Δάφνην, τὰς γυναῖκας δὲ ἔξω τῶν ἐκείνης ὁρίων, τί ποιοῦμεν; φαυλοτέραν τὴν Δάφνην; ἱερωτέραν μὲν οὖν, ἐπεί τοι καὶ ἐδακρύσαμεν εἰς τὸ μὴ πάσας ποτὲ σχεῖν ἐκβαλεῖν ὑπ’ ἀνδρὸς ἀσεβοῦς βιασθέντες. τοι πλέον ἐγίγνετο παρὰ τὰς γυναῖκας τὸ τότε ὂν ἐν
Δάφνῃ, ἀλλ’ ὅμως κατηρώμεθα τῷ παροινοῦντι, καὶ οὐ τηνάλλως, ὡς ἔδειξε τῆς τελευτῆς ὁ τρόπος. συμ- βαλὼν ἄκροις τοῖς τῶν ποδῶν δακτύλοις | τὸ μέτω- 1 2 3 πον χρόνον πολὺν ὅδ’ ᾔδει τε ἐν οἶς ἔκειτο καὶ τὸν θάνατον ἐκάλει.
μὴ τῇ σιωπῇ τῆς περὶ αὐτοὺς βασάνου τούτων ἑκάτε- ρον ποιούσης. καίτοι πλείους ἂν ἦσαν οὐκ οὔσης ἐξετάσεως. ἀλλ’ ἦν ἂν μετὰ τοῦ βελτίονος τὸ χεῖρον· ἐγένετ᾿ οὖν τοὔλαττον τοῦ πλείονος ἄμεινον.
Oratio 10. Libanius. ed. Richard Foerster. Germany. 2014.
Sponsored by University of Leipzig.
Funding provided by European Social Fund Saxony.