Libanius Oratio 56 4

ἔτι τοίνυν τοὺς ταὐτοῦ μετέχον- τας αὐτῷ θρόνου κατά τὸν νόμον βουλόμενος ἀφελέ-
σθαι τὴν τιμήν, εἶτ’ ἐκβάλλειν οὐκ ἔχων προσκεφα- λαίοις αὐτὸν ὕψωσεν, ὡς τοῖς μέν ἐπὶ τῆς σανίδος, αὐτῷ δὲ ἐπ’ ἐκείνων εἶναι καθῆσθαι καὶ τὸν ὦμον ἔχειν ἀνωτέρω τῆς ἐκείνων κεφαλῆς. τὸ δ᾿ ἱδρύειν μὲν πρὸ τῶν θυρῶν | τοὺς αὐτὸν ὀψομένους, ¹ ποιεῖν δέ ταύτην τὴν καθέδραν ὑπὸ πλήθουσαν ἀγοράν
^{2 3 4} ἐξεπίτηδες πῶς οὐ τρυφῶντος ἣν ἐν τῇ διά τούτων ὕβρει;

5. Ἀντὶ οὑν ἀτιμίας καὶ ὕβρεως τρέχειν ἔδει τοὺς ταῦτα πεπονθότας ἄλλον πρὸ ἄλλου πειρώμενον ἰδεῖν
τε καὶ περιβαλεῖν καὶ φιλῆσαι; ἀλλ᾿ οὐ ταῦτα μισούν- των τε καὶ μισουμένων ἐστίν, ἀλλ’ ἐν οἷς τἀναντία. νοῦν γὰρ ἐχόντων ἀνθρώπων τὸ ἀμύνασθαι καὶ τοὺς θεοὺς ὁρώντων ἀμυνομένους καὶ τὴν φύσιν αὐτὴν εἰσηγουμένην.

6. Οὐ τοίνυν ἐπ’ ἐκείνας ἂν ἔλθοιμι τἀς αἰτίας, ὅτι ὁ μὲν οὐκ ἤκουσεν, ὁ δὲ βραδέως, ὁ δ’ ἠρρώστη- σεν, ὁ δ’ ἦν ἐν ἀνάγκη μείζονι. τούτων οὐδὲν αἰτιώ- μενος τοὺς μὲν ἀπαντήσαντας σιδηροῦς καλῶ, τοὺς δ’ οὐκ ἀπηντηκότας εἰκός τί φημι παθεῖν. τί γάρ ἂν
αὐτοὺς καὶ ἐξῆγε; τὸ δούλους ἀντ’ ἐλευθέρων γεγε- ⁵ νῆσθαι; | τὸ δεσμῶν ἄνευ περὶ τὰς θύρας δε- δέσθαι; τὸ τοὺς μὲν ἐν φόβῳ βεβιωκέναι πληγῶν, τοὺς δὲ καὶ εἰληφέναι; τὸ γυμνοὺς ἐν τοῖς χιτωνίσκοις ὑπὸ ταῖς πικραῖς τῶν βασανιστῶν φωναῖς εἰσῆχθαι μυ-
ριάκις; τὸ πρανεῖς χαμαὶ κειμένους ἐν οἴκτου μέρει τὴν σωτηρίαν αἰτεῖν; τὸ πρὸ τοῦ ζεύγους πλανᾶσθαι ^{6 7 8} κατά τὴν πόλιν ἀπειρηκόσι ποσίν;