Epiphanius Panarion (Adversus Haereses) 57.10.4

1. 1 Joh. 20, 17 — 4 Joh. 17, 22 — 5 ff vgl. Hippolyt c. Noët. 7; S. 48, 27 ff Lagarde ἐὰν δὲ λέγῃ· αὐτὸς εἶπεν »ἐγὼ καὶ ὁ πατὴρ ἕν ἐσμεν«, ἐφιστανέτω τὸν νοῦν καὶ μανθανέτω ὅτι οὐκ εἶπεν ὅτι ἐγὼ καὶ ὁ πατὴρ ἑν εἰμι, ἀλλὰ ἕν ἐσμεν. τὸ γὰρ »ἐσμὲν« οὐκ ἐφ᾿ ἑνὸς λέγεται ἀλλ᾿ ἐπὶ δύο· <τοιγαροῦν δύο Jül.> πρόσωπα ἔδειξεν, δύναμιν δὲ μίαν. αὐτὸς δὲ αὐτὸ ἐπέλυσεν εἰπών περὶ μαθητῶν πρὸς τὸν πατέρα »τὴν δόξαν, ἥν ἔδωκάς μοι, ἔδωκα αὐτρῖς ἵνα ὦσιν ἕν καθὼς ἡμεῖς ἕν. ἐγὼ ἐν αὐτοῖς καὶ σὐ ἐν ἐμοί, ἵνα ὦσιν τετελειωμένοι εἰς ἕν, ἵνα γινώσκῃ ὁ κόσμος ὅτι σὺ μὲ ἀπέστειλας«. τί πρὸς ταῦτα ἔχουσι λέγειν οἱ Νοητιανοί; μὴ πάντες ἕν σῶμά ἐσμεν κατὰ τὴν οὐσίαν, ἤ τῇ δυνάμει καὶ τῇ διαθέσει τῆς ὁμοφρονίας ἕν γινόμεθα; τὸν αὐτὸν δὴ τρόπον ὁ παῖς ὁ πεμφθεὶς καὶ ὑπ᾿ αὐτῶν μὴ γινωσκόμενος ὄντων ἐν κόσμῳ, ὡμολόγησεν εἶναι ἐν τῷ πατρὶ δυνάμει <καὶ> διαθἐσει. εἷς γὰρ νοῦς πατρός, ὁ παῖς — 9 Joh. 10, 30 — 11 vgl. Joh. 17, 21 f

2. M U

3. 1 ἴδιον] ἀΐδιον Μ | * <φαίνεται καὶ> * 2 ἀπήει U 4 ἤ < U | πάλιν γὰρ U | λέγειν Μ 6 συνάγει] συλλέγει Μ 8 τὸν υἱὸν τοῦ πατρὸς U | ὁ < U 10 τὸν 1 < U; dafür εἶναι + τὸν U 12 κἀγὼ] ἐγὼ U 14f συναλοιφὴν *] συναλειφὴν Μ συναλιφὴν U