τὸ μὲν οὖν δίκαιον
1
2
ἦν ἐᾶσθαί με νῦν τῷ τάφῳ προσεδρεύειν καὶ μήτε νύκτα μήθ’ ἡμέραν ἀπαλλάττεσθαι τοῦ τὸν φίλτατόν μοι παῖδα δεδεγμένου χωρίου, τοῖς μὲν γὰρ ἄλλοις ὑμῖν καιρὸς ἐν ἱεροῖς τε διατρίβειν καὶ θυσίαις καὶ
ὕμνοις προσδοκήσασι μὲν τὰ δεινότατα, πεπονθόσι δ’ οὐδὲν ὧν φοβεῖσθαι παρῆν, τῷ δ’ ἀπολωλεκότι ἐμοὶ <τὸν παῖδα> δακρύειν τε αὐτὸν καὶ τιμᾶν καὶ τῶν παραμυθουμένων ἀκούειν, οἶς ἐγὼ πολλὴν 3 | οἶδα χάριν· ἐπειδὴ δὲ πεφήνασί
τές τε ἀπὸ τοῦ τάφου καὶ κρίνοντες ἄνθρωπον οὐδὲ ὀρθοῦσθαι δυνάμενον καὶ δι’ ἐμοῦ τὸ κοινὸν διαβάλ- λουσιν, εἰ δόξει τρέφειν πολίτας οὐ διὰ τὸ τὴν πόλιν φιλεῖν, τὸ δὲ τοὺς αὑτῶν μισεῖν τὰ τοιαῦτα τολμῶν- τας, δέομαι πάντων ὑμῶν, μὴ ἀνάσχησθε μήτε τῇ πό-
λεῖ’ μήτε ἐμοὶ χείρονος δόξης γιγνομένης, ἀλλ’ οἵων ἂν ἠξιώσατε δικαστῶν τυχεῖν ὅμοια μὲν ἐμοὶ βεβου- λευμένοι, ὅμοια δὲ κατωρθωκότες, ἐφ’ ὁμοίοις δὲ κρι- νόμενοι, τοιούτους ὑμᾶς αὐτοὺς ἐμοὶ παράσχετε τή- μερον.
ὕμνοις προσδοκήσασι μὲν τὰ δεινότατα, πεπονθόσι δ’ οὐδὲν ὧν φοβεῖσθαι παρῆν, τῷ δ’ ἀπολωλεκότι ἐμοὶ <τὸν παῖδα> δακρύειν τε αὐτὸν καὶ τιμᾶν καὶ τῶν παραμυθουμένων ἀκούειν, οἶς ἐγὼ πολλὴν 3 | οἶδα χάριν· ἐπειδὴ δὲ πεφήνασί
τές τε ἀπὸ τοῦ τάφου καὶ κρίνοντες ἄνθρωπον οὐδὲ ὀρθοῦσθαι δυνάμενον καὶ δι’ ἐμοῦ τὸ κοινὸν διαβάλ- λουσιν, εἰ δόξει τρέφειν πολίτας οὐ διὰ τὸ τὴν πόλιν φιλεῖν, τὸ δὲ τοὺς αὑτῶν μισεῖν τὰ τοιαῦτα τολμῶν- τας, δέομαι πάντων ὑμῶν, μὴ ἀνάσχησθε μήτε τῇ πό-
λεῖ’ μήτε ἐμοὶ χείρονος δόξης γιγνομένης, ἀλλ’ οἵων ἂν ἠξιώσατε δικαστῶν τυχεῖν ὅμοια μὲν ἐμοὶ βεβου- λευμένοι, ὅμοια δὲ κατωρθωκότες, ἐφ’ ὁμοίοις δὲ κρι- νόμενοι, τοιούτους ὑμᾶς αὐτοὺς ἐμοὶ παράσχετε τή- μερον.
4. Ἐγὼ μὲν οὖν ἐγνώκειν, ὦ ἄνδρες, μηδέποτε ὧν
4
ὑπὲρ ὑμῶν πέπονθα μνημονεῦσαι πρὸς ὑμᾶς, δεῖ γάρ, οἶμαι, τὸν φιλόπολιν πανταχοῦ μὲν πρὸ αὑτοῦ ποι- εῖσθαι τὸ κοινόν, ὠφεληκότα δέ τι καὶ ἔργον ἀγαθοῦ διαπεπραγμένον αὐτόν τε τοῦτο σιγᾶν καὶ ἑτέρου λέγοντος ἐρυθριᾶν· ἐπεὶ δὲ ἀναγκάζουσιν οὗτοι
λέγειν ἃ ἥκιστ’ ἂν ἐβουλόμην, ἡ γὰρ ἀπολογία πᾶσα ἐν τούτοις ἐστίν, ὦ ἄνδρες, μὴ τοῦ λέγοντος, τῶν δὲ οὐκ ἐώντων αὐτὰ σιωπᾶσθαι τούτους ἡγεῖσθε τοὺς λόγους, οἳ οὐ τοῦτο μόνον καὶ ἐμὲ καὶ ὑμᾶς ἀδικοῦ- σιν, ἀλλ’ ὅτι καὶ τῷ τυράννῳ τῆς λύπης οὐ μικρὸν
ἀφαιροῦσι κρίνοντες καὶ πράγματα παρέχοντες ἀνθρώ- πῳ ὅν ἐκεῖνος αὑτῷ πάντων ἔχθιστον ἡγεῖται.
λέγειν ἃ ἥκιστ’ ἂν ἐβουλόμην, ἡ γὰρ ἀπολογία πᾶσα ἐν τούτοις ἐστίν, ὦ ἄνδρες, μὴ τοῦ λέγοντος, τῶν δὲ οὐκ ἐώντων αὐτὰ σιωπᾶσθαι τούτους ἡγεῖσθε τοὺς λόγους, οἳ οὐ τοῦτο μόνον καὶ ἐμὲ καὶ ὑμᾶς ἀδικοῦ- σιν, ἀλλ’ ὅτι καὶ τῷ τυράννῳ τῆς λύπης οὐ μικρὸν
ἀφαιροῦσι κρίνοντες καὶ πράγματα παρέχοντες ἀνθρώ- πῳ ὅν ἐκεῖνος αὑτῷ πάντων ἔχθιστον ἡγεῖται.
Declamatio 42. Libanius. ed. Richard Foerster. Germany. 2016.
Sponsored by University of Leipzig.
Funding provided by European Social Fund Saxony.