ἄχρι μερισμῶν ψυχῆς‘.
τοῖς μέλεσί μου καὶ ἀιχμαλωτίζοντά με ἐν τῷ νοΐ μου τῷ νόμῳ τῆς ἀμαρτίας τῷ οντι ἐν τοῖς μέλεσί μου«. πῶς οὐν αἰχμαλωτιζόμενος ⟩ ἔσται κατ' εἰκόνα; * ὅτι ψαλῶ ψαλῶ τῷ νοΐ, ψαλῶ τῷ πενύματι«.
γὰρ ἦν ⟩ ἐν ἀρχῇ, ἀπ' ἀρχῆς δὲ ἐπλάσθη κατ' εἰκόνα. καὶ ἐὰν εἴπῃς μὴ εἶναι τὴν ἀρετήν, οὐ καλῶς λέγεις. τίνι γὰρ πρέπει εἶναι κατ' εἰκόνα ἀλλ' ἢ τῇ ἀρετῇ; πρὶν δὲ ἀρετὴς κατ' εἰκόνα ἐπλάσθη ὁ ἄνθρωπος. οὔπω τὰρ ἦν ὁ Ἀδὰρ ἐν ἀρετῇ πολιτευσάμενος, δηλον- ⟩ ουτε ἐκτισμένος.
ἀρα οἱ μὴ λαβόντες βάπτισμα δίκαιοι οὐκ ἠσαν κατ' εἰκόνα; ἀπὸ γὰρ Μωυσέως καὶ θαλάσσης ἤρξατο ὁ τύπος, ἀπὸ Ἰωάννου ἠνοίγη ἡ χάρις, ἐν δὲ Χριστῷ ἐτελειώθη τὸ δῶρον. P 60
Ancoratus. Epiphanius. ed. Karl Holl. Germany. 2014.
Sponsored by University of Leipzig.
Funding provided by European Social Fund Saxony.