μηκέτι ἀποθάνῃ καὶ σιωπήσῃ τοῦτο ⟨τὸ⟩ λέγειν μόνῳ ἑνί· »δεῦρο ἔξω«, ἕως ἄν ἔλθῃ καὶ μηκέτι ἑνικῶς εἴπῃ, ἔγειραι, άλλ 1 2 ἐγείρεσθε πάντες, τὴν καθολικὴν άνάστασιν ἐργαζόμενος· αύτὸς γάρ ἐστιν ἡ ἀνάστασις τῶν νεκρῶν.
πολλοῖς«, »μετ᾿ αὐτοῦ εἰσελθόντες εἰς τὸν νυμφῶνα«, κατὰ τὰ ἐν εὐαγγλίῳ γεγραμμένα.
δεῖξαι δὲ βουλόμενος ό κύριος ἡμῶν τὸ θαῦμα, τὰ δὴ δυσχερῆ ἐκεῖνα εὐχερῆ δεικνὺς ἐπετέλει. καὶ ὅτε μὲν ἔρχεται πρὸς τὴν προσφάτως τελευτήσασαν κόρην, τὴν θυγατέρα τοῦ άρχισυναγώγου, ἐπειδὴ αὐτῇ τῇ ὥρᾳ τετελεύτηκε , κατηξίωσεν αὐτῇ εἰπεῖν· »άνάστηθι ἡ παῖς«· τῷ δὴ ἀνάστηθι ἰσχυροποιῶν τὸ ἤδη λελυμένον, ἐπειδὴ ἔτι ἐν τῇ
κλίνῃ ἦν. τὸν δὲ θἱὸν τῆς χήρας τῆς ἐν τῇ Ναίν, ἐπειδὴ ἤδη ἐν τῇ σορῷ ἐξεφέρετο, εὐχερέστερον ἤγειρεν· »ἥψατο γὰρ τῆς σοροῦ« καὶ οὐχ εἶπέ τι τῷ παιδί. ἀλλὰ μόνον ἥψατο τῆς σοροῦ καὶ ἀνέστη.
ἥψατο τῇ χειρὶ τοῦ μνήματος, ἀλλλ᾿ οὕτως ἐν ἑτοίμῳ καλεῖ έν τῇ
τῆς ἀναστάσεως.
Ancoratus. Epiphanius. ed. Karl Holl. Germany. 2014.
Sponsored by University of Leipzig.
Funding provided by European Social Fund Saxony.