νάτων ἄξιον, καὶ πᾶς ἄν μοι κἀνταῦθα δικαίως ἐπι- πλήξειεν· οὐκ ἀπάγξῃ, δυστυχής; οὐκ εἰς κρη- μνόν τινα ὤσεις σαυτόν; ἀλλ’ ἐρῶν ἔρωτα οὔ- τως ἀνδρικὸν καὶ γενναῖον ᾧ συνετράφης, ᾧ συνηυξήθης, ᾧ συνήκμασας, ἐπεισφέρεις ἔτε-
ρον αὐτῷ τὸν τῶν μειρακίων καὶ μόλις πρὸς ἐκεῖνον ἀρκῶν μερίσας τὸν χρόνον τὸν ἥμισυν τῷ δευτέρῳ τούτῳ προσέθηκας καὶ φοιτᾷς ἐπὶ 1 2 3 θύρας ὅθεν κεναῖς ἐπανήξεις χερσίν, ὅ μήπω πεποίηκας πρότερον.
ἐφεξῆς οὐδὲ βουλομένῳ μοι ζῆν συγχωρήσειεν ἄν. ὡς γὰρ δὴ καιρὸν ἔσχε ποτὲ διαλεχθῆναι κἀμοὶ πολλάκις τὸν οὐδὸν τῶν θυρῶν κατατρίψαντι καὶ ἐπῆλθον οἴ- καδε ὡς αὐτήν, κιχλισμὸς ἦν πρῶτον τῶν θεραπαινί- δων πολύς.
Declamatio 32. Libanius. ed. Richard Foerster. Germany. 2016.
Sponsored by University of Leipzig.
Funding provided by European Social Fund Saxony.