ni nuestros sacrificios, ni la llama de nuestras víctimas: ni ave alguna exhala grito de buen agúero, pues se han abrevado en la sangre de aquel cadáver. Medita en esto, hijo mío. El error es común á todos los mortales; pero el que yerra, si repara los males causados por su error, si no permanece impasible, obra feliz y sábiamon. te. La arbitrariedad es madre del error. Cesa, pues, de molestar á ese difunto; deja de herir á un cuerpo inerte. ¿Qué valor hay en matar á un muerto segunda vez? Este consejo me lo inspira tu interés; mira que son útiles sicmpre los avisos de la prudencia.

CREONTE

¡Viejo! Veo que venis todos como arqueros á lanzar vuestros dardos contra mi. Los adivinos turban ahora mi reposo; antes los de mi familia me han vendido como mísera mercan. cia. Seguid todos en vuestro tráfico, ganaros todos el electron de Sardes y todo el oro de la India; pero á ese no lograrcis, no, que se le dé sepultura; aunque las águilas de Jove quisicran llevarle en pedazos como ofrenda ante el trono del rey de los dioses, ni aun así, permitiría su inhumación. Y no temicra cometer con cllo profanación: porque yo sé bien que los dioses están al abrigo de las profanaciones de los mortales. S ¡Oh, anciano! Los hombres mas hiúbiles se exponen á dar vergonzosas caidas, cuando el afán de la ganancia los mueve á pronunciar discursos bochornosos.

TÍRESIAS

¡Ay! Cualquiera puede conocer 6 imaginar...

CREONTE

¿Qué? Veamos qué nueva vulgaridad yas á decir...

TÍRESIAS

Cuán superior y preferible es la prudencia á todos los bienes del mundo.

CREONTE

Como, á mi juicio, la insensatez es el más funesto de los males.

TÍRESIAS

Esa es la enfermedad que estás plenamente padeciendo tú en estos instantes. 8

CREONTE

Válgate que no puedo devolver á un sacerdote injuria por injuria.

TÍRESIAS

Y sin embargo, acabas de ultrajarme, calificando mis vaticinios de imposturas.

CREONTE

Todos los de la casta hieromántica sois aficionados al dinero.

TÍRESIAS

La raza de los tiranos es la que ambiciona el sórdido provecho.

CREONTE

¿No sabes tú que es á un Rey á quien se dirigen tus palabras?

TÍRESIAS

Lo sé muy bien: como que, gracias á mí, pudiste salyar á esta ciudad.

CREONTE

Eres en verdad un hábil adivino; pero te complaces en la injusticia.

TÍRESIAS

Al fin me obligarás á descubrir lo que me proponia tener perpétuamente sepultado en mi corazón.

CREONTE

Descúbrelo; pero que no mueva tu lengua la codicia.

TÍRESIAS

Yo no estoy hablando en interés mío, sino en el tuyo.

CREONTE

No conseguirás de ninguna manera enga- ñarmoe.

TÍRESIAS

Pues bien. Sábete que no terminará muchas veees el sol su earrera sin que un fruto de tu sangre haya pagado con su vida la muerte de la quo tú has aprisionado bárbaramente bajo tierra, de la que has encerrado viva en la tumba. Tú has arrebatado á los dioses infernales el cadáver de aquel á quien has privado de la sepultura y de los fúnebres honores: para lo que no tienes tú poder; para lo que no le tienen ni aun los númenes eclestes: que solo te lo ha otorgado la violencia. Las furias vengadoras, esas terribles divinidades del Ayerno, que persiguen el erimen para castigaxlo, se aprestan á enviarte la tremenda des gracia. Ve ahora si es la codicia quien ha dietado mi lenguaje. Bien pronto oirás en tu palacio los lamentos de los hombres y de las mujeres; bien pronto se levantarán contra ti las ciudades enemigas, las ciudades, en que los perros, los monstruos salvajes y los buitres han celebrado los funerales con los pedazos del difunto, llevando la impura fetidez á los hogares. Ahí tienes, ya que has eneendido mi cólera, el dardo que, como hábil ballestero, te clavo en el corazón, y euyo golpe flamante en vano tratarás de evitar. Tú, muehaeho, condúceme nuevamente 4 mi morada, y que en adelante desahogue éste su furor con otros más jóvenes, y aprenda á mantener su lengua en silencio, y á sentir en su alma con más moderación.— Márchase con el muchacho.

Creonte y el Coro

EL CORO

El adivino, principe, se ha marchado pronunciando terribles predicciones; y nos consta (desde nuestra juventud hasta ahora en que la edad ha blanqueado nuestros cabellos), que jamás han desmentido los hechos sus oráculos,

CREONTE

También yo lo reconozco... Mi espiritu se turba... Me es ingrato ceder;... pero si resisto veré también ingratamente castigada mi resistencia con la desgracia.

EL CORO

La prudencia es necesaria, hijo de Menecco.

CREONTE

¿Y qué es lo que debo hacer? Habla, estoy dispuesto á obedecer.

EL CORO

Marcha, pues, y saca á esa joven de su prisión subterránea: y después eleva una tumba al que tienes privado de ella.

CREONTE

¿Opinas de ese modo? ¿Crées que debo ceder? RL CORO Ciertamente, principe, y sin perder un solo momento: que los castigos del cielo contra los culpables vienen con rapidez y por el más corto camino.

CREONTE

¡Ay!... con cuánto pesar desisto de mi intención; pero no se puede luchar contra la fatalidad ( ἀνάγκη).

EL CORO

Apresúrate á ejecutar eso por tí mismo; no comisiones para ello a nadie.

CREONTE

Parto sin dilación. ¡Vosotros, siervos que estáis presentes y los que están ausentes, todos, coged vuestras hachas y corred á lo alto de la montaña! donde yace Polynico. ... ...

En cuanto á mi, puesto que he cambiado de resolución, puesto que yo la aprisioné, yo mismo voy á ponerla en libertad... Me temo que no sea el partido más prudente el aferrarme á la ley establecida. Márchase con sus criados.

Estrofa 1.a

CORO ¹

German (F. Hölderlin, 1804) (OCR draft) Experimental (German (F. Hölderlin, 1804)) — 988 focus

Ihr Fürsten Thebes! miteinander kommen

Des Weges wir, durch Einen beide sehend.
1025

Wir Blinden gehen mit Wegweisern so des Weges.

KREON

Was giebt es Neues, Greis Tiresias!

TIRESIAS

Ich will es.sagen , höre du den Seher.

KREON

Auch war ich sonst von deinem Sinn nicht ferne.

TIRESIAS

Drum steuerst du gerad auch mit der Stadt.
1030

KREON

Erfahren hab’ ich Nüzliches und zeug’ es.

TIRESIAS

Auch jezt im zarten Augenblike denke.

KREON

Was ist es denn? Furchtbar ist dieser Mund mir.

TIRESIAS

Du weist es; hörst die Zeichen meiner Kunst.

Denn auf dem alten Stuhle, Vögel schauend,
1035

Safs ich, wo vor mir war ein Hafen aller Vögel,

Da hört’ ich unbekannt von denen ein Geschrei,

Mit üblem Wüthen schrien sie und wild,

Und zerrten mit den Klauen sich einander,

In Mord, das merkt’ ich, denn nicht unverständlich war
1040

Der Flügel Sausen. Schnell befürchtet’ ich,

Und kostete die Flamm’, auf allentzündeten

Altären. Aber aus den Opfern leuchtet

Hephästos nicht. Hingegen aus der Asche

Der nasse Geruch verzehrte die Hüften,
1045

Und raucht’ und wälzte sich, und hoher Zorn ward

Umhergesäet, und die benezten Hüften

Sahn offen aus dem Fett, das sie bedckte,

Die hab’ ich von dem Knaben hier erfahren,

Der zeichenlosen Orgien tödtliche Erklärung.
1050

Denn dieser ist mir Führer, andern ich.

Und diess. Nach deinem Sinn’ erkrankt die Stadt.

Denn die Altäre sind und Feuerstellen

Voll von dem Fras der Vögel und des Hunds,

Vom unschiklich gefallnen Sohn des Oedipus.
1055

Und nicht mehr nehmen auf beim Opfer das Gebet

Von uns die Götter, noch der Hüften Flamme;

Noch rauscht der Vögel wohlbedeutendes

Geschrei her, denn es hat vontodtem Menschenblut

Das Fett gegessen. Das bedenke nun, o Kind!
1060

Denn allen Menschen ist’s gemein, zu fehlen.

Wenn aber einer fehlt, der Mann ist eben

Nicht ungescheut und nicht ein Unglükseel’ger,

Wenn er, gefallen in ein Uebel, heilen

Sich läfset und nicht unbeweglich bleibet.
1065

Denn Eigendünkel zeiget Grobheit an.

Weich du dem Todten und verfolge nicht

Den, der dahin ist. Welche Kraft ist das,

Zu tödten Todte? Gut für dich gesinnt,

Sag’ ich es gut. Zu lernen ist erfreulich,
1070

Spricht einer gut, und nüzet, was er saget.

KREON

O Alter! alle, wie auf eines Schüzen Ziel

Zielt ihr auf unser einen. Ungeschult nicht bin

Von eurer Art ich in der Seherkunst nicht ;

Verkauft bin ich seit langem und betrogen.
1075

Gewinnet! Kauft von Sardes das Electrum,

Wenn ihr es wollt, und Gold von Indien,

Doch in dem Grabe berget ihr nicht jenen,

Nicht, wenn der Donnervogel zukend ihn,

Vor Gottes Thron, als Speise tragen wollte.
1080

Dels ungeachtet lals’ ich, der Krankheiten nicht

Des Himmels fürchtet, nicht ein Grab dem Manne.

Gott regt kein Mensch an, dieses weiss ich.

Es fallen aber, Greis Tiresias ,

Von Sterblichen auch sehr Gewaltige,
1085

Sehr wüsten Fall, wenn solche Worte sie,

Die wüst sind, schön aussprechen, Vortlieils wegen.

TIRESIAS

Ach! weiss es jemand? ists gesprochen irgend ?

KREON

Was giebts? was sagst du dieses Allgemeine?

TIRESIAS

Um wie viel gilt izt mehr Gutmüthj gkeit,, als Wohlseyn?
1090

KREON

So viel, denk’ ich, nicht denken, viel Verlust ist.

TIRESIAS

Von dieser Krankheit aber bist du voll.

KREON

Ich will dem Seher schlimm nicht widersprechen.

TIRESIAS

So sprichst du, da du sagst, ich prophezeihe fälschlich,

KREON

Die Seherart liebt nemlich all das Silber,
1095

TIRESIAS

Tyrannenart liebt schändlichen Gewinn,

KREON

Weist du, dass Feldherrn sind, wozu du redest?

TIRESIAS

Das weiss ich. Denn durch mich erhieltest diese

Stadt du.

KREON

Ein weiser Seher bist du, liebest dennoch Unrecht.
1100

TIRESIAS

Aufregen wirst du mich, das, was noch unerschüttert

Von meinen Gedanken ist, herauszusagen.

KREON

Erschütt’ es! Nur sprich Vortheils wegen nicht!

TIRESIAS

Schein’ ich so sehr dein Theilzu seyn auch izt noch?

KREON

Du wirst nicht täuschen meinen Sinn, das wisse!
1105

TIRESIAS

Wifs aber du, nicht lange Zeit mehr brütest

In eifersücht’ger Sonne du, von nun an;

Denn bald aus deinem Eingewaide zahlst

Du selber einen Todten für die Todten,

Für die, die du von oben warfst hinunter,
1110

Und deren Seele schmählich du im Grabe

Zu wohnen hast gesandt. Von unten hast

Auch oben einen du, den schiksaallosen ,

Den unbegrabenen, unheiligen Todtien

Des Todtes Todesgotts, der weder dich, noch obıe Götter
1115

Angehet, aber du brauchst so Gewalt.

Und darum lauern wunderlich verderblich

Im Jenseits dir die Spötter und die Richterinnen

Der Götter, also, dass da in denselben Uebeln

Du troffen werdest, und betrachte das,
1120

Ob ich das dunı von Silber spreche. Denn es kommt,

Nicht lange Zeit mehrists, von Männern, Weibern

In deinen Häufsern eine Weheklage.

In Misverstand muls aber jede Stadt

Vergehen, deren Leichname zur Ruhe
1125

Die Hund’ und wilden Thiere bringen, oder wenn

Mit Fittigen ein Vogel mit unheiligem

Geruche zum gesezten Heerd der Stadt kommt.

So stehts mit dir. Verdrossen bist du freilich;

Als wie ein Schüze sandt’ ich aus dem Muthe
1130

Des Herzens Pfeile vest. Und ihrer Wärme

Entgehst du nicht! O Kind! Du aber führ’ uns

Hinweg ins Haus, dass dieser seinen Muth

Auslasse gegen Jüngere. Und lernen

Mag er, die Zunge stiller zu gewöhnen,
1135

Und besser sein Gemüth gesinnt, denn’s jezt ist.

(Tiresias geht ab.) Dritter Scene DER CHOR. KREON.

CHOR

Der Mann, mein König, gieng viel prophezeiend,

Wir wissen aber, seit wir mit dem weissen

Das schwarze Haar vertauschet, wie du siehst,

Dafs nie er Lügen in der Stadt gebrauchet.
1140

KREON

Ich weiß es selbst, und bin verwirrt im Sinn ;

Denn weichen, ist ein Grofses. Doch wenn einer

Mit Wahn mir aufden Muthtritt, wird dasschwierig.

CHOR

Es brauchet guten Rath, Kreon, Menökeus Sohn!

KREON

Was ist zuthun? Sag’ es, ich will dir folgen.
1145

CHOR

Komm, lafs die Jungfrau aus dem Felsenhaufse,

Und schaff ein Grab, dem, welcher draussen liegt.

KREON

Du lobest diess und scheinst es gutzuheilsen.

CHOR

So schnell, mein König, als es möglich ist,

Denn in die Kürze falst den Schlimmgesinnten
1150

Die schnellgefüfste Züchtigung der Götter.

KREON

O mir. Kaum mag ich, denn mir fehlt das Herz

Dazu, doch mit der Noth ist nicht zu streiten.

CHOR

Thu nun diess, Komm. Komm nun nicht mehr auf anders.

KREON

So wie ich bin, will ich hinweggehn. Diener!
1155

Abwesend, gegenwärtig! nimmt zur Hand

Die Beil’ und eilt zum Orte, den ihr sehet.

Ich aber, weil für die sich kehrt die Meinung,

Und ich sie selbst band, will auch selbst sie lösen.

Ich fürcht’, es ist am besten, zu erhalten
1160

Bestehendes Gesez und so zu enden.

Fünfter Act CHOR der Thebanischen Alten

English (Sir Richard Jebb1, 1904) (OCR draft) Experimental (English (Sir Richard Jebb1, 1904)) — 988 focus

I will tell thee; and do thou hearken to the seer.

Creon

Indeed, it has not been my wont to slight thy counsel.

Teiresias

Therefore didst thou steer our city’s course aright.

Creon

I have felt, and can attest, thy benefits.

Teiresias

Mark that now, once more, thou standest on fate’s fine edge.

Creon

What means this? How I shudder at thy message!

Teiresias

Thou wilt learn, when thou hearest the warnings of mine art. As I took my place on mine old seat 1000 of augury, where all birds have been. wont to gather within my ken, I heard a strange voice among them; they were screaming with dire, feverish rage, that drowned their language in a jargon; and I knew that they were rending each other with their talons, murderously ; the whirr of wings told no doubtful tale.

Forthwith, in fear, I essayed burnt-sacrifice on a duly kindled altar: but from my offerings the Fire-god showed no flame; a dank moisture, oozing from the thigh-flesh, trickled forth upon the embers, and smoked, 1010 and sputtered; the gall was scattered to the air; and the streaming thighs lay bared of the fat that had been wrapped round them. Such was the failure of the rites by which I vainly asked a sign, as from this boy I learned; for he is my guide, as I am guide to others. And ’tis thy counsel that hath brought this sickness on our State. For the altars of our city and of our hearths have been tainted, one_and all, by birds and dogs, with carri e hapless corpse, the son of Oedipus: and therefore the 1020 gods no more accept prayer and sacrifice at our hands, or the flame of meat-offering ; nor doth any bird give a clear sign by its shrill cry, for they have tasted the fatness of a slain man’s blood. Think, then, on these things, my son. All men are liable to err ; but when an error hath been made, that man is no longer witless or unblest who heals the ill into which he hath fallen, and remains not stubborn. Self-will, we know, incurs the charge of folly. Nay, allow the claim of the dead; stab not the fallen; what 1030 prowess is it to slay the slain anew? I have sought thy good, and for thy good I speak: and never is it sweeter to learn from a good counsellor than when he counsels for thine own gain.

Creon

Old man, ye all shoot your shafts at me, as archers at the butts;—ye must needs practise on me with seer-craft also;—aye, the seer-tribe hath long trafficked in me, and made me their merchandise. Gain your gains, drive your trade, if ye list, in the silver-gold of Sardis and the gold of India; but ye shall not hide 1040 that man in the grave,—no, though the eagles of Zeus should bear the carrion morsels to their Master’s throne -—no, not for dread of that defilement will I suffer his burial :—for well I know that no mortal can defile the gods.—But, aged Teiresias, the wisest fall with a shameful fall, when they clothe shameful thoughts in fair words, for lucre’s sake.

Teiresias

Alas! Doth any man know, doth any consider...

Creon

Whereof? What general truth dost thou announce? 1050

Teiresias

How precious, above all wealth, is good counsel.

Creon

As folly, I think, is the worst mischief.

Teiresias

Yet thou art tainted with that distemper.

Creon

I would not answer the seer with a taunt.

Teiresias

But thou dost, in saying that I prophesy falsely.

Creon

Well, the prophet-tribe was ever fond of money.

Teiresias

And the race bred of tyrants loves base gain.

Creon

Knowest thou that thy speech is spoken of thy king?

Teiresias

I know it; for through me thou hast saved Thebes.

Creon

Thou art a wise seer; but thou lovest evil deeds. 1060

Teiresias

Thou wilt rouse me to utter the dread secret in my soul.

Creon

Out with it !—Only speak it not for gain.

Teiresias

Indeed, methinks, I shall not,—as touching thee.

Creon

Know that thou shalt not trade on my resolve.

Teiresias

Then know thou—aye, know it well—that thou shalt not live through many more courses of the sun’s swift chariot, ere one begotten of thine own loins shall have been given by thee, a corpse for corpses; because thou hast thrust children of the sunlight to the shades, 1070 and ruthlessly lodged a living soul in the grave; but keepest in this world one who belongs to the gods infernal, a corpse unburied, unhonoured, all unhallowed. In such thou hast no part, nor have the gods above, but this is a violence done to them by thee. Therefore the avenging destroyers lie in wait for thee, the Furies of Hades and of the gods, that thou mayest be taken in these same ills.

And mark well if I speak these things as a hireling. A time not long to be delayed shall awaken the wailing of men and of women in thy house. And a tumult of 1080 hatred against thee stirs all the cities whose mangled sons had the burial-rite from dogs, or from wild beasts, or from some winged bird that bore a polluting breath to each city that contains the hearths of the dead.

Such arrows for thy heart—since thou provokest me —have I launched at thee, archer-like, in my anger,— sure arrows, of which thou shalt not escape the smart.— Boy, lead me home, that he may spend his rage on younger men, and learn to keep a tongue more temperate, 1090 and to bear within his breast a better mind than now he bears. Exit TEIRESIAS.

Chorus

The man hath gone, O king, with dread prophecies. And, since the hair on this head, once dark, hath been white, I know that he hath never been a false prophet to our city.

Creon

I, too, know it well, and am troubled in soul. 'Tis dire to yield ; but, by resistance, to smite my pride with ruin--this, too, is a dire choice.

Chorus

Son of Menoeceus, it behoves thee to take wise: counsel.

Creon

What should I do, then? Speak, and I will obey. 1110

Chorus

Go thou, and free the maiden from her rocky chamber, and make a tomb for the unburied dead.

Creon

And this is thy counsel? Thou wouldst have me yield?

Chorus

Yea, King, and with all speed; for swift harms from the gods cut short the folly of men.

Creon

Ah me, ’tis hard, but I resign my cherished resolve,—I obey. We must not wage a vain war with destiny.

Chorus

Go, thou, and do these things; leave them not to others.

Creon

Even as I am I'll go:—on, on, my servants, each and all of you,—take axes in your hands, and 1110 hasten to the ground that ye see yonder! Since our judgment hath taken this turn, I will be present to unloose her, as I myself bound her. My heart misgives me, ’tis best to keep the established laws, even to life’s end.

Chorus

1

English (Robert Potter, 1788) (OCR draft) Experimental (English (Robert Potter, 1788)) — 988 focus

I will enclose her, and a little food

Only allow, that no unhallow'd stain

Pollute the state. There to th' infernal king,

Of all the gods whom she reveres alone,

Pouring her vows she haply will obtain

That she die not; or rather learn at length:

How little reverence to the dead avails. o. TON

Chorus
STRO. ANTIS.

Death from that menace is not distant far.

Antigone

Thus the beauteous Danae lay

Long doom'd in brass-girt walls to dwell,

Denied the sun's ethereal ray

Enclosed in her sepulchral cell :

Yet her rich illustrious blood

From a long line of Argive monarchs flow'd;

And she, unconscious of his secret love,

Cherish'd the golden gems of Jove.

O fate, resistless is thy pow'r,

Triumphant o'er the heav'n-descended show'r,

The rampired wall, war's furious train,

And the black bark that rides the roaring main !

Thus the Thracian king, whose pride

Dash'd the scorn'd Thyrsus to the ground,

And dared th' avenging god deride,

In chains of rigid rock lay bound:

Sunk his soul to deep dismay,

His fury melted by degrees away;

Now knew he that his rude unhallow'd pride,

By frenzy fired, a god defied;

For he severe with stern disdain

From their loved Orgies awed the raptured train,

Forbade the Bacchic torch to shine,

And scorn'd the tuneful Muses' song divine..

Nigh the clashing rocks, whose brow

Frowns o'er the double sea that roars

Foaming with angry waves below,

You saw, ye wild Bosphorean shores,

Thracian Salmydessus saw

(Where Mars the neighbouring cities holds in awe)

The sons of Phineus, and the wound abhorr'd ;

You saw their darken'd eye-balls gor'd;

Nor sword, nor spear, nor dart was found,

Unhappy youths, to give the wound :.

Creon
ANTIS. 1. STRO. 2. ANTIS. 2. TIR.

1. See where the savage stepdame stands,
1095

The pointed shuttle arms her bloody hands.
1095

Wasting in their dreary cel¹
1095

(The hope of nuptial joys no more)
1095

With woe and darkness doom'd to dwell,
1095

Their mother's miseries they deplore;
1095

Yet her pure and noble blood
1095

Rich from the high-born Erecthidæ flow'd;
1095

And where the rock its winding caverns forms,
1095

Nurtured amidst her father's storms,
1095

Swift as the courser's rapid flight
1095

The virgin bounded o'er the mountain's height:
1095

But fate with aged step and slow
1095

O'ertook her speed, and chain'd her down to woe.
1095

Ye rulers of the Theban state, we come
1095

As is our wont, both seeing with the eyes
1095

Of one: the blind some leading hand require.
1095

Aged Tiresias, what of import high
1095

Hath now arisen ?
1095

That I will impart :
1095

And thou ob ey the Seer.
1095

Did I e'er slight;
1095

The wisdom of thy mind?
1095

The realms of Thebes
1095

Through dangers therefore safely hast thou steer'd.
1095

To thy sage counsels much indeed I owe.
1095

Be counsell'd now: fate hangs upon this hour.
1095

What may this be? I tremble at thy words.
1095

Hear what my skill hath mark'd, and thou wilt know
1095

Placed on my ancient seat of augury,

Whence all my auspices I draw, the voice

Of birds I hear; unknown the sound; their screams

Were wild and strange, of ill presage; and fierce

With bloody talons each the other rent.

I knew this; for the clashing of their wings

Gave not dark signs: I trembled, and explored

The hallow'd fires that on the altars burn.

But from the sacrifice no flame shone bright,

Nor vapour from the humid flesh arose;

It wasted on the ashes, and roll'd low

A dull black smoke, exsuding on the fire; a

The entrails swell'd and burst; the melting thighs,

Shrunk from th' involving crawls, lay bare. These signs

Of dark and dangerous import from my boy

I learn'd; to me he shows them, and my voice

Explains to others. From thy harsh resolves

These omens threat the state; the birds of prey,

And dogs, whose ravenous hunger hath devour'd

The hapless Polynices slain in war,

Pollute our public altars: for this cause

Our pray'rs, our victims the offended gods

Accept no more; no hallow'd flames ascend;

No more are heard th' auspicious notes of birds

Gorged now with human flesh. Weigh these things well,

My son; to all of mortal race to err

Is common; but that man is not unblest,

Nor unadvised, who having err'd, and felt

The ill awaiting error, heals the wound,..

Nor perseveres unmoved: th' obdurate mind

Pays dear for its perverseness. To the slain.

Be then appeased: why woud'st thou wound a corse?

A brave man wars not with the dead. With thought

To thee benevolent I well advise.

Most pleasant is instruction when it comes,..

And with it comes advantage, from the wise.

I am your mark, old man; and all your shafts

At me are aim'd: nor are the prophet's arts

'Gainst me unpractised: by this venal race

I as a slave am sold, and led away.

Pursue your traffic; be the precious ore

Of Sardis, and the Indian gold, your gain;

Him in the earth you never shall entomb..

No; would the eagles of almighty Jove

Bear to their sovereign's throne his mangled flesh,

I would not, dreading that pollution, yield

To lay him in the tomb; for well I know

That mortals never can pollute the gods.

Yet there are men, thou aged Seer, held high

For various excellence, who basely fall,

By sordid lucre when allured they speak

The words of baseness urged in honour's style.

Is there a man that knows, is there a man

That comprehends.......

What wou'dst thou? To us all

Is this address'd?

With what high excellence

Wisdom transcends all treasures?

This he knows,

Who knows that folly is our greatest bane.

Heavy on thee hangs that disease.

Reproach

I would not harshly on the Seer retort.

Thou dost reproach me, when thou say'st my voice

Announces falsehoods.

You are fond of gold,

All the prophetic tribe.

The tyrant loves

Treasures by baseness gain'd.

Know'st thou thy words

Are to a king address'd?

I know it well;

For o'er a kingdom saved by me thy reign

Thou holdest.

As a Seer I deem thee wise,

But as a man unjust.

The dark decrees

Of fate, which in my breast I would have kept

Conceal'd thou wilt compel me to disclose.

Disclose them then, but not through hopes of gain.

Respecting thee I have no hope of gain.

But know, my purpose never shall be sold.

And know thou well that ere the rapid wheels

Of the sun's chariot many circles roll,

One sprung from thee, thy offspring, thou shalt pay

Dead for the dead a recompense, for those

Whom from the light of life to the dark realms

Thou hast sent down dishonour'd, and entomb'd

In the rock's dreary cavern; and for those

Whom of the honours to the gods below,

Of solemn obsequies, and hallow'd rites

Thou hast deprived; a deed, that nor to thee

Belongs, nor to the gods above; a deed

Of tyrant force: the slow-avenging pow'rs,

The Furies of th' infernal gods, for this

In ambush wait to seize thee, and in ills

Like these will plunge thee. Go now, see if gold

Hath bribed the prophet's mercenary voice :

Pass a few moments, the laments of men,

The shrieks of women through thy house shall sound.

Indignant all the hostile states are roused,

Whose mangled dead the dogs or beasts of prey

Have in these plains polluted, or the birds

Of obscene wing, bearing th' unhallow'd stench

E'en to the sacred altars of the gods.

These are the shafts (for thou hast moved my soul

To anger) which at thee I aim: their force

Strikes deep, nor shalt thou shun the burning wound.

Boy, lead me hence; and let him vent his rage

On those of fresher years; or curb his tongue

With modesty, and learn to train his mind

To gentler thoughts than those which now it bears.

Chorus
TIRESIAS, CREON, CHORUS. TIR. TIR. TIR. TIR. TIR. TIR. TIR, TIR. TIR. TIR. TIR. TIR. TIR. CREON, CHORUS.

The Seer is gone, O king, and hath foretold

Things dreadful: never from my earliest youth

To these grey hairs now scatter'd o'er my head,

Knew I his voice prophetic to the state

Aught false, or faithless in th' event pronounce.

I know it; and distraction rends my mind.

To yield, would wound me deep; but to oppose,

With keener agonies would pierce my soul.

Chorus

Son of Menæceus, prudence is required.
1100

What must I do? Thy counsel shall prevail.

Chorus

Go, from the rock's dark cave the virgin raise,

And for the outcast dead erect a tomb.

Creon

Dost thou approve this? Wou'dst thou that I yield?

Chorus

And instantly, Oʻking: malignant minds

The vengeance of the gods with speed o'ertakes.

Creon

.. My heart reluctant yields to thy advice;........

But with Necessity we may not strive.

Chorus

English (Sir Richard Jebb2, 1904) (OCR draft) Experimental (English (Sir Richard Jebb2, 1904)) — 988-1110 focus

Enter Teiresias, led by a boy, on the spectators’ right.

Teiresias

Princes of Thebes , we have come on a shared journey, two scouting the way by the eyes of one.

For this is the method of travel for the blind, using a guide.
990

Creon

What is it, old Teiresias? What is your news?

Teiresias

I will tell you. You, obey the seer.

Creon

It was not my habit before, at any rate, to stand apart from your will.

Teiresias

Therefore you captained this city on an upright course.

Creon

I have felt and can attest your benefits.
995

Teiresias

Realize that once more now you are poised on fortune’s razor-edge.

Creon

What do you mean? I shudder to hear you!

Teiresias

You will understand, when you hear the signs revealed by my art. As I took my place on my old seat of augury

where all birds regularly gather for me, I heard an unintelligible voice among them: they were screaming in dire frenzy that made their language foreign to me. I realized that they were ripping each other with their talons, murderously—the rush of their wings did not lack meaning.
1000

Quickly, in fear, I tried burnt-sacrifice on a duly-kindled altar, but from my offerings Hephaestus did not blaze. Instead juice that had sweated from the thigh-flesh trickled out onto the embers and smoked and sputtered;
1005

the gall was scattered high up in the air; and the streaming thighs lay bared of the fat that had been wrapped around them. Such was the failure of the rites that yielded no sign, as I learned from this boy. For he is my guide, as I am guide to others.
1010

And it is your will that is the source of the sickness now afflicting the city. For the altars of our city and our hearths have one and all been tainted by the birds and dogs with the carrion taken from the sadly fallen son of Oedipus. And so the gods no more accept prayer and sacrifice at our hands,
1015

or the burning of thigh-meat, nor does any bird sound out clear signs in its shrill cries, for they have tasted the fatness of a slain man’s blood. Think, therefore, on these things, my son. All men are liable to err.
1020

But when an error is made, that man is no longer unwise or unblessed who heals the evil into which he has fallen and does not remain stubborn. Self-will, we know, invites the charge of foolishness. Concede the claim of the dead. Do not kick at the fallen.
1025

What prowess is it to kill the dead all over again? I have considered for your good, and what I advise is good. The sweetest thing is to learn from a good advisor when his advice is to your profit.
1030

1033

Creon

Old man, you all shoot your arrows at me, like archers at their mark, and I am not safe

even from the plottings of the seer’s divine art, but by their tribe I have long been bought and sold and made their merchandise. Turn your profits, make your deals for the white gold of Sardis and the gold of India , if it pleases you, but you shall not cover that man with a grave,
1035

not even if the eagles of Zeus wish to snatch and carry him to be devoured at the god’s throne. No, not even then, for fear of that defilement will I permit his burial, since I know with certainty that no mortal has the power to defile the gods.
1040

But even the exceedingly clever, old Teiresias, falls with a shameful fall, when they couch shameful thoughts in fine phrasing for profit’s sake.
1045

Teiresias

Alas! Does any man know, does any consider—

Creon

What is this? What universal truth are you announcing?

Teiresias

—by how much the most precious of our possessions is the power to reason wisely?
1050

Creon

By as much, I think, as senselessness is the greatest affliction.

Teiresias

Yet you came into being full of that disease.

Creon

I have no desire to trade insults with the seer.

Teiresias

Yet that is what you do in saying that I prophesy falsely.

Creon

Yes, for the prophet-clan was ever fond of money.
1055

Teiresias

And the race sprung from tyrants loves shameful gain.

Creon

Do you know that you ramble so about your king?

Teiresias

I am aware, since through me you have saved this city.

Creon

You are a wise seer, but fond of doing injustice.

Teiresias

You will stir me to utter the dire secret in my soul.
1060

Creon

Out with it! But only if it is not for gain that you speak it.

Teiresias

Indeed, I think I speak without mention of gain—where you are concerned.

Creon

Be certain that you will not trade in my will.

1064

Teiresias

Then know, yes, know it well! You will not live through many more

courses of the sun’s swift chariot, before you will give in return one sprung from your own loins, a corpse in requital for corpses. For you have thrust below one of those of the upper air and irreverently lodged a living soul in the grave,
1065

while you detain in this world that which belongs to the infernal gods, a corpse unburied, unmourned, unholy. In the dead you have no part, nor do the gods above, but in this you do them violence. For these crimes the avenging destroyers,
1070

the Furies of Hades and of the gods, lie in ambush for you, waiting to seize you in these same sufferings. And look closely if I tell you this with a silvered palm. A time not long to be delayed will reveal in your house wailing over men and over women.
1075

All the cities are stirred up in hostility, whose mangled corpses the dogs, or the wild beasts or some winged bird buried, carrying an unholy stench to the city that held each man’s hearth. There, now, are arrows for your heart, since you provoke me,
1080

launched at you, archer-like, in my anger. They fly true—you cannot run from their burning sting. Boy, lead me home, so that he may launch his rage against younger men, and learn to keep a quieter tongue
1085

and a better mind within his breast than he now bears. Exit Teiresias.
1090

1091

Chorus

The man is gone, my king, leaving dire prophecies behind. And for all the time that I have had this hair on my head, now white, once dark, I know that he has never been a false prophet to our city.

Creon

I, too, know it well, and my mind is troubled. To yield is terrible, but, to resist, to strike my pride with ruin—this, too, inspires terror.
1095

Chorus

The moment, Creon, requires that you reason wisely.

Creon

What should I do, then? Speak, and I will obey.

Chorus

Go and free the girl from her hollowed chamber. Then raise a tomb for the unburied dead.
1100

Creon

And you recommend this? You think that I should yield?

Chorus

Yes, my king, and with all possible speed. For harms sent from the gods swiftly cut short the follies of men.

Creon

Ah, it is a struggle, but I depart from my heart’s resolve and obey. We must not wage vain wars with necessity.
1105

Chorus

Go, do these things and do not leave their performance to others.

Creon

Right away I will go. Go, go, my servants, each and all of you! Take axes in your hands,

and hurry to that place there in view! But since my judgment has taken this turn, I will be there to set her free, as I myself confined her. I am held by the fear that it is best to keep the established laws to life’s very end.
1110

Search the Perseus Catalog for:

Search the Perseus Catalog for:

988-1114

1080-1083

Current edition Experimental

Θήβης ἄνακτες, ἥκομεν κοινὴν ὁδὸν δύ᾽ 1 ἐξ ἑνὸς βλέποντε. τοῖς τυφλοῖσι γὰρ αὕτη κέλευθος 2 ἐκ προηγητοῦ πέλει.

Κρέων τί δ᾽ ἔστιν, ὦ γεραιὲ Τειρεσία, νέον ;

Τειρεσίας ἐγὼ διδάξω· καὶ σὺ τῷ μάντει πιθοῦ. 985

Κρέων οὔκουν πάρος γε σῆς ἀπεστάτουν φρενός.

Τειρεσίας τοιγὰρ δι᾽ ὀρθῆς τήνδε ναυκληρεῖς πόλιν.

Κρέων ἔχω πεπονθὼς μαρτυρεῖν ὀνήσιμα.

Τειρεσίας φρόνει βεβὼς αὖ νῦν 3 ἐπὶ ξυροῦ τύχης.

Κρέων τί δ᾽ ἔστιν; ὡς ἐγὼ τὸ σὸν φρίσσω στόμα. 990

Κρέων

Τειρεσίας φεῦ. ἆρ’ οἶδεν ἀνθρώπων τις, ἆρα φράζεται,

Κρέων τί χρῆμα; ποῖον τοῦτο πάγκοινον λέγεις;

Τειρεσίας ὅσῳ κράτιστον κτημάτων εὐβουλία ;

Κρέων ὅσῳπερ, οἶμαι, μὴ φρονεῖν πλείστη βλάβη.

Τειρεσίας ταύτης σὺ μέντοι τῆς νόσου πλήρης ἔφυς. 1045

Κρέων οὐ βούλομαι τὸν μάντιν ἀντειπεῖν κακῶς.

Τειρεσίας καὶ μὴν λέγεις, ψευδῆ με θεσπίζειν λέγων.

Κρέων τὸ μαντικὸν γὰρ πᾶν φιλάργυρον γένος.

Τειρεσίας τὸ δ᾽ ἐκ τυράννων αἰσχροκέρδειαν φιλεῖ.

Κρέων ἆρ᾽ οἶσθα ταγοὺς ὄντας, ἂν λέγῃς, λέγων; 1050

Τειρεσίας οἶδ᾽· ἐξ ἐμοῦ γὰρ τήνδ᾽ ἔχεις σώσας πόλιν.

Κρέων σοφὸς σὺ μάντις, ἀλλὰ τἀδικεῖν φιλῶν.

Τειρεσίας ὄρσεις με τἀκίνητα διὰ φρενῶν φράσαι.

Κρέων κίνει, μόνον δὲ μὴ ᾽πὶ κέρδεσιν λέγων.

Τειρεσίας οὕτω γὰρ ἤδη καὶ δοκῶ, τὸ σὸν μέρος. 1055

Κρέων ὡς μὴ ’μπολήσων ἴσθι τὴν ἐμὴν φρένα.

Τειρεσίας

Χορός

ἁνὴρ, ἄναξ, βέβηκε δεινὰ θεσπίσας. ἐπιστάμεσθα δ᾽, ἐξ ὅτου λευκὴν ἐγὼ 1085 τήνδ᾽ ἐκ μελαίνης ἀμφιβάλλομαι τρίχα, μή πώ ποτ᾽ αὐτὸν ψεῦδος ἐς πόλιν λαχεῖν.

Κρέων ἔγνωκα καὐτὸς, καὶ ταράσσομαι φρένας. τό τ᾽ εἰκάθειν γὰρ δεινόν· ἀντιστάντα δὲ ἄτῃ πατάξαι θυμὸν 16 , ἐν δεινῷ πάρα. 1090

Χορός εὐβουλίας δεῖ, παῖ Μενοικέως Κρέον.

Κρέων τί δῆτα χρὴ δρᾷν ; φράζε· πείσομαι δ᾽ ἐγώ.

Χορός ἐλθὼν, κόρην μὲν ἐκ κατώρυχος στέγης ἄνες· κτίσον δὲ τῷ προκειμένῳ τάφον.

Κρέων καὶ ταῦτ᾽ ἐπαινεῖς καὶ δοκεῖς παρεικάθειν ; 1095

Χορός ὅσον γ᾽, ἄναξ, τάχιστα . 17 συντέμνουσι γὰρ θεῶν ποδώκεις τοὺς κακόφρονας βλάβαι.

Κρέων οἴμοι, μόλις μὲν 18 , καρδίας δ᾽ ἐξίσταμαι τὸ δρᾷν· ἀνάγκῃ δ᾽ οὐχὶ δυσμαχητέον.

Χορός δρᾶ νῦν τάδ᾽ ἐλθὼν, μηδ᾽ ἐπ᾽ ἄλλοισιν τρέπε 19 · 1100

Χορός 23 a

Τειρεσίας Θήβης ἄνακτες, ἥκομεν κοινὴν ὁδὸν δύ᾽ ἐξ ἑνὸς βλέποντε. τοῖς τυφλοῖσι γὰρ αὕτη κέλευθος ἐκ προηγητοῦ πέλει.

Κρέων τί δ᾽ ἔστιν, ὦ γεραιὲ Τειρεσία, νέον; 945

Τειρεσίας ἐγὼ διδάξω, καὶ σὺ τῷ μάντει πιθοῦ.

Κρέων οὔκουν πάρος γε σῆς ἀπεστάτουν φρενός.

Τειρεσίας τοιγὰρ δι’ ὀρθῆς τήνδε ναυκληρεῖς πόλιν.

Κρέων ἔχω πεπονθὼς μαρτυρεῖν ὀνήσιμα.

Τειρεσίας φρόνει βεβὼς αὖ νῦν ἐπὶ ξυροῦ τύχης. 950

Κρέων τί δ᾽ ἔστιν; ὡς ἐγὼ τὸ σὸν φρίσσω στόμα.

Τειρεσίας φεῦ· ἆρ᾽ οἶδεν ἀνθρώπων τις, ἆρα φράζεται,

Κρέων τί χρῆμα; ποῖον τοῦτο πάγκοινον λέγεις;

Τειρεσίας ὅσῳ κράτιστον κτημάτων εὐβουλία; 1005

Κρέων ὅσῳπερ, οἶμαι, μὴ φρονεῖν πλείστη βλάβη.

Τειρεσίας ταύτης σὺ μέντοι τῆς νόσου πλήρης ἔφυς.

Κρέων οὐ βούλομαι τὸν μάντιν ἀντειπεῖν κακῶς.

Τειρεσίας καὶ μὴν λέγεις, ψευδῆ με θεσπίζειν λέγων.

Κρέων τὸ μαντικὸν γὰρ πᾶν φιλάργυρον γένος. 1010

Τειρεσίας τὸ δ᾽ ἐκ τυράννων αἰσχροκέρδειαν φιλεῖ.

Κρέων ἆρ' οἶσθα ταγοὺς ὄντας ἃν λέγῃς λέγων;

Τειρεσίας οἶδ᾽. ἐξ ἐμοῦ γὰρ τήνδ᾽ ἔχεις σώσας πόλιν.

Κρέων σοφὸς σὺ μάντις, ἀλλὰ τἀδικεῖν φιλῶν.

Τειρεσίας ὄρσεις με τἀκίνητα διὰ φρενῶν φράσαι; 1015

Κρέων κίνει, μόνον δὲ μὴ ᾽πὶ κέρδεσιν λέγων.

Τειρεσίας οὕτω γὰρ ἤδη καὶ δοκῶ τὸ σὸν μέρος;

Κρέων ὡς μὴ ᾽μπολήσων ἴσθι τὴν ἐμὴν φρένα.

Χορός ἁνήρ, ἄναξ, βέβηκε δεινὰ θεσπίσας. ἐπιστάμεσθα δ᾽, ἐξότου λευκὴν ἐγὼ τήνδ᾽ ἐκ μελαίνης ἀμφιβάλλομαι τρίχα, μή πώ ποτ᾽ αὐτὸν ψεῦδος ἐς πόλιν λακεῖν.

Κρέων ἔγνωκα καὐτός, καὶ ταράσσομαι φρένας. 1050 τό τ᾽ εἰκάθειν γὰρ δεινόν, ἀντιστάντα δὲ ἄτῃ πατάξαι θυμὸν ἐν δεινῷ πάρα.

Χορός εὐβουλίας δεῖ, παῖ Μενοικέως Κρέων.

Κρέων τί δῆτα χρὴ δρᾶν; φράζε· πείσομαι δ᾽ ἐγώ.

Χορός ἐλθὼν κόρην μὲν ἐκ κατώρυχος στέγης 1055 ἄνες, κτίσον δὲ τῷ προκειμένῳ τάφον.

Κρέων καὶ ταῦτ᾽ ἐπαινεῖς, καὶ δοκεῖς παρεικάθειν;

Χορός ὅσον γ᾽, ἄναξ, τάχιστα· συντέμνουσι γὰρ θεῶν ποδώκεις τοὺς κακόφρονας βλάβαι.

Κρέων οἴμοι· μόλις μέν, καρδίας δ᾽ ἐξίσταμαι 1060 τὸ δρᾶν· ἀνάγκῃ δ᾽ οὐχὶ δυσμαχητέον.

Χορός δρᾶ νυν τάδ᾽ ἐλθών, μηδ᾽ ἐπ’ ἄλλοισιν τρέπε.

12. ΟΡΧΗΣΤΙΚΟΝ.

Χορός 1

Θήβης ἄνακτες, ἥκομεν κοινὴν ὁδὸν, δύ᾽ ἐξ ἑνὸς βλέποντε· τοῖς τυφλοῖσι γὰρ 970 αὕτη κέλευθος ἐκ προηγητοῦ πέλει.

Κρέων τί δ᾽ ἔστιν, ὦ γεραιὲ Τειρεσία, νέον;

Τειρεσίας ἐγὼ διδάξω· καὶ σὺ τῷ μάντει πιθοῦ.

Θήβης ἄνακτες, ἥκομεν κοινὴν ὁδὸν

δύ᾽ ¹ ἐξ ἑνὸς βλέποντε. τοῖς τυφλοῖσι γὰρ

αὕτη κέλευθος ² ἐκ προηγητοῦ πέλει.

Κρέων

τί δ᾽ ἔστιν, ὦ γεραιὲ Τειρεσία, νέον ;

Τειρεσίας

ἐγὼ διδάξω· καὶ σὺ τῷ μάντει πιθοῦ.
985

Κρέων

οὔκουν πάρος γε σῆς ἀπεστάτουν φρενός.

Τειρεσίας

τοιγὰρ δι᾽ ὀρθῆς τήνδε ναυκληρεῖς πόλιν.

Κρέων

ἔχω πεπονθὼς μαρτυρεῖν ὀνήσιμα.

Τειρεσίας

φρόνει βεβὼς αὖ νῦν ³ ἐπὶ ξυροῦ τύχης.

Κρέων

τί δ᾽ ἔστιν; ὡς ἐγὼ τὸ σὸν φρίσσω στόμα.
990

Τειρεσίας

φεῦ.

ἆρ’ οἶδεν ἀνθρώπων τις, ἆρα φράζεται,

Κρέων

τί χρῆμα; ποῖον τοῦτο πάγκοινον λέγεις;

Τειρεσίας

ὅσῳ κράτιστον κτημάτων εὐβουλία ;

Κρέων

ὅσῳπερ, οἶμαι, μὴ φρονεῖν πλείστη βλάβη.

Τειρεσίας

ταύτης σὺ μέντοι τῆς νόσου πλήρης ἔφυς.
1045

Κρέων

οὐ βούλομαι τὸν μάντιν ἀντειπεῖν κακῶς.

Τειρεσίας

καὶ μὴν λέγεις, ψευδῆ με θεσπίζειν λέγων.

Κρέων

τὸ μαντικὸν γὰρ πᾶν φιλάργυρον γένος.

Τειρεσίας

τὸ δ᾽ ἐκ τυράννων αἰσχροκέρδειαν φιλεῖ.

Κρέων

ἆρ᾽ οἶσθα ταγοὺς ὄντας, ἂν λέγῃς, λέγων;
1050

Τειρεσίας

οἶδ᾽· ἐξ ἐμοῦ γὰρ τήνδ᾽ ἔχεις σώσας πόλιν.

Κρέων

σοφὸς σὺ μάντις, ἀλλὰ τἀδικεῖν φιλῶν.

Τειρεσίας

ὄρσεις με τἀκίνητα διὰ φρενῶν φράσαι.

Κρέων

κίνει, μόνον δὲ μὴ ᾽πὶ κέρδεσιν λέγων.

Τειρεσίας

οὕτω γὰρ ἤδη καὶ δοκῶ, τὸ σὸν μέρος.
1055

Κρέων

ὡς μὴ ’μπολήσων ἴσθι τὴν ἐμὴν φρένα.

ἁνὴρ, ἄναξ, βέβηκε δεινὰ θεσπίσας.

ἐπιστάμεσθα δ᾽, ἐξ ὅτου λευκὴν ἐγὼ
1085

τήνδ᾽ ἐκ μελαίνης ἀμφιβάλλομαι τρίχα,

μή πώ ποτ᾽ αὐτὸν ψεῦδος ἐς πόλιν λαχεῖν.

Κρέων

ἔγνωκα καὐτὸς, καὶ ταράσσομαι φρένας.

τό τ᾽ εἰκάθειν γὰρ δεινόν· ἀντιστάντα δὲ

ἄτῃ πατάξαι θυμὸν ¹⁶, ἐν δεινῷ πάρα.
1090

Χορός

εὐβουλίας δεῖ, παῖ Μενοικέως Κρέον.

Κρέων

τί δῆτα χρὴ δρᾷν ; φράζε· πείσομαι δ᾽ ἐγώ.

Χορός

ἐλθὼν, κόρην μὲν ἐκ κατώρυχος στέγης

ἄνες· κτίσον δὲ τῷ προκειμένῳ τάφον.

Κρέων

καὶ ταῦτ᾽ ἐπαινεῖς καὶ δοκεῖς παρεικάθειν ;
1095

Χορός

ὅσον γ᾽, ἄναξ, τάχιστα . ¹⁷συντέμνουσι γὰρ

θεῶν ποδώκεις τοὺς κακόφρονας βλάβαι.

Κρέων

οἴμοι, μόλις μὲν ¹⁸, καρδίας δ᾽ ἐξίσταμαι

τὸ δρᾷν· ἀνάγκῃ δ᾽ οὐχὶ δυσμαχητέον.

Χορός

δρᾶ νῦν τάδ᾽ ἐλθὼν, μηδ᾽ ἐπ᾽ ἄλλοισιν τρέπε ¹⁹·
1100

Χορός
²³

a

Τειρεσίας

Θήβης ἄνακτες, ἥκομεν κοινὴν ὁδὸν

δύ᾽ ἐξ ἑνὸς βλέποντε. τοῖς τυφλοῖσι γὰρ

αὕτη κέλευθος ἐκ προηγητοῦ πέλει.

Κρέων

τί δ᾽ ἔστιν, ὦ γεραιὲ Τειρεσία, νέον;
945

Τειρεσίας

ἐγὼ διδάξω, καὶ σὺ τῷ μάντει πιθοῦ.

Κρέων

οὔκουν πάρος γε σῆς ἀπεστάτουν φρενός.

Τειρεσίας

τοιγὰρ δι’ ὀρθῆς τήνδε ναυκληρεῖς πόλιν.

Κρέων

ἔχω πεπονθὼς μαρτυρεῖν ὀνήσιμα.

Τειρεσίας

φρόνει βεβὼς αὖ νῦν ἐπὶ ξυροῦ τύχης.
950

Κρέων

τί δ᾽ ἔστιν; ὡς ἐγὼ τὸ σὸν φρίσσω στόμα.

Τειρεσίας

φεῦ·

ἆρ᾽ οἶδεν ἀνθρώπων τις, ἆρα φράζεται,

Κρέων

τί χρῆμα; ποῖον τοῦτο πάγκοινον λέγεις;

Τειρεσίας

ὅσῳ κράτιστον κτημάτων εὐβουλία;
1005

Κρέων

ὅσῳπερ, οἶμαι, μὴ φρονεῖν πλείστη βλάβη.

Τειρεσίας

ταύτης σὺ μέντοι τῆς νόσου πλήρης ἔφυς.

Κρέων

οὐ βούλομαι τὸν μάντιν ἀντειπεῖν κακῶς.

Τειρεσίας

καὶ μὴν λέγεις, ψευδῆ με θεσπίζειν λέγων.

Κρέων

τὸ μαντικὸν γὰρ πᾶν φιλάργυρον γένος.
1010

Τειρεσίας

τὸ δ᾽ ἐκ τυράννων αἰσχροκέρδειαν φιλεῖ.

Κρέων

ἆρ' οἶσθα ταγοὺς ὄντας ἃν λέγῃς λέγων;

Τειρεσίας

οἶδ᾽. ἐξ ἐμοῦ γὰρ τήνδ᾽ ἔχεις σώσας πόλιν.

Κρέων

σοφὸς σὺ μάντις, ἀλλὰ τἀδικεῖν φιλῶν.

Τειρεσίας

ὄρσεις με τἀκίνητα διὰ φρενῶν φράσαι;
1015

Κρέων

κίνει, μόνον δὲ μὴ ᾽πὶ κέρδεσιν λέγων.

Τειρεσίας

οὕτω γὰρ ἤδη καὶ δοκῶ τὸ σὸν μέρος;

Κρέων

ὡς μὴ ᾽μπολήσων ἴσθι τὴν ἐμὴν φρένα.

Χορός

ἁνήρ, ἄναξ, βέβηκε δεινὰ θεσπίσας.

ἐπιστάμεσθα δ᾽, ἐξότου λευκὴν ἐγὼ

τήνδ᾽ ἐκ μελαίνης ἀμφιβάλλομαι τρίχα,

μή πώ ποτ᾽ αὐτὸν ψεῦδος ἐς πόλιν λακεῖν.

Κρέων

ἔγνωκα καὐτός, καὶ ταράσσομαι φρένας.
1050

τό τ᾽ εἰκάθειν γὰρ δεινόν, ἀντιστάντα δὲ

ἄτῃ πατάξαι θυμὸν ἐν δεινῷ πάρα.

Χορός

εὐβουλίας δεῖ, παῖ Μενοικέως Κρέων.

Κρέων

τί δῆτα χρὴ δρᾶν; φράζε· πείσομαι δ᾽ ἐγώ.

Χορός

ἐλθὼν κόρην μὲν ἐκ κατώρυχος στέγης
1055

ἄνες, κτίσον δὲ τῷ προκειμένῳ τάφον.

Κρέων

καὶ ταῦτ᾽ ἐπαινεῖς, καὶ δοκεῖς παρεικάθειν;

Χορός

ὅσον γ᾽, ἄναξ, τάχιστα· συντέμνουσι γὰρ

θεῶν ποδώκεις τοὺς κακόφρονας βλάβαι.

Κρέων

οἴμοι· μόλις μέν, καρδίας δ᾽ ἐξίσταμαι
1060

τὸ δρᾶν· ἀνάγκῃ δ᾽ οὐχὶ δυσμαχητέον.

Χορός

δρᾶ νυν τάδ᾽ ἐλθών, μηδ᾽ ἐπ’ ἄλλοισιν τρέπε.

Χορός

1

Θήβης ἄνακτες, ἥκομεν κοινὴν ὁδὸν,

δύ᾽ ἐξ ἑνὸς βλέποντε· τοῖς τυφλοῖσι γὰρ
970

αὕτη κέλευθος ἐκ προηγητοῦ πέλει.

Κρέων

τί δ᾽ ἔστιν, ὦ γεραιὲ Τειρεσία, νέον;

Τειρεσίας

ἐγὼ διδάξω· καὶ σὺ τῷ μάντει πιθοῦ.

Κρέων

οὔκουν πάρος γε σῆς ἀπεστάτουν φρενός.

Τειρεσίας

τοιγὰρ δι᾽ ὀρθῆς τήνδ᾽ ἐναυκλήρεις πόλιν.
975

Κρέων

ἔχω πεπονθὼς μαρτυρεῖν ὀνήσιμα.

Τειρεσίας

φρόνει βεβὼς αὖ νῦν ἐπὶ ξυροῦ τύχης.

Κρέων

τί δ᾽ ἔστιν; ὡς ἐγὼ τὸ σὸν φρίσσω στόμα.

Τειρεσίας

φεῦ!

ἆρ᾽ οἶδεν ἀνθρώπων τις, ἆρα φράζεται, ...
1030

Κρέων

τί χρῆμα; ποῖον τοῦτο πάγκοινον λέγεις;

Τειρεσίας

ὅσῳ κράτιστον κτημάτων ἡ ᾿ὐβουλία;

Κρέων

ὅσῳπερ, οἶμαι, μὴ φρονεῖν, πλείστη βλάβη.