τὰ τῶν τελευτώντων εἰσιὼν ἤχθετο τοῖς ἔτι ζῶσι του- τωνὶ τῶν πατέρων. μακαρίζοντος δὲ αὐτόν ποτε δρὸς ἑτέρου τά αὐτὰ νοσοῦντος τῆς τύχης, δι’ ἣν αὐτῷ πλοῦτος εἶς μέγας ἐκ πολλῶν ἀθροισθείη, μήπω 1 2 γ᾿, ἔφη, μὴ μακάριόν με καλεῖν, πρῖν ἄν καὶ οἵδε ἀπέλθ ωδιν, εἰπών, ὧν εἰς τὰς οὐσίας ἐκεχήνει.
τὸ μὴ καὶ διαπορθῆσαι τῶν πολεμίων τὴν πόλιν. τὸ 3 δὲ κλῖναί | τε φάλαγγας, ὦ ῾γαθέ, καὶ καταδιῶξαι τρῶσαί τε καὶ κατενεγκεῖν, ἔτι δὲ σκυλεῦσαί τε καὶ δοῦναι νεκροὺς ἀνελέσθαι μὴ βουλομένης ἂν ἐπέπρακτο τῆς Τύχης;
καταστῆσαι τὰ ὄντα οὐκ εὐτυχές;
Oratio 6. Libanius. ed. Richard Foerster. Germany. 2014.
Sponsored by University of Leipzig.
Funding provided by European Social Fund Saxony.