Libanius Oratio 56 12

| διά ¹ τί δέ, εἰ καὶ ταῦθ’ οὕτως ἕξει, τὴν διάνοιαν οὐ κατέ- χεις, ἀλλ’ ἤδη βοᾷς, ὧς τὴν ἔννομον ἀρχὴν τυραννίδα ποιήσεις τῇ προτέρᾳ τήνδε προστιθείς; έν τε γὰρ ἐκείνῃ
τούς πρὸ αὐτῆς οὐ πτήξαντας ἐποίεις κακῶς καὶ νῦν ποιήσειν λέγεις. ταυτὶ δὲ οὐ ποιμένος, ὅπερ ἐστὶν ὁ ἄρχων, ἀλλὰ λύκου.

13. Τί δ’ ἂν καὶ ἐγκαλοίης τῇ βουλῇ λαβὼν τὴν ἀρχήν; — δῶμεν γάρ — ὅτι δεινότερα πάσχουσα τῶν ἀργυ-
ρωνήτων καὶ τῶν μὲν ὑπὲρ φυγῆς διαλεγομένων πρὸς αὐτὴν καὶ ὀρῶν καὶ ἄντρων καὶ κορυφῶν, τῶν δ’ ὑπὲρ βασιλείων εἰκόνων ἅσπερ ἔχουσιν | αὐτοῖς ² χειμαζομένοις λιμένας, ἑτέρων δὲ τόπους λεγόντων ^{3 4 5} ἰσχύοντας καὶ τραπέζας τοῖς κράτος ἔχουσιν αἰδεσί- μους, ἃς ὑπελθοῦσιν ἄδειαν εἶναι, μὴ γὰρ εἶναι τὸν ἁψόμενον, τοιαῦτα ἀκούοντες ἂ καὶ πρὶν ἀκούειν ὑπ- ῆρχεν αὐτοῖς ὁρᾶν, οὔτε αὑτοὺς ἔπεισαν οὔθ’ ὑφ’
ἑτέρων ἐπεί·σθησαν οὐδέτερα, οὔτε φεύγειν οὔτε λα- βόντες τοὺς εἰς τὰ θέατρα φερομένους τῶν βασιλέων τύπους ἐκεῖσε καταφυγόντες ἀπολυθῆναι τῶν δεινῶν, ἀλλὰ μᾶλλον ᾑροῦντο πάσχειν ἂ διῆλθον ἢ τυχεῖν τοιαύτης ἀπαλλαγῆς;