Scholia in Homerum Scholia in Odysseam 2.21.3

ed. Wilhelm Dindorf

View: By Book

Scholia in Odysseam. Scholia in Homerum. ed. Wilhelm Dindorf. United States. 2016.

Sponsored by Harvard College Library.

Current edition First1KGreek

Scholia in Odysseam (Greek) (Scholia in Homerum. Scholia Graeca in Homeri Odysseam, Volumes 1-2. Dindorf, Wilhelm, editor. Oxford: Clarendon Press, 1855.)

Notes on the current edition

Scholia in Odysseam

1. 20. ἑαυτῆς Eustathius, qui hoc Argumentum habet p. 1897. αὐτῆς P. V.
2. 6. ἐφʼ] ὑφ᾿ V. ποιήσω ἔσια B. ἤσσω αἰτίαν Q. 9. ἧς μέρος—] Conf. schol. Il. β, ἐξεσία] ἐξέσια B. ἐξεσίαν Q. 502. 582. 23. οὐδὲ ὡς Buttm. pro οἱ δὲ οὕτως. 19. καὶ πρᾶξιν om. V. 25. Hoc scholion in fine libri 20. παρὰ τὸ ἥσω ἐσία Buttm. H. habent editiones veteres.
3. 3. ταραχθέντος H. παραχθέντος ἄλλως ἐν μύθοις καὶ (dele καὶ) μόνοις ἔχοντες τὸ σεμνὸν, ἢ καὶ ἀγορηταὶ βλα- 6. ἀορεῖν corruptum. χωρεῖν Lo- βεροί. beck. Pathol. Proleg. p. 389. 18. μυθιῆται pro μυθηταὶ correc- 8. ὄγκιον ἀγγεῖον scripsi ex Eu. tum ex Apollon. Lex. Hom. μῦθος· stathio p. 1899, 1. Legebatur ὁγ- λόγος· ὁ δὲ Ἀνακρέων μυθιήτας τοὺς κεῖον, omisso ἀγγεῖον. στασιώτας εἶπεν. Vocabulum μυθιή. κιστοειδὲς Barnes. pro σχιστοειδές. της (quod Phænici in versu choli. Omisit Eustath. ambico ap. Athen. 12. 9. 530 E. ἔκειντο Eustath. ἔγκειντο V. ἀπέ- restituit Schweigh., οὐ μυθιήτης, in κειντο Barnesius. codice corruptum in οὐ μυθηητής) 10. συνεκτικὸν] συνακτικὸν Eu- cum πολιήτης similibusque formis stat. comparant Apollon. de conjunct. 11. κρεοδόχον] κρεωδόχον Eusta- in Bekk. Anecd. p. 524, 5. Steph. thius. Byz. s. v. Αἴγινα et Etym. Gudian. 17. Ἀνακρέων Eustathius p. 1901, p. 84, 3. (ubi corrupte μυθηἳτης), 45. ἐν δὲ τῷ μύθου ἐπισχεσίην οἱ πα- quos Anacreontis locum in mente λαιοὶ μῦθον μὲν ἐνταῦθα ἰδίως τὴν στά- habuisse credibile est. Ex scholio σιν λέγουσιν, ἐπεὶ καὶ Ἀνακρέων τοὺς ἐν Homerico excerpta sunt quam ha- Σάμῳ θέλων εἰπεῖν στασιαστὰς, μυθη- bet Etym. d. p. 593, 47. μῦθος ση- ταὶ δʼ ἐν νήσῳ, φησὶ, διέπουσιν ἱερὸν μαίνει καὶ τὴν στάσιν. ἅπαξ εἴρηται ἄστυ, ἀντὶ τοῦ στασιασταὶ ἐπίρρητοι, ἢ παρʼ Ὁμήρῳ “οὐδέ τινʼ ἄλλην μύθου
4. ποιήσασθαι ἐπισχεσίην ἐδύνασθε· ὅθεν νθμφέων, quod Sopingius animad- καὶ Ἀνακρέων ἐν τῷ δευτέρῳ τῶν μελῶν vertit collata glossa Hesychii, ἄστυ μυθίας τοὺς στασιαστὰς ἐπὶ τῶν ἁλιέων Νυμφέων· τὴν Σάμον Ἀνακρέων, ἐπεὶ λέγει. ubi Gaisfortdius μυθἱας duo- ὕστερον εὔυδρος ἐγένετο. rum codicum auctoritate in μυθίτας P. 699, 1. ἐπιμονῆς—] Inde ab mutavit, quod ipsum quoque ad hoc verbo omnia spectant ad v. μυθιήτας ducit, etsi grammaticus 111. Vid. quæ ibi notabo. BUTT. vulgarem huqusmodi nominum for- ἐπιμονῆς et mo. μυνάμενος correxit mam in ιτης fortasse poeticae in Barnesius pro ἐπὶ μονῆς et μηνάμενος. ιητης praetulit, quemadmodum The. Verbo ἐπιμένειν in explicatione hu- ognostus in Crameri Anecd. Oxon. jus vocabuli usus est Eustathius p. vol. 2. p. 169, 12. inter nomina in 1901, 47. της posuit, μυθίτης σημαίνει δὲ τὸν 3. ἄλλοι τὸ νόημα] ἄλλα τὸ νόημα V. ἄλλο νόημα Eustathius p. 1901, 52. στασιαστήν. P. 648, 18. ἀνὰ νῆσον, ὦ Μεγίστη “Blomfieldus, apud quem hoc est I.. Dindorfius in Thesauro vol. 5. Alcæi fragmentum 55.: ‘Forsan p. 1248. Legebatur ἀννήσῳ μεγίστη, corrigendum ἄλλα τὸ νόημα. Videtur in quo ἀνὰ νῆσον latere viderat autem μυνάμενος Æolice dici pro μυ- Buttmannus. Quod Eustathius po- νώμενοςʼ Verum utrumque mihi vi. suit ἐν νήσῳ, omisso μεγίστη, ipsius detur: nam illud nititur scholia. esse conjectura videtur, quum cor- stæ explicatione, verbum autem rupta esse videret verba scholiastæ μύνομαι ex hoc tantum fragmento nec μεγίστη intelligeret. Nominis lexica intravit, in posterum omit- Μεγίστης exempla sunt in fragmen- tendum.” BUTTM. Recte Blom- tis Aaacreontis apud Athen. 15. fieldus, nisi quod Eolica forma p. 671 F. 673 D. 674 A. ἄλλοι restituenda erat, quod fecit 19. διέπουσιν] Scribendum διέπουσιν Seidlerus, sive sic scripta sive ἄλ- Σάμον cum Bergkio ad Anacr. λυι, de quo dixit Ahrens. de dial. Fragm. p. 164. Nam metrum ho- Æol. p. 155- rum duorum versuum est Ionicum 5. τὸ ἐμὲ γῆμαι] Conf. schol. ad a minore trimetrum ἀνακλώμενον v. 106. ⨩ U+02D8U+02D8 U+00AF U+02D8UU+02D8U ⨩ U+02D8U,⨩U+02D8U+02D8 U+00AF 8, ἔσπη Buttm. pro ἐστί. Porro post ἄστυ scholiasta omisit
5. 6. παρὰ τὸ addidit Buttm. et ad illum versum voci σχεσίη addi. σκέπτεσθαι correxit pro σκέπεσθαι. tur, καὶ μύνην τὴν τοιαύτην ἐπισχεσίην Videri enim esse derivationem vo- μετʼ ὀλίγα ἐρεῖ: quibus statim sub- cis μύνη ab habitu ejus qui dum jungitur ibi hujus etiam vocis ex- spectare simulat quid agendum sit, plicatio. Idque videtur apud anti- oculos claudit. quiorem enarratorem, unde sua 7. ἵνα ἐπιμείνωσιν] Hoc spectat Eustathius quoque, ita fuisse: nam ad aliam vocis μύνη derivationem inscitus ille nostrorum scholiorum παρὰ τῆς μονῆς: sicut alteram ejus- compilator in utroque tamen scho- dem derivationis rationem habes lio habet quæ apud Eustathium supra ad v. 71. ἐπιμονῆς γὰρ χρεία non leguntur. BUTTM. κ. τ. ἑ. Nimirum apud Eustathium 13. ἔνησε Buttm. pro ἐνῆξε.
6. 9. ἐνείκαι] Sic H. in textu. In nis et farinæ intermista sint iis quoque quæ dudum e marginibus M. ἐνέγκῃ corrasa sunt. BUTTM. 14. 15. Scholium hominis in- docti, quod ideo tamen ponendum 25. τοῦ ἐπὶ Barnes. pro τὸ ἐπί. erat, et augurari liceat cujus origi-
7. 1. Εὐρύτῳ ὅμως μὲν] Hæc tria autem varietates memorandum est, prima verba in edd. rec. omissa quod hanc Pirithoi sponsam scho- sunt. Sed Barnesius reposuit Ὅμη- liastes ad Il. α, 263. Ἱπποδαμίαν τὴν ρος μέν “ad fabulæ dilucidationerm” Βουτάδα dicit, pro quo in Ven. est ut ait “nec sine MSto Alovsii.” Ἱπποβοτίαν τὴν Βούτα; Tzetxes au- Ego quid eo lucremur non video: tem ad Scut. Herc. 178. Δίαν τὴν et mallem eum in MS. invenisse Βουτάτου. Add. infra ad 303. Εὔμρυτον Ὅμηρος μὲν Εὐρυτίωνα λέγει, BUTTM. ἕνα τῶν — ἀπολομένων, ὅτε κ. τ. ἑ. 8. Δεξαμενῷ ἐν Ἤλιδι] δεξάμενος BUTTM. ἐν Ἤλιδι V. Barnes. em. Δεξαμενῷ 3. Pro Ἀδράστου, quod in edd. ἐν Ὠλένῳ ex Apollod. 2, 5, 5. bene, omnibus et in ipso Alovsii MSto, quoad nomen hominis: sed Ἤλιδι item in Eustath. p. 1910, 6. obti- intactum relinquendum puto. Ole- net, audacter tamen, ut ipse ait, nus enim, finitima Elidi civitas in Ἄτρακος reposuit Barnesius, eo- illis præsertim temporibus huic re- demque, quem dicit, errore Hvgi- gioni commode potuit accenseri. num quoque (c. 33.) liberavit: id- Conf. Paus. 5, 3. Eustathius p. que non alio probare conatus est 1909, 61. habet ἐπιξενωθέντα τινὶ ἐν quam quod Atracis et Atracia poe- Ἤλιδι, unde apparet eum integriora tis Latinis dicitur Hippodamia. nostris ante oculos hic certe non Quæ tamen appellationes rectius habuisse. BUTTM. ab urbe Atrace repetuntur, quam- 10. ἐκεῖ] οἴκοις V. Correctum ex vis heros etiam ejus nominis, quem Eustathio. Cænei patrem tradiderunt non- 15. Rejectum hoc scholion in nulli, in fabulis sit. Inter veras ed. ant. ad calcem libri. BUTTM.
8. 7. ἴσῆ Barnes. pro ἴσῃ. 20. Πινδάρῳ] Pyth. 2, 39—88. 19. ἐθέλτι— Ἱπποδάμειαν] Reliqui 21. ἐπητύος] Ex integrioribus ad postrema hæc corruptissima prout hunc locum scholiis sumta sunt leguntur in ed. Argent. Recen. hæc Apollonii in Lexico, ἐπητῇ: tiores habent ἐθέλειν—αὐτῶν παρθέ- λογίῳ, παρὰ τὰ ἔπη (sic etiam He. νων: e quibus verbis ultimum non- svch.: παρὰ τὸ ἔπος dixit schol. et nisi per sphalma, duo autem prima Eustath. ad Odyss. ν, 332.)· “ἐπητῇ: rectissime mutata puto. Ita sat δʼ ἀνδρὶ ἔοικας” (Od. σ, 127.). ἐν δὲ manifesta vestigia habemus narra- τῇ Φ τῆς Ὀδυσσείας “οὐ γάρ τευ ἐπη- tionis secundum quam Pirithous τύος ἀντεβόλησας.” Ἀρίσταρχος δὲ ἐπη- solus e Lapitharum, Hippodamia τέως διὰ τοῦ ε, καὶ λόγος ὑπόκειται τοι- autem e Centaurorum genere fuit. οῦτος· ἐπητέως, οἷον εὐγνώμονος. τίθησι Et sponsæ quidem patris nomen e δὲ καὶ τὴν λέξιν ἐπίπαν ἐπὶ τοῦ συνε- corrupto illo βάσιν alii fortasse eru- τοῦ· “οὕνεκ’ ἐπητής ἐσσι καὶ ἀγχίνοος ent. Nisi excidit forte aliquid quod καὶ ἐχέφρων,” καὶ οὐκ ἐπητύος. ἐπητέως explicaret quomodo cum Centauri utrobique vitiose scriptum pro ἐπη- filia consuescere potuerit Pirithous; τέος, quod restituit Villoisonus, le- ut: τὴν ἀνθρωπίνην τὴν (h. e. κατὰ τὴν) gitque Hesychius, qui ἐπητέος (in βάσιν, τοῦ προὔχοντος αὐτῶν παρθένον, codice ἐπίτεος scriptum) explicat εὐ- Ἱπποδαμίαν. BUTTM. λογιστου, εὐγνώμονος, συνετοῦ, πρᾴου.
9. Hinc lucem accipit schol. H. supra dem recte procederet sequens ἐν ᾧ. ad ν, 332. ubi est οὕνεκʼ ἐπήτης (su- BUTTM. perscripto ἐπῆτυς) ἐσσὶ, χωρὶς τοῦ τε 15. μῦθος] Sic M. et Vind. 56. (nam vulgo ἐπήτης τʼ ἐσσί), τῇ δὲ in textu, quod illatum ex α, 358. προσῳδίᾳ ὡς ἀεικές, φησὶν Ἀρίσταρχος 17. Versus 352—359. M. habet in margine a n. secunda antiqua: P. 703, 21. μεταιτήσεως] ὡς ἀπὸ recentior post v. 353. inseruit il- τοῦ ἐπαιτεῖν addit Eustath. p. 1911, lum ὣς φατο—Πηνελόπεια, præscripto στίχος. Eundem versum Vindob. P. 704, 8. γρ. ναίουσι etiam in 133. in textu habet. “Quem ante M. annotatum ad νήσοισι. illud ἡ μέν ex more Homeri tan- 10. τοῦτο δὲ οὔτως ἔχει] Collato tum non necessarium esse puto.” Eustathio Barn. em. οὕτως οὐκ ἔχει BUTTM. ἑτέρωθι: fortasse probabilius οὐχ 22. ἢ τὸ] οἱ δὲ τὸ, V. Plenior ex- ἐτέρωθι οὕτως ἔχει. Sed ne sic qui- plicatio ap. Eustath. p. 1913, 28.
10. 8. ὅσον Buttm. pro ὡς οὐ. 14. 21. collata alia ejusdem Ety- 13. κόλλοπι] Etym. Gud. p. 334, mologici glossa (κρόκος) p. 348, 20. 12. κόλλοψ: ὁ ἐκ τῶν αὐχενίων δερμά- quæ finitur verbis οὕτως εὖρον ἐν των γινόμενος πασσαλίσκος . . . οὕτως ὑπομνήματι Ἰλιάδος Ἀριστονίκου, ubi εὖρον ἐν ὑπομνήματι Ἀνδρονίκου εἰς τὸ Ἀριστονίκου nomen omissum est in δος, quorum postrema sic sunt cor- Etym. M. p. 541, 3. rigenda Ἀριστονίκου εἰς Ὀδόσσειαν, 18. ἀπὸ πρώτης Buttm. pro ἀπρώ- quod vidit Beccardus in dissert. de της. Alii διὰ πρώτης. schol. Homeri (Berol. a. 1850.) p.