Parodica Anonyma Incertorum fragmenta 9

1. See testimonium for previous lines and lines at end.

2. See testimonium for previous lines and lines at end.

3. Mythum sic refinxit Hauptius:
Εἰ Ζηνὸς γνώμῃ ζῴοις ὁμόνοια γένοιτο
πᾶσιν πρὸς βίον, ὡς τὸν Ὀλυμπιακὸν κήρυκα
μὴ μόνον ἀνθρώπους ἐς ἀγωνισμοὺς προκαλεῖσθαι,
πᾶσιν δὲ ζῴοις ἐπιτρωπᾶν ἐς στάδιʼ ἥκειν,
οὐδένʼ ἂν ἀνθρώπων δοξάζω στεφθήσεσθαι.
ἐν μὲν γὰρ δολιχοῖσιν ὑπέρτατος ἔσσεται ἵππος,
τὸ στάδιον δὲ λαγωὸς ἀποίσεται, ἐν δὲ διαύλῳ
δορκὰς ἀριστεύσει, μερόπων δʼ ἐναρίθμιος οὐδεὶς
ἐν ποσίν, ὦ κοῦφοι ἀσκήτορες, ἄθλιοι ἄνδρες.
ἀλλʼ οὐ μήν ποτε τῶν τις ἀφʼ Ἡρακλέους ἐλέφαντος
ἰσχύι ἠὲ λέοντος ὑπέρτερος οὔ κε φανείη.
οἶμʼ ὅτι καὶ ταῦρος πυγμῇ στεφθήσετʼ, ὄνος δὲ
λὰξ ἐρίσας ποδί, αὐτὰρ ἐν ἱστορίῃ πολυπείρῳ
γράψεθʼ ὁθούνεκα παγκράτιον νίκησέ ποτʼ ἄνδρας·
εἰκοστὴ καὶ πρώτη ὀλυμπιὰς ἦν ὅτʼ ἐνίκα
Ὀγκητής.

4. Varietas Lectionis σὺ τῷ ᾅδῃ Voss.: corr. Meinekius in litteris ad Wachsmuthium datis οἱ δʼ Urbinas: οὐδʼ ceteri, ἡδʼ Selden νείκης corr. Wachsmuth pro νίκης ἠεροφώνων Dilthey Anal. Callim. sent. contr. IV, ἠεροφοιτῶν Stadtmueller: ἠὲ κολοιῶν libri ὣς corr. Wachsmuth pro αἵτʼ τοί γε corr. Wachsmuth pro ταίγε ἐπὶ corr. pro ἀπὸ Emperius qui malit κέλευθα; ἀπὸ στ. κέλευθον Stadtm. πόνον pro φόνον corr. Wachsm., φόβον Dilthey φιλαεθλοτάτων corr. Wachsmuth pro φιλαοιδοτάτων αὐλὰς Reiske τέρμʼ Stadtmueller corr. pro ἅρμʼ κναφθεὶς corr. Emperius de orat. Corinth. p. 23 pro καμφθεὶς Cum v. 1 χοροιτυπίῃσιν et languidius videatur ut simpliciter ex Homero depromuptum et minus commode dictum hoc loco de mimis, Wachsmuthius quamquam in tam exiguo fragmento certum iudicium facere non vult, tamen non tam de saltatoribus cogitandum esse putat quam de cinaedis, quorum ad obscoenas saltationes maxime conveniret si scriptum esset χαμαιτυπίῃσιν. ἐν αὐτοῖς οἷς pro ἐν ἑαυτοῖς οἷς Goulston, ἐν οἷς Marquardt ἥκειν Haupt pro ἥκειν ἓν δολίχῳ: δολιχῷ vulgo ὑπέρτατος Chartier: ὑπέρτατα, φησὶν ὁ ἵππος ἔσται ed. Aldina et Basileensis ἀσκητῆρες ante Hauptium

5. Testimonia Ath. V 187a : τοιγαροῦν παρʼ Ὁμήρῳ μετὰ τὸ πιεῖν· Ath. VI 270c : πρὸς ὃν ὁ Οὐλπιανὸς ἀεί ποτε διαπολεμῶν ἔφη·

πλεῖαι — ἄρτων

. Ath. VI 270e : θεασάμενος πλῆθος ἰχθύων καὶ ἄλλων παντοδαπῶν ὄψων παρασκευὴν εἰσκυκλουμένην . . ἀνέκραγεν·

τέτλαθι —- ἀτερπής.

Athen. XIII p. 571 b δοκεῖς γάρ μοι ἐκείνων εἷς εἶναι·

οὓς — Μοῦσαι,

ὥς τις ἔφη τῶν παρῳδῶν. Aristot. Rhetor. III 11 p. 1412a 29 καὶ ἐν τοῖς μέτροις· οὐ γὰρ ὥσπερ ὁ ἀκούων ὑπέλαβεν·

ἔστειχε — χίμεθλα·

ὁ δʼ ᾤετο πέδιλα ἐρεῖν. Aristot. Poet. 21 in, p. 1457a 34 : εἴη δʼ ἂν καὶ τρι- πλοῦν καὶτετραπλοῦν καὶ πολλαπλοῦν ὄνομα, οἷον τὰ πολλὰ (?) τῶν Μασσαλιωτῶν (Aristotelis libri Μεγαλιωτῶν)·

Ἑρμο- καϊκόξανθος ἐπευξάμενος Διὶ πατρί

( ἐπ. Δ. π. om. Aristot. libri). Sic enim hunc locum nuper restituit Dielesius ( Ber. der Beri. Akad. 1888 p. 52 sq.) ex arabica Poeticae versione a Margoliouthio in Analectis orientalibus ad Poeticam Aristoteleam edita. Versionis enim arabicae llius loci interpretatio latina haec est: sicut multa de Massaliotis Ermokaikon Xanthus qui supplica- batur dominum caelorum ( dominus caelorum Syris idem valet quod Graecis Ζεύς). Ceterum Dielesius coniecit nomen Ἑρμ. spectare ad Phocaeam intra Hermi Caicique ostia sitam et praeter hoc alia quoque complura similiter composita Massaliotarum nomina in illo carmine parodico fuisse. Cod. Vossianus Etym. Magn. v. βροτολοιγός p. 215, 7 κυρίως δὲ ἐπὶ ἰατρῶν ἡ λέξις παραλαμβάνεται· Ὅμηρος

ὦ — προΐαψας

cf. Eustath. ad lI. E 31 p. 518, 41 ὅτι βροτολοιγὸς κοινότερον μὲν ὁ ἀνδροφόνος· δύναται δέ ποτε σκωφθῆναι τοιοῦτος καὶ ὁ ἄτεχνος ἰατρός. Dio Chrysostomus orat. XXXII 81 p. 693 Reiske : ὑμῶν δʼ οὐδεὶς ἐν τῇ θεᾷ καθέστηκεν, ἀλλὰ πολὺ μᾶλλον πέτεσθε τῶν ἵππων καὶ τῶν ἡνιόχων καὶ γελοίως ἐλαύνετε καὶ ἡνιοχεῖτε καὶ διώκετε καὶ ἡγεῖσθε καὶ πίπτετε. τοιγαροῦν οὐ κακῶς τις παρεποίησε τῶν σαπρῶν τούτων ποιητῶν·

ἅρματα — ἄνακτι.

ταῦτα μὲν ὑμῖν ἀπὸ πολλῶν καὶ φαύλων ὀλίγα, ὅπως μὴ μόνοι δοκῆτε εἶναι γελοῖοι. Dio Chrysostomus or. XXXII 4 p. 654 Reiske : οὔτε γὰρ αὐτοὶ σπουδαῖοί ἐστε οὔτε οἱ ὑμέτεροι συνήθεις καὶ πολλάκις εἰς ὑμᾶς εἰσιόντες,

μῖμοι — φέρουσιν.

Galeni Protrept. cap. XIII p. 35 Kuehn : Ὅτι μὲν εἰς οὐδὲν τῶν κατὰ τὸν βίον ἔργων χρήσιμος ἡ τῶν ἀθλητῶν ἄσκησις, εὖ οἶδʼ ὅτι, σαφὲς ἤδη γέγονεν· ὅτι δὲ καὶ ἐν αὐτοῖς οἷς ἀσκοῦσιν, οὐδενός εἰσιν ἄξιοι λόγου, μάθοιτʼ ἄν, εἰ διηγησαίμην ὑμῖν τὸν (5) μῦθον ἐκεῖνον, ὃν τῶν οὐκ ἀμούσων ἀνδρῶν τις ἐντείνας ἔπεσι διεσκεύασεν. || ἔστι δʼ οὗτος· p. 36 K.
p. 37 E (24) Πάνυ χαριέντως οὗτος ὁ μῦθος ἐπιδείκνυσι τὴν ἀθλητικὴν (25) ἰσχὺν οὐ τῶν ἀνθρωπίνων οὖσαν ἀσκημάτωον.

6. Homeri Detortus Versus
τοῖς δʼ ὁ γέρων πάμπρωτος ὑφαίνειν ἤρχετο μῆτιν ( Η 324 ), παρὰ δὲ τοῖς οὐ τὰ σώφρονα συμπόσια συνάγουσι·

τοῖς — μῶκον

Homeri Similes Versus
πλεῖαί τοι χαλκοῦ κλισίαι, πολλαὶ δὲ γυναῖκες κτέ. Β 226
εἰδώῶλων δὲ πλέον πρόθυρον, πλείη δὲ καὶ αὐλή υ 355 Homeri Detorti Versus
τέτλαθι μῆτερ ἐμὴ καὶ ἀνάσχεο κηδομένη περ Α 586
τέτλαθι δὴ κραδίη* υ 18 Homeri Detorti Versus
εἰ δὴ ὁμοῦ πόλεμός τε δαμᾷ καὶ λοιμὸς Ἀχαιούς Α 61
λιμὸς ἀτερπής Τ 354 ἀταρβής | Ν 299 ἀταρπόν | Ρ 743 , ξ 1 Homeri Detorti Versus
| ἢ σέ γε Μοῦσʼ ἐδίδαξε θ 488 , cf. θ 480 sq. Homeri Detorti Versus
δώσω δʼ ὑπὸ ποσσὶ πέδιλα φ 341 Homeri Usurpatus Versus
Ἀτρείδης Μενέλαος ἐπευξάμενος Διὶ πατρί Γ 350 , Ρ 46 Homeri Detortus Versus
Ἆρες Ἄρες βροτολοιγέ Ε 31
πολλὰς δʼ ἰφθίμους ψυχὰς Ἄιδι προΐαψεν* Α 3 Homeri Detorti Versus
1 sqq. ἅρματα δʼ ἄλλοτε μὲν χθονὶ πίλνατο πουλυβοτείρῃ,
ἄλλοτε δʼ ἀίξασκε μετήορα· τοὶ δʼ ἐλατῆρες
ἕστασαν ἐν δίφροισι Ψ 368 sqq. Homeri Detorti Versus
χλωροὶ ὑπαὶ δείους πεφοβημένοι Ο 4 Homeri Detorti Versus
5 sq. ἀλλήλοισί τε κεκλόμενοι καὶ πᾶσι θεοῖσι
χεῖρας ἀνίσχοντες μεγάλʼ εὐχετόωντο ἕκαστος Θ 346 sq. Homeri Detorti Versus
7 sqq. ἠύτε περ κλαγγὴ γεράνων πέλει οὐρανόθι πρό,
αἵ τʼ ἐπεὶ οὖν χειμῶνα φύγον καὶ ἀθέσφατον ὄμβρον,
κλαγγῇ ταί γε πέτονται ἐπʼ Ὠκεανοῖο ῥοάων Γ 3 sqq.
ἠεροφώνων* Σ 505 Homeri Detorti Versus
10 sqq. τῶν δʼ, ὥστε ψαρῶν νέφος ἔρχεται ῆὲ κολοιῶν,
οὗλον κεκλήγοντες, ὅτε προίδωσιν ἰόντα
κίρκον, ὅ τε σμικρῇσι φόνον φέρει ὀρνίθεσσιν Ρ 755 sqq. Homeri Detorti Versus
ὣς οἳ κεκλήγοντες ἐπʼ ἀλλήλοισιν ὄρουσαν Π 430 Homeri Detorti Versus
ὡς δʼ ἄνεμος ἄχνας φορέει ἱερὰς κατʼ ἀλῳάς Ε 499
Homeri Detorti Versus
ὡς δʼ ἀναμαιμάει βαθέʼ ἄγκεα θεσπιδαὲς πῦρ Υ 490
Homeri Detorti Versus
16 sq. πάντῃ τʼ εἰλυφόων ἄνεμος φέρει, οἱ δέ τε θάμνοι
πρόρριζοι πίπτουσιν ἐπειγόμενοι πυρὸς ὁρμῇ Λ 156 sq. Homeri Detorti Versus
18 sq. ὡς οἱ μὲν μάρναντο δέμας πυρός, οὐδέ κε φαίης
οὔτε ποτʼ ἠέλιον σόον ἔμμεναι οὔτε σελήνην Ρ 366 sq. Homeri Detorti Versus
οἵη περ φύλλων γενεή, τοίη δὲ καὶ ἀνδρῶν Ζ 146
Homeri Detorti Versus
Τρώων ἀγερώχων* Γ 36 al. Homeri Detorti Versus
ἠχὴ δʼ ἀμφοτέρων ἵκετʼ αἰθέρα καὶ Διὸς αὐγάς Ν 837 Homeri Detorti Versus
ὧδε δέ τις εἴπεσκεν ἰδὼν ἐς πλησίον ἄλλον Β 271 Homeri Detorti Versus
οἰνοβαρές, κυνὸς ὄμματʼ ἔχων, κραδίην δʼ ἐλάφοιο Α 225 Homeri Detorti Versus
τί πτώσσεις, τί δʼ ὀπιπτεύεις πολέμοιο γεφύρας; Δ 371
ἐλαυνέμεν ἅρμʼ ἐν ἀγῶνι* Ψ 531 Homeri Detorti Versus
εἰ δʼ ἄγε μὴν πείρησαι, ἵνα γνώωσι καὶ οἵδε Α 302
ἵνα βλαφθεὶς ἀποτίσῃ* Ι 512 Homeri Detorti Versus
τὸν δʼ αὖτʼ Αἰνείας ἀπαμειβόμενος προσέειπε Υ 86 Homeri Detorti Versus
τέττα, σιωπῇ ἧσο, ἐμῷ δʼ ἐπιπείθεο μύθῳ Δ 412 Homeri Detorti Versus
ἠπεδανὸς δέ νύ τοι θεράπων, βραδέες δέ τοι ἵπποι Θ 104 Homeri Detorti Versus
τὸν δʼ ἄρʼ ὑπὸ ζυγόφιν προσέφη πόδας αἰόλος ἵππος Τ 404
Homeri Detorti Versus
31 sq. οὐχ ὁράᾳς, οἷος καὶ ἐγὼ καλός τε μέγας τε
ἀλλʼ ἔπι τοι καὶ ἐμοὶ θάνατος καὶ μοῖρα κραταιή Φ 108 , Φ 110 Homeri Detorti Versus
αἲ γάρ πως αὐτόν με μένος καὶ θυμὸς ἀνείη Χ 346
ἐνθάδε πάντας* Ε 823 al. Homeri Detorti Versus
αὐδήεντα δʼ ἔθηκε θεὰ λευκώλενος Ἥρη Τ 407 Homeri Detorti Versus
ὡς μή μοι τρύζητε παρήμενοι ἄλλοθεν ἄλλος Ι 311 Homeri Detorti Versus
ὣς ἔφαθʼ, οἱ δʼ εὔχοντο Διὶ Κρονίωνι ἄνακτι Η 200 Homeri Detorti Versus
ψεῦσταί τʼ ὀρχησταί τε, χοροιτυπίῃσιν ἄριστοι Ω 261 Homeri Detorti Versus
2 sq. ἵππων τʼ ἀκυπόδων ἐπιβήτορας, οἵ κε τάχιστα
ἔκριναν μέγα νεῖκος ὁμοιίου πολέμοιο σ 263 sq. Homeri Detorti Versus
νηπίαχοι· ξυνὸν δὲ κακὸν πολέεσσι τιθεῖσι Π 262 Homeri Versus Similes
Διὸς δʼ ἐτελείετο βουλή | Α 5 al.
βουλῇ Διός hymn. Ven. 23
Διὸς βουλὴν ἐπακούσῃ | ξ 328 al.
Ζηνὸς πυκινόφρονα βουλήν | hymn. Merc. 538
Διὸς βουλῇσιν Ν 524
Διὸς μεγάλου διὰ βουλάς | θ 82
Homeri Versus Similes
αἲ γὰρ Ζεῦ τε πάτερ καὶ Ἀθηναίη καὶ Ἄπολλον
τοῖος πᾶσιν θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι γένοιτο Δ 288 sq.
μὴ τοῦτο φίλον Διὶ πατρὶ γένοιτο | η 316 Homeri Versus Similes
πανυπερτάτη εἰν ἁλὶ κεῖται | ι 25 ἔσσεται ὅρκος | Α 239 Homeri Versus Similes
λαγωόν* Κ 361 ἀποίχεται* δ 109 ἀποίσετον* Ε 257 Homeri Versus Similes
| αἰὲν ἀριστεύειν Ζ 208 al.
οὔτε ποτʼ ἐν πολέμῳ ἐναρίθμιος οὔτʼ ἐνὶ βουλῇ Β 202
ἐναρίθμιον εἶναι | μ 85 οὐδέν | δ 195 al. Homeri Versus Similes
ἢ σῦς ἠὲ λύκους ποιήσεται ἠὲ λέοντας κ 433
οὔτʼ οὖν παρδάλιος τόσσον μένος οὔτε λέοντος | Ρ 20
ἠδὲ λέοντος | κ 218 Homeri Versus Similes
| πυγμῆ νικήσαντʼ Ψ 669 | λὰξ ποδὶ κινήσας Κ 158
οὐδʼ ἂν Ἀχιλλῆι ῥηξήνορι χωρήσειεν
ἔν γʼ αὐτοσταδίῃ· ποσὶ δʼ οὔ πως ἔστιν ἐρίζειν Ν 324 sq. Homeri Versus Similes
ἐν Ἀργεῖ περ πολυπύρῳ | Ο 372
| γράψας ἐν πίνακι πτυκτῷ Ζ 169 Homeri Versus Similes

βουλὴ δὲ κακὴ νίκησεν ἑταίρωον | κ 46 νίκησε* Ψ 604 Homeri Versus Similes
πόδεσσι δὲ πάντας ἐνίκα | Υ 410 al.

7. Diversorum pannorum mos ad Alexandrinos certe tunc temporis a Romanis nondum translatus erat; trium enim vel quattuor aurigarum numerum uno in certamine prodeuntium Dio commemorat or. XXXII p. 673 Rieske.

7. I Versus parodicus ab Herodico Crateteo servatus, cuius disputationem de convivio Homerico cum Platonico, Xenophonteo, Epicureo in comparationem vocato Athenaeus libro V cap. 3 — 18 transcripsit (cf. Carolum Schmidt, de Herodico Crateteo, progr. Elbing. 1886 p. X sqq.), a Meinekio Matronis Convivio Attico tribuitur iniuria, si recta sunt quae supra p. 55 sq. disputavimus; sed fortasse ex alia convivii descriptione ab eodem parodo composita de- sumptus est, cui coniecturae praeter ipsa verba Herodici ( παρὰ — συνάγουσι) optime conveniunt et indoles versus parodici et Matronis fragmenti IV comparatio. III Duos versus parodicos sine auctoris nomine ab Athenaeo VI p. 270e relatos propter verba paulo infra ab Athenaeo exhibita (p. 271a)

δεῖ οὖν κἀμὲ κατὰ τὸν κω- μικὸν Μεταγένην ἐπειπόντα
εἷς οἰωνὸς ἄριστος ἀμύνεσθαι περὶ δείπνου
τετλάναι

(cf. τέτλαθι δὴ v. 1 fragmenti) Schweighaeuserus Fritzschius Bergkius Metageni comico tribuerunt nullo titulo adiuti (cf. Kockium FCA. I 709), neque rectius Hegemoni tribuit Meinekius, cum eodem iure possint Ma- troni vindicari (cf. imprimis Conv. Att. V. 94). IIII Confer Theognetum ἐν Φάσματι ap. Ath. III 104c (IV 549 Mein.): ἐπαρίστερʼ ἔμαθες, ὦ πόνηρε, γράμματα. VII Adloquitur in carmine parodico nescio quis medicum imperitum ἄτεχνον ἰατρόν, ut ait Eustathius l. s. ln eodem versu A 3, ut monet Stadtmuellerus, facetissime ludit me- dicus in ep. Anth. P. XI 401. VIII

Anonymus parodus Dionis Chrysostomi aequalis

Duo fragmenta parodica a Dione Chrysostomo in oratione Alexandrina (XXXII) prolata iam in princeps quod congessit parodiarum homericarum corpus Henricus Stephanus recepit ( Ὁμήρου καὶ Ἡσιόδου ἀγὼν κτἑ. 1573) sed ita ut ab emendandis illis manum abstineret. Inde diu iacuere neglecta, quoad a Curtio Wachsmuthio in Mus. Rhen. vol. XVIII p. 625 sqq. denuo in lucem protracta non minus emendatione verborum quam explicatione rerum in formam sententiamque veriorem vindicarentur subscriptis infra Homeri versibus a parodo detortis.
  De prioris fragmenti poeta Wacbsmuthius docuit duplicem memoriam ipsi Dioni deberi; orator enim sicut verbis quibus illud inducit ( τὶς τῶν σαπρῶν τούτων ποιητῶν) parodum significat sibi ipsi esse aequalem, ita verbis extremis ( ὅπως μὴ μόνοι δοκῆτε εἶναι γελοῖοι) illum non fuisse hominem Alexandrinum aperte testatur. Describuntur ludorum circensium qui equorum curriculis fiebant turbae atque tumultus, cuius descriptionis vis parodica maxime nititur similitudinibus homericis nullo fere verbo immutato petulanti cum ludificatione ad certaminum circensium argumenta deflexis. Quod fragmentum quamquam non minus triginta sex versibus continetur, tamen, ut monet Wachsmuthius, exigua tantummodo pars est carminis integri, cum haec verba Dio subiciat: ταῦτα μὲν ὑμῖν ἀπὸ πολλῶν καὶ φαύλων ὀλίγα.. Id quod in verbose huius parodi loquacitate mirandum non est.
  Alterius fragmenti quattuor versus qui ad ludos publicos in amphitheatro actos spectare videntur, num eiusdem sint parodi ego cum Wachsmuthio in dubio relinquo, esse tamen verisimillimum libenter concedo. VIIIa Priusquam ad singula interpretanda accedamus quaestio exoritur gravissima, num iure omnino totam hanc eclogam Dio apposuerit ut ad mores Alexandrinorum irridendos idoneam, quos dicit non minus ridiculos esse in spectandis ludis quam ipsos aurigas in agitandis equis. Nam qui testimonium supra adlatum legerit, verba τοιγαροῦν οὐ κακῶς παρεποίησε κτέ. non tam ad prius enuntiationis antecedentis membrum quod paucis verbis continetur ( ὑμῶν δὲ οὐδεὶς ἐν τῇ θέᾳ καθέστηκεν) quam ad posterius et verbis multo amplius et sententiis elatius ( ἀλλὰ πολὺ μᾶλλον — πίπτετε) referet; itaque suspicabitur non modo versibus 2 — 6, qui aperte sunt de spectatoribus, sed etiam reliqua parte eclogae, imprimis versibus 7 — 21, ubi similitudines homericae supra modum fere cumulantur, spectatorum ridiculam concitationem a parodo describi. Attamen similitudines illae omnes non ad spectatores, sed ad aurigas pertinent, quibus solis conveniunt; coacervandis autem illis imitatur parodus locum Homeri simillimum Β 455 — 473, in quibus e rerum natura cum alia tum ignis grues folia ad describendam Argivorum multitudinem et turbam adhibentur. Quo exemplo homerico etiam cavetur ne quis propter formulas τοί γε (v. 9), οἱ δὲ (v. 10), οἱ μὲν (v. 18) animum inducat similitudines illas partim ad aurigas, partim ad spectatores referre; ne diversae quidem aurigarum factiones statui possunt — quae num omnino circa exitum primi p. Chr. n. saeculi apud Graecos fuerint sicut fuere apud Romanos valde dubium est ⁷ ) — sed ut solet apud Homerum formulis illis (οἱ δέ, οἱ μέν) adhibitis de eodem subiecto oratio propagatur (sic Β 459 τῶν δέ, 474 τοὺς δέ). ltaque cum v. 7 — 21 ad agitatores solos pertineant, aut errasse Dionem sumere debemus ut illis quoque versibus depingi spectatores intellexisse putandus sit (cf. in testimonio πέτεσθε et v. 9 πέτονται, in tesimonio πίπτετε et v. 13 ἔπιπτον, v. 17 πίπτουσιν), aut primis illis versibus (1 — 6) adlatis iusto longius provectum reliquos animi causa addidisse. Mihi quidem illud verisimilius videtur.
Unum tamen cumulatis illis similitudinibus effici videtur ut diversa certaminis momenta proponantur: ut enim v. 7 — 9 (cfr. imprimis v. 8) cursus initium describitur, sic v. 10 — 13 primus certantium concursus illustratur (v. 13 ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἔπιπτον); quem sequitur ardor pugnae incitatus (v. 18 μάρναντο πυρὸς δέμας), nimirum non sine aurigarum altercatione v. 23 sqq.
Iam de singulis breviter absolvamus. V. 4 retinui Urbinatis scripturam οἱ δὲ, qua binae accuratius discernuntur spectatorum factiones pro diversorum aurigarum aut clade aut victoria partim timore pallentium partim laetitia exsultantium. V. 7 pro ἠὲ κολοιῶν, quod e v. 10 perperam inlatum esse apparet, Diltheius ἠεροφώνων coniecit praeconum ut scis apud Homerum epitheton; qua conlectura eo quoque commendatur, quod etiam Oppianus hal. Ι 620 eundem v. Γ 3 imitatus eodem epitheto utitur. Tamen nescio an rectius Stadtm. ἠεροφοιτῶν coll. Orph. lith. 45 ὅσσα τε κεκλήγασι . . ἠεροφοῖται | οἰωνοί. V. 8. Vinolentos certamina inisse aurigas cernitur etiam ex v. 24 ( οἰνοβαρές). V. 20 ridicule defectitur clarissima illa generis humani cum foliis arborum comparatio homerica: foliorum instar aurigarii e curribus deturbantur tamquam vento abrepti (cf. ἄνεμος v. 14 et 16); quae comparatio ad aurigarios detorta eo magis risum movet, quod alterum quod est apud Homerum membrum, ἄλλα δέ θʼ ὕλη τηλεθόωσα φύει, nimirum ad irritum redigitur. V. 22 de voce ἀμφοτέρων explicanda despero equidem, cum duarum certantium factionum nulla mentio antecedat. Diltheius de duobus augariis cogitaverat, qui v. sq. altercantes inducuntur, nimis audacter; itaque Homeri recordatione videtur verbum expulsum esse quod certantium notionem referret. V. 23 incipit duorum aurigarum altercatio iam ad metam appropinquantium aurigis et equis aeque perniciosam. Verissime enim Stadtmuellerus v. 25 restituit τί δʼ ὀπιπτεύεις κατὰ τέρμʼ ἐν ἀγῶνι collato Ψ 323 αἰεὶ τέρμʼ ὁρόων (= ὀπιπτ.) στρέφει ἐγγύθεν. Pariter minae ab Hippocoontis adversario v. 26 iactatae respondent Nestoris praecepto Ψ 340 sq.: λίθου δʼ ἀλέασθαι ἐπαυρεῖν, μή πως ἵππους τε τρώσῃς κατά θʼ ἅρματα ἄξῃς. V. 30 adversarii equus interpellat Hippocoontem, a quo reprehensus erat, ad pulchritudinem et magnitudinem suam provocans; tamen ut sibi ipsi, ita superbo quoque adversario ad metam perniciem imminere. Ab hoc uno equorum castigatore v. 33 equus ad omnes se converit spectatores (cf. ὑμᾶς ἐνθάδε πάντας et καθήμενοι ἄλλοθεν ἄλλος). V. 34 ὁπλήεντας docet Wachsmuthius non a nomine ὅπλον, sed a nomine ὁπλή, ungula, derivandum esse: proclive dicit equus hominibus esse equos obiurgare; qua obiurgatione fore ut illi protinus desisterent, si ipsi ungulis essent praediti, i. e. equi essent. Denique Herae nomen, ut monet Wachsmuthius, poeta ideo fortasse ex exemplo homerico retinuit, ut in illius cognomine ὁπλοσμία ambigue luderet. V. 36 ad spectatorum vota (cf. v. 6) poeta revertit; unde etiam luculentius apparet similitudines illas omnes non posse referri nisi ad certantes; nam ut incipit ecloga a spectatorum votis, sic desinit in eadem haec vota, in quibus nuncupandis occupat sunt spectatores dum certant aurigae. IX Anonymus poeta Galeni fere aequalis Incerti poetae carmen didacticum a Galeno partim prosa oratione redditum, partim versibus memoriter prolatis post Charterium Gatakerum Willetum varie tractarunt Sclneidewinus (Mus. Rh. IV 1845 p. 297), Bergkius ( Classical Museum III 1846 p. 117), Burgesius ( Revue de phil. II 1847 p. 228), Hauptius (Herm. IV 1870 p. 27 = Opusc. IIl p. 445), Cobetus (Mnemos. IV 1876 p. 352, X 1882 p. 178), Crusius denique in commentatione quam inscripsit ein Lehrgedicht des Plutarch (Mus. Rh. XXXIX 1884 p. 581). Atque Schneidewinum et Bergkium qui mythum illum a Galeno relatum admodum sane dubitanter Xenophanis Sillis tribuebant, Crusius refutavit (cf. Wachsmuthium fasc. lI p. 62), Crusium qui illum Plutarchi Chaeroneensis esse suspicatur eoque e car- mine depromptum, quod in Lampriae qui dicitur catalogo inter cetera Plutarchi scripta recenseatur numero 127 signatum (p. 12 Treu) περὶ ζῴων ἀλόγων ποιητικός, Gerckius breviter et acute refellit Mus. Rh. XLI 1886 p. 470 sqq. Nos satis habemus adstipulari Hauptio carminis auctor quis fuerit investigari posse neganti, nisi quod verisimile sit fuisse illum quem Galenus non nominet, huius ipsus aequalem, cum a Galeno οὐκ ἀμούσων ἀνδρῶν τις appelletur; similiter Gellium N. A. XIX 11 nomen omittere cum dicat amicus meus, οὐκ ἄμουσος adulescens.
Numeri carminis a Galeno plerumque ita obscurati sunt, ut nullo modo reciperari possint. Tamen lectores celare nolui quales Hauptius fere putaverit illos fuisse assentiente Crusio; Homeri autem locos similes ideo uberius subiecl, quo facilius de pristina forma versuum, qui prosa nunc oratione soluti sunt, conlectura fieri posset.
Commentarius
L. 10. Οἱ ἀφʼ Ἡρακλέους dicebantur ii Olympionicae, qui duplicem palmam et πάλην et παγκράτιον tulerant, cf. Cobetum de Philostrati libello περὶ γυμναστικῆς p. 75. L. 15.

Ilud ὦ κοῦφοι ἀσκήτορες, ἄθλιοι ἄνδρες, poeta ita dixit ut significaret merito dici ἀθλητὰς qui ἄθλιοι essent. Similiter in hoc nomine et alii luserunt et ipse Galenus cap. 11, σωματικῆς μὲν οὖν ὑγιείας ἕνεκα φανερὸν ὡς οὐδὲν ἄλλο γένος ἀθλιώτερόν ἐστι τῶν ἀθλητῶν, ὥστʼ εἰκότως ἄν τις εἴποι εὐφυῶς ὀνομάζεσθαι, τῶν ἀθλητῶν προσαγορευθέντων, ἢ ἀπὸ τοῦ ἀθλητοῦ τὴν προσηγορίαν τῶν ἀθλίων ἐσχηκότων, ἢ κοινῶς ἀμφοτέρων καθάπερ ἀπὸ πηγῆς μιᾶς τῆς ἀθλιότητος ὠνομασμένων. Ubi vereor ne Galenus τῶν ἀθλητῶν ἀπὸ τοῦ ἀθλίου προσαγορευθέντων vel simili aliquo modo scripserit.

. Hauptius. L. 19 recte ni fallor verba εἰ βούλεται ad asini νώθειαν (cf. Λ 559 ) refert Crusius. L. 20 ἱστορίη πολύπειρος sunt fasti olympiae eorum nomina referentes, qui multis conatibus exercitati palmam ferre didicerunt. L. 22. Cur vicesima prima maxime olympias a poeta sit delecta nescitur.