Search the Perseus Catalog for:

← Previous Next →

Ε

[1] 1. Πῶϲ ἐντὸϲ τῷ καταλόγῳ δεύτερον εἰπὼν Ἀχιλλέωϲ Αἴαντα (B 768) τὴν πρώτην ἀριϲτείαν οὐ τούτῳ τῷ δὲ Διομήδει ἀνατίθηϲιν: ἢ ὅτι ὁ
μὲν δυϲκίνητοϲ καὶ μεγαλόφρων τὴν φύϲιν ὑπάρχων κατὰ πάϲαν τὴν μάχην ἦν ἄριϲτοϲ, ὁ δὲ ὀξὺϲ καὶ φιλότιμοϲ ὤν ὑπὸ τῆϲ Ἀγαμεμνονοϲ Δ ιομηδέἵ. A f. 62a c. l. προτροπῆϲ Δ 370 ἀνεπτέρωται· οἱ γὰρ νεανίϲκοι καὶ θυμοειδεῖϲ ὑπερεθιϲθέντεϲ εἰϲ μεγάλην τὴν ἐπίδοϲιν ἀναφέρονται. ἢ ὅτι εἰϲ τὸν μείζονα κίνδυνον αὐτὸν φυλάττει τὸν περὶ τῶν νεῶν· ἧττον γὰρ
ἀπεδίδραϲκε καὶ διὰ τὸ δέοϲ Ἀχιλλέωϲ (H 116. 17 ?) καὶ διὰ τῶν ὅρκων τὴν ὑποψίαν. καλῶϲ δὲ ὁ Διομήδηϲ προτρέπεται ἰδίᾳ · ἡ γὰρ κοινὴ πρὸϲ τὸ πλῆθοϲ προτροπὴ τὸν καθ’ ἕνα ἀμελέϲτερον ἐργάζεται, ἡ δὲ πρὸϲ ἕνα τινὰ μονομαχία εὐθαρϲέϲτερον καὶ γενναιότερον.

²³⁴⁵

[7] 7. ἀδύνατον τοῦτο πῶϲ γὰρ ἂν ἔζηϲεν ὁ οὕτω καιόμενοϲ ἅπὸ⁶ τῆϲ κεφαλῆϲ καὶ τῶν ὤμων ἐγχειρεῖ μὲν οὖν τῷ ἔθει λύειν, ὅτι ϲυγ κεχώρηται τὸ δοκεῖν τοὺϲ θεοὺϲ δύναϲθαι τοιαῦτα δρᾶν τιναϲ ἃ τοῖϲ, πάϲχουϲιν ἀκίνδυνά εἰϲι κατὰ τὴν ἐκείνων προαίρεϲιν. λύεται δὲ Vl
ἐκ τῆϲ λέξεωϲ διχῶϲ, ἢ ὅτι τὸ πῦρ οὐ κυριολογεῖ ἀλλ’ ἐπὶ τῆϲ λαμπὴ δόνοϲ τίθηϲιν, ἢ ὅτι μετωνυμικῶϲ ἀπὸ κρατόϲ τε καὶ ῶμων λέγει, ἀπὸ τῶν περιεχομένων ἐπὶ τὰ περιέχοντα· προείρηται γὰρ δαῖέ οἱ ἐκ κόρυθόϲ τε καὶ post h. v. B rasura ἀϲπίδοϲ ἀκάματον πῦρ (v. 4). ἢ καὶ ἐκ τοῦ ἔθουϲ· εἴωθε γὰρ om. B2 L ἐπὶ τῶν μαχομένων τὸ
πῦρ λαμβάνειν εἰϲ παράϲταϲιν B2 π in ras. τῆϲ ϲυντόνου ϲυντόμου L καὶ ἐνθέρμου ὁρμῆϲ· ὧϲ οἱ μὲν μᾶρναντο μάρνανται L δἐμαϲ πυρὸϲ αἰθομἐνοιο (Λ 596. N 67 3. P 366. (C 1 ) καὶ (Δ 342. MA 316) μάχηϲ καυϲτειρ ῆϲ ἀντίη ολῆϲαι ἀντιβολήϲαϲ L. καὶ τὰ περὶ τὸν Διομήδη οὖν παραϲτατικὰ τῆϲ κατὰ τούϲ ῶμουϲ καὶ τὰϲ χεἰραϲ
ἐνθέρμου ὁρμῆϲ καὶ τῆϲ κατὰ τὴν κεφαλὴν πυκνοτέραϲ ἐπιϲτροφῆϲ· οὕτω γὰρ om. B2 καὶ κορυθαίολοϲ κορυθαιόλοϲ ΒΒ2, tum ὁ Ἕκτωρ B2 εἴρηται.

Ζωίλοϲ Ζωῖλοϲ A ὁ Ἐφέϲιοϲ κατηγορεῖ τοῦ τόπου τούτου καὶ⁷ μεμφεται τῷ ποιητῇ τὸν ποιητὴν L, ὅτι λίαν γελοίωϲ πεποίηκεν ἐκ
τῶν ῶμων τοῦ Διομήδουϲ καιόμενον πῦρ· ἐκινδύνευϲε γὰρ ἂν καταβαλεῖν φλεχθῆναι καταφλεχθεὶϲ A ὁ ἥρωϲ. ἐνίοι μὲν οὖν παρειλῆφθαι τὸ ὡϲ κατὰ ϲυνήθειαν τῷ ποιητῇ, ὡϲ καὶ ἐντὸϲ ἑτέροιϲ ὣϲ οἱ μὲν μάρναντ δέμαϲ πυρόϲ, καὶ ἐνθάδε τὸ δαῖἐ οἱ ἀκάματον πῦρ, ἵν’ ᾖ ὡϲ πυρὸϲ φανταϲία, οὐκ εἰδικῶϲ ἰδικῶϲ A πῦρ L verbis poëtae δέμαϲ
πυρὸϲ adlidit αἰθομένοιο, tum ita peIsit: ὡϲ πυρὸϲ φανταϲίαν καὶ οὐκ εἰδικὸν πῦρ λέγει ὁ ποιητήϲ, ὃ βέλτιον ἂν εἰεν.

[20] 20. κατηγορεῖ καὶ τούτου Zωίλοϲ, ὅτι λίαν φηϲὶ γελοίωϲ πεποίηκε⁸ τὸν Ἰδαῖον ἀπολιπόντα τοϲ ῖππουϲ καὶ τὸ ἅρμα φεύγειν. ῥητέον οὖν ὅτι κατέθορε μὲν τοῦ ἅρματοϲ ὡϲ ὑπεραϲπίϲων τῷ ἀδελφῷ, εὐλα.
βηθεὶϲ δὲ τὸν πολέμιον εἰϲ φυγὴν ὥρμηϲεν. οἱ δὲ λέγουϲιν ὅτι είδὼϲ τὸ Διομήδουϲ φίλιππον διὰ τοῦτο ἐᾷ τοὺϲ ῖππουϲ, ὅπωϲ περὶ αὐτοὺϲ γένηται. ἢ ὅτι οὐκ ἐπέϲτηϲε τῷ ϲυμφέροντι· αἱ γὰρ φρένεϲ ταραχθεῖϲαι παρέπλαγξαν καὶ τὸν ϲοφόν. τοιοῦτοϲ εὺρίϲκεται παρ’ αὐτῷ καὶ Ἀλεξανδροϲ ⁹¹⁰¹¹¹² ἑλκόμενοϲ ὑπὸ τοῦ ἐχθροῦ καὶ ἀγχόμενοϲ ὑπὸ τῆϲ κόρυθοϲ καὶ ἀγνοῶν χρήϲαϲθαι τῷ ξίφει κατὰ τοῦ πολεμίου (Γ 369 sq .).

¹³

[8] 8. καὶ μὴν ἀπήλαϲτο τὸ ἄρμα. ἢ τῷ τόπῳ τῶν ἁρμάτων φηϲίν. διό τινεϲ ἔλεγον· παρ’ ὄχεϲφι πᾶϲιν ὀρίνθη θυμόϲ, ἵν’ ᾖ οὕτωϲ· τοῖϲ ἁρματηλάταιϲ ὁ Θυμὸϲ ὠρίνθη προϲσοκῶϲι τὸ δεινὸν ἐψ’ ἑαυ
τοὺϲ ἥξιν. τὰ δὲ ὲπείγοντα πρῶτον εἰπὼν ἐπιψέρει καὶ τῶν Τρώων τὀ πάθοϲ.

[127] 127. ad Ζ 129.

[132] 132. ν. 315—41.

[137] 137. schol. de variis domiciliorum et rusticorum et urbanorum
partibus quoniam casu cum h. l. in libris ( *B et L) coninctum est, in fine operis nostri edetur.

[153] 153. cf. ad Α 250.

¹⁴

[182] 182. καὶ πῶϲ γινώϲκει πολέμιον ὄντα ὅτι ἔϲτιν ὅτε καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν πόλεμον ϲυναντῶϲιν ἀλλήλοιϲ καὶ γνωρίζονται, ἐϲτι δ’ ὅτε
καἰ om. B Lp μὴ ὄντοϲ πολέμου κατοπτεύοντεϲ βλέπουϲι τοὺϲ ἀλλήλων ἀριϲτεῖϲ.

¹⁵

[265] 265. πόθεν δὲ οἶδεν ἐξ αἰχμαλώτων δηλονότι, ὅθεν καὶ ἰδομενεὺϲ ἔμαθε τὰ περὶ θρυονέωϲ (N 3 74 sq .). δύναται δὲ καὶ ὡϲ Ἀλργεῖοϲ εἰδέναι ταῦτα, εἰ γε Ἡρακλῆϲ ἐϲτράτευϲεν ἐπὶ Τροίαν ἐπίνοιαν
Lp.

¹⁶

[269] 269. πῶϲ παρὰ τῷ Πριάμῳ τὸ γένοϲ οὐ ϲώζεται; ὅτι τοὺϲ Λαομέσοντοϲ Ἡρακλῆϲ ἀπήγαγε πορθήϲαϲ τὴν Ἴλιον.

¹⁷

[290] 290. 91. ζητεῖται πῶϲ Διομήδουϲ μὲν ἀκοντίϲαντοϲ πεζοῦ, Πανβέλοϲ δάρου δὲ ἀπὸ ἅρματοϲ, οὕτωϲ ἐκ τοῦ κοιλοτέρου φερόμενον τὸ δόρυ
νεν Ἀθήν κατωφερῆ πεποίηκε τὴν τρῶϲιν. ἔϲτι δὲ λέγειν, ὅτι πρῶτον μὲν Ἀθήνᾶ καὶ τὰ ἑξήνη ἦν ἡ κατειnύνουϲα αὐτό, ἦν δυνατὸν τοῦτο ποιῆϲαι, ἔπειθ’ ὅτι προϲεπινεύϲαϲ ὁ Πάνδαροϲ ἕνεκα τοῦ θεάϲαϲθαι, εἰ καιρίωϲ τέτρωται ὁ Διομήδηϲ, οὕτωϲ ἐβλήθη διὰ τῆϲ ῥινὸϲ τὴν γλῶϲϲαν. οἱ δὲ ὅτι ἐντὸϲ ἀνωμάλοιϲ τόποιϲ μαχομένων εἰκὸϲ τὰ μὲν ἅρματα ἐντὸϲ χθαμαλωτέροιϲ
¹⁸¹⁹²⁰²¹²² τόποιϲ τρέχειν τοὺϲ δὲ πεζοὺϲ ἀπὸ μετεώρου μάχεϲθαι, ὥϲτε καὶ τὸν Διομήδη ἀφ᾿ ὕψουϲ βεβληκέναι. ἢ ὅτι δειλωθεὶϲ τῇ ὁρμῇ τοῦ ἥρωοϲ ὁ Πάνδαροϲ ϲυνεκάθιϲεν.

[315] 315—41. οὐχ ἵνα μὴ τρωθῇ· πῶϲ γὰρ ἐνόμιϲεν ἄτρωτον τὸν²³
ἑαυτῆϲ πέπλον εἶναι, τιτρωϲκομένων καὶ τῶν θεῶν; ἀλλ᾿ ὑπὸ οὐδενὸϲ αὐτὸν αὐτῶν cod. τῶν πολεμίων ὁραθῆναι θέλει. ὡϲ γὰρ αὐτοὶ οἱ θεοὶ τοῖϲ ἀνθρώποιϲ εἰϲὶν ἀφανεῖϲ, οὕτω καὶ ἡ ἐϲθὴϲ αὐτῶν ἀόρατοϲ. πῶϲ οὖν ἐπιφέρει μή τιϲ Δαναῶν τα χυπώλων χαλκὸν ἐνὶ ϲτήθεϲϲι βαλὼν ἐκ θυμὸν ἕληται ἀπὸ τοῦ ἡγουμένου ἐδήλωϲε
τὸ ἑπόμενον. εἰ γὰρ ὤφθη, ἴϲωϲ ἂν ἐτρώθη, καὶ τρωθεὶϲ ἀπέθανε. Διομήδηϲ δὲ μόνοϲ ἐπεδιώκει· τὴν ἀχλὺν γὰρ ἦν ἀφηρημένοϲ.

(336). διὰ τί κατὰ χειρὸϲ τιτρώϲκεται ἡ Ἀφροδίτη; ὅτι τῆϲ χειρὸϲ²⁴ λαβομένη ὅτι δεῖ λαβ. Lp παρῄνει τὴν Ἑλενην (Γ 385).

διὰ τί κατὰ χειρὸϲ τιτρώϲκεται Ἀλφροδίτη; ὅτι χειρὶ λαβομένη
παρῄνει τὴν Ἑλένην. καὶ ἄλλωϲ. ἠρέθιϲται ἀκούϲαϲα.

[341] 341. ἄλογοϲ ὁ ϲυλλογιϲμόϲ· οὐ γὰρ διότι ϲῖτον καὶ οἶνον οὐ²⁵ προϲφέρονται, διὰ τοῦτό εἰϲιν ἀναίμονεϲ καὶ ἀθάνατοι· πολλὰ γὰρ καὶ ἄλλα ζῶα οὐ προϲφέρεται ταῦτα. λύεται δὲ ἐκ τῆϲ λέξεωϲ· ὑπακοῦϲαι γὰρ δεῖ τῷ οὐ ϲῖτον ἐδουϲιν ἀλλ᾿ ἀμβροϲίαν, τῷ δὲ οὐ πίνουϲιν
οἶνον ἀλλὰ νέκταρ.

²⁶²⁷²⁸²⁹³⁰³¹³²³³³⁴

[338] 338. οὐκ εὖ φαϲι προϲκεῖϲθαί τινεϲ τὸ πολλά οὐκ εὑ φαϲ. ἔνιοι πρόϲκειται τὸ πολλά Lp· καὶ γὰρ ἐραϲτήϲ ἐϲτι om. Lp καὶ ἀδελφὸϲ μαὶ τοῖϲ αὐτοῖϲ βοηθεῖ. ῥητέον δὲ om. Lp ὅτι τὸ γυναικεῖον καὶ ἀϲθενὲϲ ἐμφαίνει ἡ πολλὴ δέηϲιϲ καὶ τὸ γονυπετεῖν LP add.: ἄμπυξ δὲ κτλ. quae huc non pertinent.

³⁵

[430] 430. καὶ πῶϲ ὕϲτερον (889 sqq.) ὑβρίζει αὐτόν; ὅτι τὸ δίκαιον ὑπερέβαινεν οὐ βοηθῶν ἀλλὰ καὶ αὐτουργῶν κατὰ τῶν Ἀχαιῶν· Περίψανια γοῦν ἀπέκτεινεν (ν. 842).

³⁶

[451] 451. καὶ πῶϲ Διομήδηϲ οὐ μηνύει τοῖϲ Ἀχαιοῖϲ ὅτι εἴδωλον ἦν, τὴν ἀχλὺν ἀφῃρημένοϲ ἀφήρηται γὰρ τὴν ἀχλὺν Lp, ὄφρ’ ε ὐ ὠγινϲκοι
ϲκοι γινώϲκῃ L p θε ὸν ἠδὲ om. Lp καὶ ἄνδρα (v. 128); ῥητέον δὲ om. Lp ὅτι τὸ εἴδωλον ἀμφοτέρων τούτων ⟨ἀμφοῖν, om. τούτων, Lp> ἐϲτέρηται.

³⁷

[453] 453. τὸ λαιϲήια εἰ καὶ ἄλλοι ἄλλωϲ ἀποδεδώκαϲιν, ἀλλ’ ἐγῶ λαιϲήια. φημι ϲάκη λέγειν κοῦφα ἤγουν ἐλαφρά — τοῦτο γὰρ δηλοῖ τὸ πτερό εντα —
εντα —, λαιϲήια δὲ εἰρῆϲθαι τὰ ἐντὸϲ τῇ λαιῇ βαϲταζόμενα μικρὰ ἀϲπιδίϲκια, ὥϲ ποτε ἔφη ὁ δ’ ἀριϲτερὸν ὦμον ἔκαμνεν ἔμπεδον αἰὲν ἔχων ϲάκοϲ αἰόλον (Π 106). πτερόεντα δὲ ὡϲ κοφα· τῷ δ εὐτε πτερὰ γίνετο (Τ 386).

³⁸

[504] 504. πῶϲ τὸν οὐρανὸν πολύχαλκον λέγει καὶ πάλιν χρυϲοῦν, ὡϲ
τὸ χρυϲἐῳ ἐντὸϲ δαπέδ ῳ (Δ 2) ἰϲτέον δὲ ὅτι ὅταν μὲν ϲτερεὸν βούληται λέγειν, τότε πολύχαλκόν φηϲιν, ὅταν δὲ καλόν, χρυϲοῦν.

³⁹

[522] 522. διὰ τί μὴ πύργοιϲ ἢ ὄρεϲιν; ὅτι ὕϲτερον κινηθήϲονται.

⁴⁰

[533] 533. τὸ ἦ ὅτι μὲν ταὐτὸν ϲημαίνει τῷ τὸ Lἔφη διϲυλλάβῳ καὶ τῷ φῆ διγραμμάτῳ ῥήματι παρ’ Ὁμήρῳ δῆλον, καὶ δοκεῖ γεγενηϲθαι
⁴¹⁴²⁴³⁴⁴⁴⁵ τὸ ἦ ἀπὸ τοῦ φῆ κατὰ ἀφαίρεϲιν τοῦ β. ζητοῦϲι δὲ τίϲ ἡ διαφορὰ τοῦ ἦ πρὸϲ τὸ φῆ. διαφέρειν δὲ φαίνεται, ὅτι τὸ μὲν ἦ ἐπὶ προειρημένοιϲ λόγοιϲ ἐπιλέγεται, οἷον ἐντὸϲ τούτοιϲ· ἡ καὶ κυανἐῃϲιν κυανέοιϲιν L. ἐπ ὄφρύϲι νεῦϲε Κρονίων (Α 52S), ἢ καὶ ἐπ’ ἀργυρέῃ κώπῃ ϲχέθε
χεῖρα βαρεῖαν (Α 219)· προειπόντοϲ γὰρ τοῦ Διὸϲ καὶ τοῦ Ἀχιλλέωϲ, ταῦτα ὁ ποιητὴϲ λέγει, καὶ δι’ ἀμφοτέρων ὅλων τῶν ποιήϲεων οὕτωϲ αὐτὸ καὶ μόνον ὑποτάττει. τὸ δὲ φῆ καὶ τὸ ἔφη καὶ προτάϲϲεται τῶν ῥηῆῆηϲομένων λόγων καὶ τούτοιϲ ὑποτάϲϲεται. καὶ μία μὲν αύτη διαφορὰ τοῦ φῆ καὶ τοῦ ins. L ἔφη πρὸϲ τὸ ἦ, δευτέρα δὲ αὕτη ·
τὸ μὲν γὰρ om. L ἦ καθ’ ἕνα χηματιϲμὸν ἐκφέρεται καὶ ϲημαίνει. ῥῆμα τὸ ἢ, εἶπὲν, ὁριϲτικὸν ἑνικὸν ἀορίϲτου χρόνου δηλωτικὸν ὑπάρχον τρίτου προϲώπου, τὸ δὲ φῆ κλίϲιν εἰϲ ἄπανταϲ χρονουϲ καὶ τοὺϲ ἀριθμὸϲ καὶ τὰ πρόϲωπα καὶ τὰ γένη λαμβάνεται λαμβάνει L., καὶ τρέπεται καθάπερ τῶν ἄλλων ῥημάτων τὰ παραπλήϲια.

παρὰ δὲ τοῖϲ Ἀττικοῖϲ ἐϲτι τι μονοϲύλλαβον ῥῆμα καὶ μονογράμματον ἦ, ϲημαίνει δὲ δύο, τὸ μὲν τι μέντοι Bd L, corr. Bkk. ταὐτὸ ταὐτὸν L τῷ παρ’ Ὁμήρῳ· χρῶνται γὰρ αὐτῷ παραπληϲίωϲ ἀντὶ τοῦ om. L ἔφη κατὰ τοῦ τρίτου προϲωπου, τὀ δέ τι ταὐτὸν τῷ ὑπῆρχον τὸ ὑπηρχ. quae B et L om ., praeente Dindorfio e schol.
Od. addidi, ὃ ποιεῖ ἦν, ὅπερ ἐπιπολάζει νῦν. τῶν δὲ Ἀττικῶν ο μὲν ἀρχαιοί μονογράμματον αὐτὸ προεφέροντο, οἱ δὲ νεώτεροι ϲὺν τῷ ν, καθάπερ τῶν πρεϲβυτέρων τινέϲ. χρῆται δὲ τούτῳ τοῦτο L ὁ ποιητὴϲ ποτὲ μὲν εἰϲ δύο ϲυλλαβὰϲ διαιρῶν αὐτὸ καὶ δύο γράμματα βραχέα, οἰον ἐπὶ τοῦ Nέϲτοροϲ εἴ ποτε κοῦροϲ ἔα e schol. Od.
add. Dind. νῦν αὐτέ με γῆραϲ ἱκάνει (Δ 321 ), καὶ τοῖοϲ ἔα ἐντὸϲ πολέμῳ, ἔργον δἐ μοι οὐ φίλον ἠεν (ξ 222). τούτων τὸ πρὸτερον ἐκτείνων γράμμα εἰϲ τὸ ϲυγγενὲϲ τὸ η, οἷον ἀλλ’ ὅτε δὴ μὴ L ϲχεδὸν ῆα κι ὼν νεὸϲ ἀμφιελίϲϲηϲ (κ 156). ἐντὸϲ γὰρ τούτοιϲ ταὐτόν τι λέγει τῷ τὸ codd., corr. Bkk. ῆμην. τὸ δὲ μονοϲύλλαβον
οὐχ εὑρίϲκομεν παρ’ αὐτῷ κατὰ τῆϲ δυνάμεωϲ τὴν δύναμιν L ταύτηϲ ἀλλὰ κατὰ τὴν ἑτέραν τῆϲ ἑτέραϲ L μόνον. τῶν δὲ Ἀττικῶν ἐϲτι. παρὰ ἰρατίνῳ κρατύνῳ L ἐντὸϲ Πυτίνῃ· γυνὴ δ’ ἐκείνου πρὸτερον ἦ ἦν codd., corr. Buttm., νῦν δ’ οὐκέτι, καὶ παρὰ τῷ om. L⁴⁶⁴⁷⁴⁸ Ϲοφοκλεῖ ἐντὸϲ τῇ Ννιόβη· ἦ γὰ ρ φίλη ἐγ ὼ τῶνδε τοῦ προφερτέρo υ, καὶ ἐντὸϲ Oίδίποδι τῷ ἐπὶ Κολωνῷ (ἐπικλωνῷ L, potius τῷ Τυράννῳ, v. 1123) ἦ ἦν codd. δοῦλοϲ οὐκ ὠνητὸϲ ἀλλ’ οἰκοτρα ρήϲ, καὶ παρὰ Πλάτωνι τῷ φιλοϲόφῳ (Rep. l, p. 328 C) οὐ γὰρ ἐγ ὼ ἐντὸϲ δυν άμει ἢ codd. ἦν τοῦ ῥὸᾳδίωϲ.

⁴⁹

[576] 576. τὸ ἔνθα Π υλαιμένεα —μένεα B ⟩ἐλέτην εἰϲ τὸ ἔνθα Πυλ. ἑλL μάχεται τῷ ἐν τῇ παρὰ νηυϲὶ μάχη ζῶντι καὶ ἑπομένῳ τῷ παιδὶ Ἁλρπαλίωνι· παρὰ δέ ϲφι πατὴρ κίε δάκρυα λείβων (N 658). ἡ δὲ λύϲιϲ ἀπὸ τῆϲ λέξεωϲ· καὶ γὰρ ὁ Πυλαιμένηϲ —μενὴϲ B ὁμώνυμοϲ εἰναι δύναται, καὶ τὸ μετὰ δέ ϲφι πατὴρ κίε δάκρυα λείβων
μετωνυμικῶϲ· ἐκδέχεται ἡ τοῦ πατρὸϲ μνήμη. καὶ τὸ ἔνθα Πυλαιμένεα —μένεα B ἑλέτην οὐ πάντωϲ ἐϲτὶν ἀνεῖλον, ἀλλὰ κατέλαβον, ὡϲ ἐπὶ τοῦ ζωὸν ἕλ’ ἑλον B L ἵπ πω γά ρ οἱ ἀτυζομένω πεδίοιο (Ζ 38). οὐδὲ γάρ ἀγῶνα αὐτοῦ εἴρηκεν, οἷα εἴωθε λέγειν τοῖϲ ἀποθανοῦϲι· τάχα οὑν αὐτὸϲ αὐτὸ L. μόνον τέτρωται.

⁵⁰

ϲκόπει τὴν φράϲιν [ἕλετο] ἑλέτην· ἐπόρθηϲαν, διὰ τὸν ἡνίοχον καὶ τοὺϲ ἵππουϲ, ἤ ϲυλληπτικῶϲ· τὠ τε Θρήκηθεν ἄητον (1 5). πῶϲ οὑν τῷ υἱῷ ἕπεται δάκρυα λείβων ἐντὸϲ τῆ ἐπὶ ταῖϲ ναυϲὶ μάχῃ· ἔν θᾶ οἱ υἱὸϲ ἐ πᾶλτo Πυλαιμένεοϲ βαϲιλῆ οϲ (14 643 ): ἔϲτιν οὗν ὁμωνυμία, καὶ ὁ μὲν ἀρχηγόϲ, ὡϲ Ἴαϲοϲ α ὐτ’ ἀρχ ὸϲ μὲν Ἀθηναίων
ἐτέτυκτο, 33 ], ὁ δὲ βαϲιλεύϲ. διὸ πολλὴ γίνεται περὶ αὐτῶν ϲπουδὴ τῶν Παφλαγόνων καὶ Ἀλεξάνδρου. πῶϲ δὲ ὁ Ἁρπαλίων ἐνταῦθα οὐκ ἐ Τήμυνε τῷ πατρί, εἰ τούτου ἦν υἱὸϲ τοῦ Πυλαιμένεοϲ;

⁵¹

ἔνιοι τοῦτον (V 643. 658) ἐνόμιζον εἰναι τὸν ἐντὸϲ τῷ ε ἀναιρεθέντα . ⁵²⁵³⁵⁴⁵⁵ ἔνθα Πυλαιμένεα ἑλέτην ἀτάλαντον Ἄρηι ἀρχον Παφλα⁵⁶ γόνων. ἔϲτιν οὖν ὁμωνυμία, ἐκείνου μὲν ρχοντοϲ ὄντοϲ, τούτου δὲ βαϲιλέωϲ. πολλαὶ γὰρ παρὰ τῷ ποιητῇ ὁμωνυμίαι· Ϲχεδίοι γὰρ δύι Φωκέων ἡγούμενοι, ὁ μὲν Περιμήδουϲ (0 515), ὁ δὲ Ἰφίτου (B 517)
οὓϲ ἀμφοτέρουϲ Ἕκτωρ ἀναιρεῖ. Εὐρυμέδοντεϲ δύο ἡνίοχοι, ὁ μὲν Ἀγαμεμνονοϲ (Δ 228, ὁ δὲ Νέϲτοροϲ ( Θ 114. Λ 620). κήρυκεϲ Εὐρυβάται δύο, ὁ μὲν δυϲϲέωϲ (B 184. τ 246), ὁ δὲ Ἀγαμέμνονοϲ (Α 320. I 170). Ἄδραϲτοι τρεῖϲ βάρβαροι, ὁ μὲν ὑπὸ Διομήδουϲ (Λ 328), ὁ δὲ ὑπὸ Μενελάου (Z 51 ), ὁ δὲ ὑπ Πατρόκλου (Π 694) ἀναιρούμενοϲ.
Ἀκάμαντεϲ δύο, ὁ μὲν ΕΘὐϲώρου (Z 8), ὁ δὲ Ἀντήνοροϲ B⟩ 823). Ἀϲτύνοοι δύο, ὁ μὲν ὑπὸ Διομήδουϲ ἀναιρούμενοϲ (Ε 144), ὁ δὲ Πολυδάμαντοϲ ἡνίοχοϲ (Ο 455). Θόωνεϲ βάρβαροι τρεῖϲ, ὁ μὲν ὑπὸ Διομήδουϲ (ε 152), ὁ δὲ ὑπ ὸ Ὁδυϲϲέωϲ (Λ 422), ὁ δὲ ὑπὸ Ἀντιλόχου (Ν 545) ἀναιρούμενοϲ. Μελάνιπποι τρεῖϲ, ὁ μὲν ὑπ ὸ Ἕκτοροϲ παραινούμενοϲ
ἐμπεϲεῖν ταῖϲ ναυϲίν (0 547 ), ὁ δὲ ὑπὸ Τεύκρου (Θ 276), ὁ δὲ ὑπὸ Πατρόκλου (Π 695) ἀναιρούμενοϲ. Ὀψελέϲται δύο ὁ μὲν ὑπ’ Θὐρυπύλου, ὁ δὲ ὑπ’ Ααντοϲ. Πυλάρται δύο, ὁ μὲν ὑπ’ Αἴαντοϲ ( Λ 491). ὁ δὲ ὑπ ὸ Πατρόκλου (Π 696). Πείϲανδροι δύο, ὁ μὲν ὑπό Ἀγαμέμνονοϲ (Λ 122), ὁ δὲ ὑπὸ Μενελάου (Ν 601 ).

[584] 584. πῶϲ ἐπὶ τοῦ ἅρματοϲ ἑϲτηκὼϲ τὴν κεφαλὴν ξίφει πλήττεται;⁵⁷ τάχα οὖν τὰϲ ἡνίαϲ ἀναλαβεῖν θέλων ἐθέλων Lp νορκήϲαϲ ὑπὸ Λ τῆϲ πληγῆϲ κατέκυψεν κατέκυψεν ante ἢ ναρκ. Lp.

[631] 631. πῶϲ οὖν ϲυγγενεῖϲ ὄντεϲ μάχονται: οὐκ ἐδόκει μιαρὸϲ⁵⁸⁵⁹⁶⁰⁶¹⁶²⁶³⁶⁴⁶⁵εἰναι ὁ ἐντὸϲ πολέμῳ θάνατοϲ. ἄλλωϲ τε καὶ ἀρνοῦνται τὴν ϲυγγένειαν · ψηϲὶ γὰρ ὅτι ψευδόμενοι δἐ ϲἐ φαϲι Διὸϲ γόνον (v. 635).

⁶⁶

ὑπὸ ϲυγγενοῦϲ δὲ ἀναιρεῖται, ὅτι καὶ ϲυγγενῆ ἀνεῖλε τὸν Λκύμνιον· φίλον γὰρ μήτρ ωα κατέκτα (B 662).

[695] 695. Δ 491.

[741] 741. 9 447 (p. 44).

⁶⁷

[757] 757 . χαριέντωϲ τὸν υἱὸν ἁμαρτάνοντα παρὰ γνώμην τοῦ κυρίου κολάζειν οὐκ ἐπιχειρεῖ. πῶϲ οὖν Ἀθην τοῦτο οὐκ ἀναμένει ὅτι οὐκ ἴδιον Ἀλφροδίτηϲ πόλεμοϲ, ὡϲ καὶ ζεύϲ· οὔ τοι, τέκν ον ἐμόν, δέδοται πολεμήια ἔργα (v. 428).

[771] 771 *B (id. L. f. 119, 11) ad ν 103 pertinet, quem versum quaestini instituendae anam dedisse Etym. M. ν. ἠεροειδέϲ docet: καὶ γὰρ ἄτο πον θεοῖϲ ϲκοτεινὸν ἀνεῖϲθαι.

⁶⁸

[778] 778. τὸ τρυφερῶϲ ὡϲ πελειάδαϲ πορεύεϲθαι ἀπρεπέϲ. λύεται δὲ ἐκ τῆϲ λέξεωϲ τὰ γὰρ ἱθματα οὐκ ἐϲτιν ἴχνη, ἀλλ’ ὁρμήϲειϲ ⟨ὁρμήματα
Scor.⟩ καὶ πτήϲειϲ.

⁶⁹

οὐ περιϲτεραί γενόμεναι, ἀλλ’ ὅμοιαι ⟨ὁμοῖαι B⟩ ⟩ τοῖϲ ἴθμαϲιν, ἤγουν τοῖϲ ὁρμήμαϲι καὶ ταῖϲ τῶν περιϲτερῶν εἰϲ τὸ ϲτρατόπεδον ἔρχονται· τὸ γὰρ ὡϲ πελειάδαϲ τὰϲ θεὰϲ πορεύεϲθαι ἀπρεπέϲ.

⁷⁰

τὴν ὁρμὴν καὶ τὴν πτῆϲιν· ἄτοπον γὰρ τρυφερῶϲ βαδίζειν τὰϲ εἰϲ
ἐϲκευαϲμέναϲ. ἄλλωϲ. καλῶϲ τῶν βουλομένων λαθεῖν τὰ ἴχνη περιϲτεραῖϲ εἴκαϲεν. ἀφανῆ γὰρ αὐτῶν τὰ ἴχνη, ὡϲ Ἀλριϲτοτέληϲ. τρήρωϲι πε ἤ καὶ διὰ τὸ καθαρὸν ἢ διὰ τὸ ταχύ.

[857] 857. 5 407.

⁷¹

[886] 886. καὶ πῶϲ ἂν ὁ Ἄρηϲ ἔπαϲχε δεινὰ ἐντὸϲ τοῖϲ νεκροὶϲ κείμενοϲ,
⁷²⁷³⁷⁴⁷⁵⁷⁶ εἰ μὲν γὰρ ζῶν, πῶϲ ἐπιφέρει διαϲτέλλων ῆ κεν ζὼϲ ἀμενηνόϲ εἰ⁷⁷ δὲ καὶ τεθνηκώϲ, πῶϲ ἀποθανεῖν ἠδύνατο, ὡϲ καὶ ἀποθανὼν ἔτι ἔπαϲχεἰ δεινά; λύϲιϲ γὰρ τῶν δεινῶν ὁ θάνατοϲ. ῥητέον δὲ ὅτι ὁ δεύτεροϲ ἀντὶ τοῦ εἰ ϲυναπτικοῦ κεῖται, ὡϲ τὸ ὄφρα καὶ Ἕκτωρ είϲεται, ἦ
καὶ ἐμὸν δόρυ μαίνεται ἐντὸϲ παλάμῃϲιν (Θ 111), καὶ ὁ λόγοϲ οὕτωϲ· δεινὰ ἂν ἔπαϲχον ἐντὸϲ τοῖϲ νεκροῖϲ κείμενοϲ, εί ζῶν ἀϲθενὴϲ διὰ τὸ τραῦμα ἦν.

[890] 890. ad φ 389.

Quaestionum Homericanum ad Iliadem pertinentium reliquiae. Porphyry. ed. Hermannus Schrader. United States. 2017.

Current edition First1KGreek

Quaestionum Homericanum ad Iliadem pertinentium reliquiae (Greek) (Porphyrius. Porphyrii Quaestionum Homericanum ad Iliadem pertinentium reliquiae, Fasc I-II. Schrader, Hermann, editor. Leipzig: Teubner, 1880-1882)

Notes on the current edition

Quaestionum Homericanum ad Iliadem pertinentium reliquiae

1. B f. 62ᵇ ad Διομήδεϊ. L f. 91b. Lp f. 102a c. l. ἔνθ’ αὖ Τυ- δείδῃ Διομή δεϊ.

2. 1 φύξιν, ὑ e corr., B⟩ 3 φύξα L 20 ἀλλὰ τῷ Δ. L ἀνατίθεται A. 22 φιλότιμοϲ ὡϲ A ὑπὸ τῆϲ τοῦ Ἀγ. L. 23 ἐπτέρωται, in marg. ab ead. man ανε, Lp θυμὼδειϲ A, θυμοοιδεῖν L. 25 νέων A, cui quae sequuntur desunt 27 ὑπεροψίαν L

3. 15 sqq. Rem neque verba spectanti cum quaestione H orphyriana ad B⟩ 844 sqq. edita coniungendum est.

4. 25sqq. Verba inde ab ἧττον corruptissima et ut videtur laenis hiantia co- dices secutus edidi. Dt quo modo δέος Ἀχιλλέως Aiacem ad maiorem virtutem impulerit versibuxsupra commemoratis explicari possit, quidnam ὅρκων ὑποψία vel ὑπερψια sibi velit et cuinam adscribatur haereo.

5. 27 sqq. Si non ad Minervae sed ad AAgamennonis (v. 9) hortationem spectant, scholium cum quaestione ad Δ 401 edita iungendum est sed verba corrupte tradita iudicium constare non sinunt.

6. *B f.2b ad κρατόϲ. lade a lin. 9 (εἶωθε) etam *B f. 153b ad πυρὸϲ Λ 596 (B2) et L ibid. f. 243a.

7. A f. 62a c.l. ἀκάματον. L f. 92a. Cf. Cramer, An. Par. III, p. 9. 165.

8. *B f. 63a ad ἀπόρουϲε. L f. 92ᵇ c.l. Ἰ Ἰδαῖοϲ δ᾿ ἀπόρουϲε. Lp f. 102b et Α f. 62b c. eod. l.

9. 27 καὶ τούτου τοῦ τόπου ὁ Ζ. A πεποίηκεν ὁ ποιητὴϲ τὸν Ἰδ. A 28 A. post φεύγειν ita: ἠδὐνατο γὰρ μᾶλλον ἐπὶ τοῖϲ ῖπποιϲ ἀλλὰ ῥητέον ὅτι, L: δυνατὸν γὰρ μᾶλλον ἐπὶ τοῖϲ ῖπ ποιϲ φυγεῖν, ἀλλὰ ῥητέον ὅτι κτλ. . 29 τὸν ἀδελφὸν A 30 εἰϲ φυγὴν ἐτράπη A 31 τὸν Διομ. φίλ. Lp 32 ἐπέϲπειϲε B, ἔϲπειϲε A (?), ἐπέπειϲε Lp, ἀπέϲπαϲε L, ἐπέϲτηϲε Bkk. ταραχθῆϲαι A 33 τὸ ϲοφ. A καὶ ὁ Ἀι. A.

10. 5 B⟩ f 62a ad πῦρ (v.7): πῦρ ἐνταῦθα τὴν λαμπηδόνα καλεῖ.

11. 15 —17 Cf. Porph yr. quaest. Vatic. 3 (= *B Z 359): . . . καὶ κορυθαίολος οὖν ὁ συνεχῶς κινῶν τὴν κόρυθα

12. 27 sqq. Cf. Eust. p. 516, 22 sqq.

13. B f. 63a ad παρ ὄχεϲψι. L f. 93b. Lp f.102b c. l. παρ δχεϲψι.

14. B f. 66a ad L. γιγνώϲκων. L f. 99a Lp f. 150b c. l. ἀϲπίδι γινώϲκων.

15. Lp f. 107a c. l. τῆϲ γάρ τοι γενεῆϲ.

16. Lp f. 107a c. l. λάθρη Λαομέσοντοϲ.

17. A f. 68 c.l. βέλοϲ δ᾿ ἴθυνεν Ἀθήνη καὶ τὰ ἑξῆϲ. L f. 102a. Lp f. 107b c. l. τὸῦ δ’ ἀπὸ μὲν γλῶϲϲαν.

18. 1 ἀγόμενοϲ B⟩ LLp post κόρυθοϲ AL. ins.: καὶ τῆϲ παρούϲηϲ ϲυμρορᾶϲ 2 τῷ παρόντι ξίφει AL 24 ἐζήτηται L μὲν om. L. 26 τὴν πτῶϲιν Lp Ἀθηνᾶ om. Lp 27 αὐτὸ om. Lp ἧ δυν. ῆν L ἐπειδὴ A 28 ἐτρώθη L 29 ῥηνὸϲ A γλῶτταν L. 30 ἀνομάλοιϲ A.

19. 1 Cf. Porph. Γ 370.

20. 3 sqq. Cf Nicanor (schol. A).

21. 18—23 Quod codicis B⟩ scholia huc pertinentia non exstant e conditione fol. 68. 69 ( E 259 3—55) explicaturi v. Hiller ap. Fleckeis. XCVII,p. 803.

22. 24 sqq. B⟩ f. 68 ad βέλος δ’ ἔθυνεν (ab eo qui textum utriusque folii scripsit exaratum ; id. L. f. 102a): δητοῦσι ⟨τινες add. L ⟩, πρ τοῶ Πανδάρου τῷ δόρατ πεληότος κ ατὰ τὸν ἀψθσλμὸν τὲ δόρυ ἐξῆλθε διὰ ⟨κατὰ L⟩ τοῦ γενείου. ῥητέον οὖν ὅτι Ἀθηνᾶ μείξων ιὖσα καὶ ὑψηλοτέρ ἄνωθεν κατενεχθῆναι ἐποίησε τὸ δίρυ, ῥῖνα παρ ὀψθαλ μόν, καὶ οὕτως λευκοὺς διεπέρησεν ἀδόντας.

23. Lp f. 108a c. l. ἀμφὶ δ᾿ ἑὸν (v. 314.)

24. *B f. 65a ad v. 132. Lp f. 104b. L f. 96b.

25. *B f. 69b ad οὐ γὰρ ϲῖτον.

26. 1 τόποιϲ om. Lp 1. 2 ὥϲτε κτλ. prohis Lp ita: ἔτεμε δὲ τὴν γλῶϲϲαν αὐτοῦ, ὅτι ἐπιώρκηϲεν καὶ ὅτι δι᾿ αὐτῆϲ ἐμεγαλαύχει 2—3 ὅτι — ϲυνεκ. nov. schol. A δηλωθείϲ A, δειλιάϲαϲ L τὴν ὁρμὴν τοῦ ἥρ. ἄλλοι φαϲὶ ϲυνεϲ. L

27. 4 sqq. Veri simillimum est brevia scholia quae ad v. 315—41 congessimus inter se cohaerere et e quaestIone derivata esse a Porphyrio de pugna Diomedis et Veneris instituta. Cf. Porph. Ζ 129. Qui factum sit, ut nostro loco ampliora. cod. B scholia non exstent, v. ad p. 80, 18.

28. 8—11 Lp f. 108b c. l. ἀμβροσίου (v. 338): καὶ πῶς αὐτὸν προβάλλεται; οὐχ ὡς ἄτρωτον ἀλλ᾿ ὡς ἀψανείας ποιητικόν. Διομήδης δὲ ὁρᾷ αὐτὸν ὑπὸ Ἀθηᾶς ἐνερυούμενος.

29. † A f. 68b c. l. πρόσθε δέ ο (v. 315): . . . . οὐχ ὡς ἀτρώτῳ δὲ περιβάλλεν τὸν πέπλον αὐτῷ ἀλλ᾿ ἵνα κρύψ αὐτόν (id. L f. 103a, nisi quod αὐτὸν τὸν πέπλου).

30. 12 sqq. † A f. 64b c. l. ἀτὰρ εἴ κε (v. 131): . . . . κατὰ χεῖρα τιτρώσκεται ἡ Αφροδίτη, ὅτι χειρὶ λαβομέν παρήνει τῇ Ἑλένῃ (rel. v. ad lin. 15). Sim. Paris. ap. Cramer. III, p. 166.

31. 15 καὶ ἄλλωρ — ἀκούσασα ex ampliore aliquo scholio male excerpta esse, schol. A v. 131 docemur (I p. 203, 30 sq. Dind.): . . . . . καὶ ἄλλωρ. ἠρέθιοτχι ἀκύουδα πρακτικη ψρόνησις καὶ ⟨om. A⟩ καταψρονεῖν τὸν Διομήδη ἡδονῶν παρασκευάξε (cf. B, III, p. 236, 32 Dind.). Quae cur item ad Porphyrium referantur causa non adest.

32. 16 sqq. † Eust. p. 554, 2 (exscript. in cod. Par. 2767, ap. Cramer., . p. 209): ἔνθα σημείωσαι ὅτι ἐν τῷ οὐ γὰρ σῖτον ἔδουδι δεὶ κατὰ τὸν Πορψύριον προσυπακούειν τὸ ἀλλ᾿ ἀμβροσίαν κτλ.

33. Lp f. 108ᵇ οὐ γὰρ σῖτον ἔδουσ᾿; καὶ μὴν πολλὰ τῶν ξώων οὐ σῖτον ἔδουσιν, οὐ πίνουδιν οἶνον, καὶ οὔτε ἄναιμα οὔτε ἀθάνατά εἰσι. δεῖ τοίνυν προσυν SCHRADER, Porphyr Qu. Hom

34. B f. 70a ad πολλὰ. Lp f. 109a c. l. πολλὰ λιϲϲο· μένη.

35. Lp f. 110a c.l. ταῦτα δ’ Ἄρηι.

36. B f. 71ᵇ ad δῖοι Ἀχαιοι. L. f 180a. Lp f. 110b c. l. ἀμψὶ δ’ ἄρ’ εἰδώλῳ δᾐουν ἀλλή λων.

37. *B f. 72a ad L f. 108a, II.

38. A f. 51a c.l. χρυϲέῳ ἐν δαπέδῳ (Δ2). L. ib. f. 72a.

39. B⟩ f. 73a ad νεφέλῃϲιν.

40. *Bf. 73a ad νεφέλῃϲιν *Β f. 73b ad ἦ. L f. 110b. Cf. schol. θ 186.

41. 14 τὸ λαιϲήιά τε πτερόεντα ἄλλοι ἄλλωϲ ἀποδ. ἐγὼ δέ φημι ϲάκη λέγειν τὰ χειροϲκοὐτερα (? ) κοῦφα ἤτοι ἐλαφρά, λαιϲήια δὲ εἰρῆϲθαι τὰ ἐντὸϲ τῇ λαιῇ βαϲταζόμενα, ὥϲ ποτε ἔφη κτλ. L 16 μικρὰ ἀϲπιδίϲκια om. D 18 πτερόεντα δὲ ὅτι κοῦφα ἦν ὡϲ πτερά· τῷ δ’ εὐτε κτλ. L 21 post δαπέδῳ add. L: καὶ οὐρανὸν ἐϲ πολύχαλκον μὲν post ὅταν om. L. 22 ὅταν — χρυϲοῦν om. L

42. ακούειν τὸ οὐ σῖτον ἀλλ ἀμβροσίαν , οὐ πίνουσιν οἶνον ἀλλὰ νέκταρ. Eadem in cod. Parisino 2556 ap. Cramer., p. 166, mixta legatur cum altero col. B⟩ scholio (ap. Dind. Ill, p. 247, 13 —16), quod huc non pertinet

43. 16 Eust. p. 570, 31: Ἡ ρωδι ανὸς δέ ψησι καὶ άντα τό κατὰ μάχην σκεπαστήρια λαισήια λέγεσθαι διὰ τὸ ἐντὸϲ τὲ λαιᾷ ψέρεσθ (cf. Lentz l, p. 361 , 14).

44. 20—22. Cf. Paris. up. Cram , A . P. Ill, p. 198.

45. 23. ld. L. f. 110, Lp f. 112a (supra νεψέλῃσιν scrpt). 24sqq. Scholium quod h. l. edidimus vix quisquam ad Porphyrium referret, nisi in codice quodam eum auctorem prae se ferre Dindorfius testaretur (cf. Phil XVIII, p. 343); partem extremam olim Brunckius (lex. Soph. p. 723) ut Porphyrianam. e schol. MS, h. v. attulit. Neque video, cur codicum auctoritati fides deneganda sit. Nam ut Porphyrium data opera in verbi naturam inquisivisse a studiorum eius ratone alienissimum sit, nihil tamen obstat quominus statuatur, scholium fragmentum esse quaestionis nunc quidem deperditae. Cui quaestioni causam praebere potuit Υ 114, ubi Ζenodoto ἦ δ’ ἄμυδις καλέσασα θεοὺς ῥεῖα

46. ζώοντας scribenti Aristarchum oblocutum de verbi ἦ usu egisse Ariston. docet potuit Α 117, ita ut simili modo, quo in Apollon. lex. (v. ἦ), Etymologico M. imprimis p. 414, 52 41 5, 4; 41 5, 16 —20; 415 extr.—416, 9, quae cum schol. A A 219 congrunt), Epimerismis factum est, Porphyrius quoque varias verborum et ἤ notiones inter se comparasse videri possit. Quae coniectura si vera est, haud scio an schol. ad D 886 referendum sit.

47. 2 — 7 Sequi videtur Did ymum (schol. A Υ 114) Aristarchi praeceptum (Lehrs, Ar. p. 95) tradentem.

48. 19 sqq. Ex multarum rerum consensu, qui nostro loco cum Choerobocs ο intercedit, concludendum videtur, Porphyr h.l Herodianum sequi (v. Lentz, Herod. Il, 1. p. 326, 29; 2, p. 835, 23).

49. *B f. 74b ad Πυλαιμενεα (corr. e — μένεα). L. f. 112a. id. f. 113a, II.

50. Lpf. 113a c.l. ἐνθα Πυλοι μένεα. B f. 74 ad Πυλαιμεν (v. spr.) et Lf. 112 inde. a lin. 17.

51. Β f. 182a ad Πυλαιμενέοϲ N 643.

52. 17 secundum Dindorfium (Phil. XVIII, p. 343) ex auctoritate unius vel plurium codicum (,,nach handschriftlicher auctoritat“) quos non nominavit, verbis πῶϲ οὺν κτλ., quibus in B⟩ et L scholium incipit, praemittendum ἑτέρου εἰϲ τὸ α ὐτό. Quod si recte se habet, tamen non sufficit ad originem scholii a Porph. abiudicandam 19 οἱ om. lp ἔνθα γάρ οἱ BL Πυλαιμενέοϲ corr. e Πυλαιμένεοϲ BA 20. 21 καὶ ὁ μὲν βαϲιλεὺϲ οὺτοϲ δὲ ἄρχων B⟩ L. καὶ ὁ μὲν ἀρχηγὸϲ ὡϲ ἴαϲοϲ ναύταρχοϲ μὲν ὸ δὲ βαϲιλεύϲ Lp 21 διὸ καὶ ἡ πλείων ϲπουδὴ ἐκεῖϲε γίνεται Παφλ. καὶ Ἀλεξ. B⟩ L, qui reliquis carent 23 Lp add .: Πυλαιμένεα δὲ ὡϲ Διομἡδεα 24 scholio L praemittitur: ζήτει ἑτέραν ἀπορίαν ϲυμβαλλομένην ἐνταῦθα εἰϲ τὴν Ἰλιάδα τοῦ ε ′ τὸν ϲτίχον ἔνθα Πυλαιμένεα ἑλέτην (?) ἀτλαντοϲ Ἀλρηι, tum inc.: ἔνιοι δὲ τοῦτον

53. 6 sqq. Temporibus Aristarcho iam superioribus huius dificultatis solutiones quaesitas esse diple docet versui B⟩ 851 apposita, ad quam ita A ristonicus: ὅτι. οὗτός ἐστι πυλαιμένης περὶ οὗ π ολλοὶ τῶ ν ἀρ χαίων ἐξ, τ ή κασιν. enodotum eam ob caussam in rhapsodia N Κυλαιμένεα scripsisse pro Πυλαιμένεα praeter fragmentum cod. A a Dindorf νοι. I, p. 1 editum Eustathius (ad Ν, p. 953, 29) auctor est, cui si fides haberi potest, iam ante ⟨Ζenodotum difficultatis vitndae caussa N 658 de anima H Pylaemenis insepulti intellectus est, unde haud scio an recta lin. 11 supra editae interpretatio petenda sit.

54. 17 Cf. ipsum Porpb yr. I init.

55. 24 sqq. † A f. 176ᵇ ad N 658. 59 (id. L f. 290a: ἐρ τήτηται πῶρ ἀνωτίρω ἀν-

56. L. f. 290a Lp f. 220b c. l. υίὸϲ ἐπλτο Πυλαιμένεοϲ.

57. B f. 74b ad κόρϲην. L f. 113a. Lp f. 113a c. l. ξίψει ἤλαϲε.

58. B f. 75 ad υίωνόϲ.

59. 1. 2 ἔνθα Παφλαγόνων om. L 3 Ϲχέδιοι B⟩ 8 —12 ὀ μὲν ὑπὸ — βάρβαροι τρεῖϲ om. L 9 ἀναιρούμενοϲ post Διομήδουϲ Lin. 8 Lp collocat 10 ἐϋ· ϲώρου ὁ μὲν Lp 14 ἀναιρούμενοι Lp μελανίποδεϲ L 15 ἐμπεϲὼν L 16 lacunam cuna, cuius in codd. vestigium non exstat, ita fere explenda: ὁ μὲν ὑπὸ Τεύκρου ( Θ 274) ὁ δὲ ὑπ’ Ἀχιλλέωϲ Φ 210). Ὀέλτιοι δύο. Quae sequntur ita corrigen- da: ὁ μὲν ὑπ’ θὐρυάλου (z 20) ὁ δὲ ὑφ’ Ἕκτοροϲ (Λ 302) 2 praemittitur in codd.: ταχέωϲ ἄμφω ἐδήλωϲε· τὸν μὲν γὰρ ϲμεν διὰ τοῦ καταλόγου, τὸν δὲ νῦν ⟨om. Lp⟩ γνωϲόμεθα. Pergit Lp: πῶϲ δὲ ϲυγγ. όντεϲ

60. ῃρημένος ὑπὸ Μενελάου ὁ Πυλ αιμένης τὰ νῦν δύναται ἀκολουθεῖν τῷ παιδὶ καὶ κλ ακίειν. ἔστι δὲ λέχ ειν ⟨ῥητ έον οὖν L⟩ ὅτι δὐο Πυλαιμένεις Παψλαυόνων ἡγε- μόνας συνίστησιν ὁ ποιητής, ὡς Αἴσντας δύο καὶ Εὐρυβάτας δὐο κήρυκας τὸν μὲν Ἀυαμένουος , τὸν δὲ Ὀδυδδέως ⟨ὀδυσσέος A ⟩. ἔνιοι δὲ πιθανῶς μεταγράψουδι μετὰ δ’ o ὔ σψι ⟨σψίαι L⟩ π ατ ὴρ κίς δάκ ρνα λείβ ων ⟨A nonnulla nulla addit aliunde illata ⟩.

61. 1 sqq. Aristarchum homonymias notasse diple apposita πρὸς τὰ περὸ πυλαιμένους res nota, v. e. c. A B⟩ 837 Ariston.

62. 3 † B f. 32a ad Σχεδίος Β 517 (id. Lp f. 75b, c. l Σχέδιος): δύo Σχεδίοι πχρ’ ὁμήρῳ, Σχεδίον ΙΙ εριμήδεος υἱ ὁ ν (0 515) καὶ Σχεδίον μεγα Θ ύ- μου Ἰ ψίτου υἱόν ( P 306). καὶ δύο Εύρυβάτα κήρυκες, ὁ μὲν Ἀγαμέμνονος ὁ δὲ Ὀδυσσέως. πάλιν τε δύο Εὐρυμέδοντες, ὅ Ἀυαμέμνο νος καὶ ὁ Νέστορος ἡνίοχος.

63. 7 Lp (f. 68a) B⟩ 184 de Eurybate: ἕτερός ἐστιν οὗτος παρὰ τὸν Ἀυαμέμνονος, ώς Πορψύρ ος. διὸ καὶ τὸ Ἰθακήσιος προσέθηκεν.

64. 23sqq. Cum duobus scholiis quae coniungenda videntur haud scio an etiam

65. L. f. 113b. Lp f. 113b.

66. B f. 76a ad κατ’ ἀφθαλ μῶν v. 659. L f. 115a.

67. B f. 78 ad πάτερ. L. f. 119a.

68. L f. 120a, II. Scor. ap. Dind., vol. IV, p. 411, II.

69. *B f.78ᵇ ad τρήρωϲι. L.f. 120a.

70. B f. 78b ad ἴθμαθ’ L f. 120a. Lp f. 117a c.l. τρήρωϲι πελειάϲιν.

71. B f. 81a ad αὐτοῦ (u e — corr.)

72. 2 φηϲὶ γὰρ ὅτι om. Lp 3 praemittitur in codd.: τοῦ βρόγχου 〈βρόγχμου B ⟩ διαιρεθέντοϲ καὶ τῆϲ ἀναπνοῆϲ εἰργομένηϲ ταχὺϲ ὁ θάνατοϲ ἐπεγένετο 17 scholium in cod. L. praecedenti praemisso ἄλλωϲ suboingitur 18 ἤγοῦν — πτήϲεϲι om. L 19 τὸ γὰρ — ἀπρεπέϲ om . L 20I ἀπὸ γὰρ τοῦ τρ. βαδ, L 21 βουλευομένων Lp μαθεῖν pro λαθεῖν Lp 22 ἀφανῆ γὰρ τὰ τῶν περιϲτερῶν ἴχνη καὶ Ἀριϲτοτέληϲ λέγει. ἄλλωϲ. πρὸϲ τὸ καθαρὸν καὶ ταχύ. ὅτι γὰρ καὶ ταχὺδῆλον ἀφ’ οὺ τὴν κομιδὴν τῆϲ ἀμβροϲίαϲ (μ 63) πεπίϲτευνται ⟨πεπίϲτευται cod.⟩ Lp, cf..Victor. ap. Roemer., de schol. cod. Venet. B⟩ exegeticis. p. 87

73. illud cohaereat, quod in B⟩ (f. 40b) et Lp (f. 82a) ad B 876 adscriptum legitur de Sarpedone: εἴασε νῦν τὸ γένος αὐτοῦ, ἵν’ ἐντὸϲ ἄλλῳ τόπῳ μνεία τούτον ποιούμ ενος πρὸς πλείονα αύτὸ ποι κιλία ἔχη. — Ceterum de pugna amborum aliter in quaestione ad z 234 (p. 97, 10) iudicatur, quae ipsum magis Porphyrium reddit.

74. 14 sqq. luod primum posuimus scholium casu Porphyrii nomen servavisse neque propius quam cetera ab ipsa cuius auctor fueritquaestione abesse, vix est quod moneamus.

75. 15 Hesych. ἴθματα· ἀρμὰς, βόiματα, ἀπὸ τοῦ δι’ αὐτῶν ἰέναι. καὶ ἴχνη .

76. 25 sqq. Veri baud dissimile est, cum hac quaestione, quae nescio an cum schol. A 117 et E 533 (ubi vid.) cohaereat, praeterea iungendum esse

77. L. f. 123a. Lp f. 119a c.l. ἤ τέκεδηρὸν.

Porphyry Quaestionum Homericanum ad Iliadem pertinentium reliquiae 5

ed. Hermannus Schrader

Search the Perseus Catalog for:

Ε

Current edition First1KGreek

Notes on the current edition

Stable identifiers