ἐπειτή ποτε ῥᾷον ἴσχον ἀπὸ τοῦ πτώμα- τος, ὧς μήποτε ὤφελον, ὀδυνᾶσθαι γὰρ ἄμεινον ἦν
ἢ τοσούτοις ἀνθρώποις προσελθόντα λαλεῖν, ἥκω τὸ πολύγελων τουτὶ μειράκιον καὶ κλαῦσαί ποτε κατα- ναγκάσων. ἐξελῶ γὰρ αὐτὸ τῆς οἰκίας ὑπὸ μάρτυσιν ὑμῖν, ἐπειδὴ τοῦτο ἔδοξε τῷ χρηστῷ νομοθέτῃ μὴ ἐμὲ κύριον εἶναι τῆς οἰκίας ἐξῶσαι τὸν ἐμοὶ διαφέροντα, ² ἀλλὰ συμψήφους λαβεῖν τοὺς | μήτε τοῖς ἐμοῖς
μήτε ἐμοί τι προσήκοντας. τί γὰρ ὑμᾶς ἴδει μαθεῖν, ^{3 4 5} πρῶτον μὲν εἰ παῖδα ἐγέννησα τὴν ἀρχήν, εἶθ’ ὅτι καταγέλαστος αὐτῷ νομισθεὶς οὐ βούλομαί τι τῶν ἐμῶν καταλιπεῖν;