V.
Λόγος Πέμπτος.
Ἀλλ' ἄγε μοι στονόεντα χρόνον κλύε Λατινιδάων.
ἠ τοι μὲν πρώτιστα μετ΄ ὀλλυμένους βασιλῆας
Αἰγύπτου, τοὺς πάντας ὤη κατὰ γαῖα φέρεσκεν
καὶ μετὰ τὸν Πέλλης πολιήτορα, ᾡ ὕπο
ἀντολίη βεβόλητο καὶ ἑσπερίη
ὅν Βαβυλὼν ἤλεγξε, νέκυν δ’ ὤρεξε
οὐ Διός, οὐκ Ἄμμωνος ἀληθέα φημιχθέντα,
καὶ μετὰ τὸν γενεῆς τε καὶ αἵματος
ὅς μόλεν ἐκ Τροίης, ὅστις πυρὸς ἔσχισεν
πολλούς δ’ αὖ μετ' ἄνακτας, ἀρηιφίλους μετὰ φῶτας.
καὶ μετὰ νηπιάχους, θηρὸς τέκνα μηλοφάγοιο,
ἔσσετ' ἄναξ πρώτιστος, ὄ τις δέκα δὶς κορυφώσει
1
γράμματος ἀρχομένου· πολέμων δ' ἐπὶ πουλὺ· κρατήσει·
ἕξει δ' ἐκ δεκάδος πρῶτον τύπον· ὥστε
ἄρχειν, στοιχείων ὅστις λάχε γράμματος ἀρχήν·
ὅν Θρῄκη πτήξει καὶ Σικελίη, μετὰ
Μέμφις πρηνιχθεῖσα δι' ἡγενλινων κακότητα
ἠδὲ γυναικὸς ἀδουλώτου ἐπὶ κῦμα
καὶ θεσμοὺς θήσει λαοῖς καὶ πάνθ' ὑποτάξει·
ἐν μακρῷ δὲ χρόνῳ ἑτέρῳ παραδώσεται
ὅς τε τριηκοσίων ἀριθμῶν κεραίην ἐπὶ πρώτην
ἕξει καὶ ποταμοῦ φίλον οὔνομα, ὅς τ' ἐπὶ
ἄρξει καὶ Βαβυλῶνα· βαλεῖ δορὶ δὴ τότε Μήδους.
εἶτα τριῶν τριῶν κεραίην ὅστις κλαχεν, ἄρξει.
δὶς δέκα δ' > ἔπειτ' ἄρξει, κεραίην ἐπὶ πρώτην
ἕξει ἄναξ· κεῖνος δὲ καθ' ὕστατον
ἵξεθ' ὅδωρ * ἄμπωτιν ὐπ' αὐσονίσιν*
πεντήκοντα δ' ὅτις κεραίην λάχε, κοίρανος
δεινὀς ὄφις φυσῶν πόλεμον βαρύν, ὅς ποτε
ἡς γενεῆς τανύσας ὀλέσει καὶ πάντα ταράξει
ἀθλεύων ἐλάων κτείνων καὶ μυρία τολμῶν·
καὶ τμήξει τὸ δικυμον ὄρος λύθρῳ τε
2
3
ἀλλ ἔσται καὶ ἄιστος ὁλοίιος· εἶτ' ἀνακάμψει
ἰσάζων θεῷ αὐτόν· ἐλέφξει δ' οὔ μιν ἐόντα.
τρεῖς δὲ μετ' αὐτὸν ἄνακτες ὑπ' ἀλλήλων
εἶτά τις εὐσεβέων ὀλετὴρ ἥξει μέγας ἀνδρῶν,
ἑπτάκις ὅς δεκάτην κεραίην δείκνυσι πρόδηλον.
τοῦ δέ. τριηκοσίης κεραίης ὅ τι πρῶτον,
παῖς κράτος ἐξαφελεῖ, μετὰ δ' αὐτὸν κοίρανος ἔσται
τετράδος ἐκ κεραίης, * τ' ἔφθος μόρος*, αὐτὰρ ἔπειτα
πεντήκοντ' ἀριθμῶν γεραρὸς βροτός. αὐτὰρ ἐπ' αὐτῷ,
ὅστε τριηκοσίης κεραίης λάχεν ἔντυπον
Κελτὸς ορειοβάτης, σπεύδων δ΄ ἐπὶ δῆριν
μοῖραν ἀεικελίην οὐ φεύξεται, ἀλλὰ καμεῖται·
ὄν κόνις ἀλλοτρίη κρύψει νέκυν, ἀλλὰ Νεμείης
ἄνθεος οὔνομ' ἔχουσα· μετ’ αὐτὸν δ' ἄλλος ἀνάξει,
ἀργυρόκρανος ἀνήρ· τῷ δ’ ἔσσεται οὔνομα πόντου·
ἔσται καὶ πανάριστος ἀνὴρ καὶ πάντα νοήσει.
καὶ ἐπὶ σοί, πανάριστε, πανέξοχε, κυανοχαῖτα,
καὶ ἐπὶ σοῖσι κλάδοισι τάδ’ ἔσσεται ἤματα
τὸν μέτα τρεῖς ἄρξεουσιν, ὁ δὲ πρίτος ὀψὲ
τείρομαι ἡ τριτάλαινα κακὴν φάτιν ἐν φρεσὶ θέσθαι·
* Ἴσιδος ἡ γνωστή* καὶ χρησμῶν ἔνθεον ὕμνον.
πρῶτον μὲν περὶ βάσιν ναοῦ ναοῦ
4
5
μαινάδες Λίζουσι, καὶ ἐν παλάμῃσι κακῇσιν
ἔσσεαι ἤματι τῷδε, ὅταν ποτὲ Νεῖλος ὁδεύσῃ
γαῖαν ὅλην Αἴγυπτον ἕως πηχῶν δἐκα καὶ
ὥστε κλύσαι γῆν πᾶσαν ἐπαρδεῦσαί τε ῥόοισιν·
σιγήσει δὲ χάρις γαίης καὶ δόξα προσώπου.
Μέμφι, σὺ μὲν κλαύσῃ ὑπὲρ Αἰγύπτου τὰ μέγιστα·
πρόσθε γὰρ ἡ μεγάλως γαίης κρατέουσα γενήσῃ
λυπρή, ὥστε βοῆσαι καὶ αὐτὸν
οὐρανόθεν φωνῇ μεγάλῃ· μεγαλόσθενε Μέμφι,
ἡ τὸ πάλαι δειλοῖσι βροτοῖς αὐχοῦσα μέγιστα
κλαύσεαι ἀργαλέη καὶ πάμμορος, πάμμορος, νοῆσαι
αὐτὴν ἀίδιον θεὸν ἄμβροτον ἐν νεφέεσσιν.
ποῦ σοι λῆμα κραταιὸν ἐν ἀνθρώποισι τέτυκται;
ἀνθ' ὡν ἐξεμάνης ἐς ἐμοὺς παῖδας
καί τι κάκην ὤτρυνας ἐπ' ἀνδρλάσι τοῖς ἀγαθοῖσιν,
ἕξεις ἀντὶ τόσων τοίαν τροφὸν εἵνεκα
οὐκέτι σοι φανερῶς* θέμις ἔσται ἐν μακάρεσσιν·
ἐξ ἄστρων πέπτωκας, ἐς οὐρανὸν οὐκ ἀναβήσῃ.’
ταῦτα μὲν Αἱγύπτῳ θεὸς ἔννεπεν ἐξαυδῆσαι
ὑστατίῳ καιρῷ, ὅτε πάγκακοι
6
7
ἀλλὰ ταλαιπωροῦσι κακοὶ κακότητα μένοντες
ὀργὴν ἀθανάτοιο βαρυκτύπου οὐρανίωνος,
ἀντὶ θεοῦ δὲ λίθους καὶ κνώδαλα θρησκεύοντες
πολλὰ ἄλλυδις ἄλλυδις ἄλλα φοβούμενοι, οἷς λόγος
οὐ νοῦς, οὐκ ἀκοή, ἅτε μοι θέμις οὐδ'
εἰδώλων τὰ ἕκαστα, βροτῶν παλάμαις
ἐξ ἰδίων δὲ κόπων καὶ ἀτασθαλιῶν ἐπινοιῶν
ἄνθρωποι δέξαντο θεοὺς ξυλίνους λιθίνους τε
χαλκοῦς τε χρυσοῦς τε καὶ ἀργυρέους τε, ματαίους
ἀψύχους κωφοὺς καὶ ἐν πυρὶ χωνευθέντας
ποιήσαντο μάτην γε πεποιθότες ἐν τοιούτοις. —
Θμοῦις καὶ Ξοῦις θλίβεται κόπτεται βουλῆ*
Ἠρακλέους τε Διός τε καὶ Ἑρμείαο ?? ?? ?
καὶ σὲ δ' Ἀλεξάνδορεια, κλυτὴ θρέπτειρα 〈πολήων〉
οὐ λείψει πόλεμός τ’, οὐ ........
τῆς ὑπερηφανίης δώσεις, ὅσα
σιγήσεις αἰῶνα πολὺν καὶ νόστιμον ἦμαρ
κουκετι σοι ρευσει τρυφερον πομα .....
8
ἥξει γὰρ Πέρσης ἐπὶ σὸν *δάπος* ὥστε
καὶ σὴν γαῖαν ὀλεῖ καὶ ἀνθρώπους
αἵματι καὶ νεκύεσσι * παρ' ἐκπάγλοισί τε
βαρβαρόφρων σθεναρὸς πολυαίματος ἄφρονα λυσσῶν,
παμπληθεὶ ψαμαθηδὸν ἀοαλθηων σὸν ὄλεθρον*.
καὶ ἔσῃ, πόλεων πόλεων πολύολβος, πολλὰ καμοῦσα.
κλαύσεται Ἀσὶς ὅλη δώρων χάριν, ὧν ἀπὸ
στεψαμένη κεφαλὴν ἐχάρη, πίπτουσ’ ἐπὶ γαίης.
αὐτὸς δ' ὅς Περσῶν ἔλαχεν γαῖαν
κτείνας τ' ἄνδρα ἕκαστον ὅλον βίον
ὥστε μένειν μοῖραν τριτάτην δειλοῖσι βροτοῖσιν.
9
αὐτὸς δ' ἐκ δυσμῶν εἰσπτήσεται ἅλματι
σύμπασαν γαῖαν πολιορκῶν, πᾶσαν ἐρημῶν.
ἀλλ’ ὅταν ὕψος ἔχῃ κρατερὸν καὶ θάρσος * ἀηδές*,
ἥξει καὶ μακάρων ἐθέλων πόλιν
καί κέν τις θεόθεν βασιλεὺς πεμφθεὶς ἐπὶ τοῦτον
πάντας ὀλεῖ βασιλεῖς μεγάλους καὶ φῶτας
εἶθ' οὕτως κρίσις ἔσται ὑπ' ἀφθίτου
αἰαῖ σοι, κραδίη δειλή, τί με ταῦτ' ἐρεθίζεις
δηλοῦν Αίγύπτῳ, πολυκοιρανίην ἀλεγεινήν;
βαῖνε πρὸς ἀντολίην, Περσῶν γενεὰς ἀνοήτους
καὶ δήλου τοῖσιν τὸ παρὸν τό τε μέλλον
Εὐφρήτου ποταμοῦ ποταμοῦ κατακλυσμὸν ἐποίσει
καὶ Πέρσας ὀλέσει καὶ Ἴβηρας καὶ
Μασσαγέτας τε φιλοπτολέμους τόξοισί τε πιστούς.
Πέργαμος ἣ τὸ πάλαι σεμνὴ βοτρυδὸν ὀλεῖται
καὶ Πιτάνη πανέρημος ἐν ἀνθρώποισι φανεῖται.
Λέσβος ὅλη δύσει βαθὺν εἰς βυθὸν ὥστ'
Σμύρνα κατὰ κρημνῶν εἱλισσομένη ποτὲ
10
ἥ τὸ πάλαι σεμνὴ καὶ ἐπώνυμος ἐξαπολεῖται
Βιθυνοὶ κλαύσουσιν ἑὴν χθόνα
καὶ Συρίην μεγάλην καὶ Φοινίκην πολύφυλον.
αἰαῖ σοι, Λυκίη, ὅσα σοι κακὰ
πόντος ἀπ' αὐτομάτου ἐπιβὰς χώρης ἀλεγεινῆς,
ὥστε κλύσαι σεισμῷ τε κακῷ καὶ νάμασι
τὴν Λυκίης ἄμυρον καὶ τὴν μυρίπνουν ποτε χέρσον.
ἔσται καὶ Φρυγίῃ δεινὸς χόλος εἵνεκα
ἡς χάριν ἡ Διὸς ἠλθε Ῥέη κἀκεῖ
πόντος ὀλεῖ Ταύρων γενεὴν καὶ βάρβαρον
* καὶ Λαπίθας δάπεδον κατὰ γῆν ἐναρίξει.
Θεσσαλίην χώρην ἀπολεῖ ποταμὸς βαθυσίνης,
Πηνειὸς βαθύρους μορφὰς θηρῶν ἀπὸ γαίης·
Ἠπιδανὸς φάσκων θηρῶν μορφάς ποτε γεννᾶν*.
Ἐλλάδα τὴν τριτάλαιναν ἀναιάξουσι ποιηταί,
ἡνίκ' ἀπ' Ἰταλίης ἰσθμοῦ πλήξει τένοντα
τῆς μεγάλης Ῥώμης βασιλεὺς μέγας ἰσόθεος
ὅν, φάσ', αὐτὸς ὁ Ζεὺς ἔτεκεν καὶ πότνια Ἥρη·
ὅστις παμμούσῳ φθόγγῳ μελιηθέας ὕμνους
11
θεατροκοπῶν ἀπολεῖ πολλοὺς σὺν μητρὶ ταλαίνῃ.
φεύξεται ἐκ Βαβυλῶνος ἄναξ φοβερὸς καὶ ἀναιδής,
ὅν πάντες στυγέουσι βροτοὶ καὶ φῶτες
ὤλεσε γὰρ πολλοὺς καὶ γαστέρι χεῖρας ἔθηκεν,
εἰς ἀλόχους ἥμαρτε καὶ ἐκ μιαρῶν
ἥξει δ' εἰς Μήδους καὶ Περσῶν πρὸς βασιλῆας,
πρώτους οὕς ἐπόθησε καὶ οἷς
φωλεύων μετὰ τῶνδε κακῶν εἰς ἔθνος ἀληθές·
ὅς ναὸν θεότευκτον ἕλεν καὶ
λαοὺς είσανιόντας, ὅσους ὕμνησα διακαίως·
τούτου γὰρ φανέντος* 〈ὅλ〉η κτίσις ἐξετινάχθη
καὶ βασιλεῖς ὤλοντο, καὶ ἐν τοῖσιν μένεν ἀρχή,
ἐξόλεσαν μεγάλην τε πόλιν λαόν τε δίκαιον.
ἀλλ’ ὅταν ἐκ τετράτου ἔτεος λάμψῃ μέγας
τιμῆς, *αὐτοὶ πρῶτον ἔθηκάν τ' είναλίῳ Ποσειδῶνι*,
ἥξει δ' οὐρανόθεν ἀστὴρ μέγας εἰς ἅλα
καὶ φλέξει πόντον βαθὺν αὐτήν τε Βαβυλῶνα
12
Ἰταλίης γαῖάν θ', ἡς εἴνεκα πολλοὶ πολλοὶ
Ἐβραίων ἅγιοι πιστοὶ καὶ λαὸς ἀληθής.
ἔσσεαι ἐν θνητοῖσι κακοῖς κακὰ μοχθήσασα,
ἀλλὰ μενεῖς πανέρημος ὅλους αἰῶνας
ἔσσεται, ἀλλὰ μενεῖ εἰς αἰῶνας πανέρημος,]
σὸν στυγέουσ' ἔσαφος, ὅτι φαρμακείην
μοιχεῖαι παρά σοι καὶ παίδων μῖξις ἄθεσμος
θηλυγενὴς ἄδιοκός τε, κακὴ πόλι, δύσμορε πασῶν.
αἰαῖ πάντ' ἀκάθαρτε πόλι Λατινίδος αἴης
μαινὰς ἐχιδνοχαρής, χήρη καθεδοῖο παρ’ ὄχθας,
καὶ ποταμὸς Τίβερις σε κλαύσεται, ἥν
ἥτε μιαιφόνον ἦτορ ἔχεις ἀσεβῆ δέ τε
οὐκ ἔγνως, τί θεὸς δύναται, τί δὲ μηχανάαται;
ἀλλ' ἔλεγες· »μόνη εἰμὶ καὶ οὐδείς μ' έξαλαπάξεις«.
νῦν δὲ σὲ καὶ σοὺς πάντας ὀλεῖ θεὸς αἰὲν
κοὐκέτι σου σημεῖον ἔτ' ἔσσεται ἐν χθονὶ κείνῃ,
ὡς τὸ πάλαι, ὅτε σὰς ὁ μέγας θεὸς εὕρατο
μεῖνον, ἄθεσμε, μόνη, πυρὶ δὲ φλεγέθοντι μιγεῖσα
τατάρεον οἴκησον ἐς Ἅιδου χῶρον
13
νῦν δὲ πάλιν, Αἴγυπτε, τεὴν ὀλοφύρομαι ἄτην·
Μέμφι, πόνων ἀρχηγὸς ἔσῃ, πληχθεῖσα τένοντας·
ἐν σοὶ πυραμίδες φωνὴν φθέγξονται ἀναιδῆ.
*Πυθών*, ἡ τὸ πάλαι δίπολις κληθεῖσα
αἰῶσιν σίγησον, ὄπως παύσῃ κακότητος.
ὕβρι, κακῶν θησαυρὲ πόνων, μαινὰς πολύθρηνε,
αἰνοπαθὴς πολύδακρυ, μενεῖς χήρη διὰ παντός.
πουλυετὴς ἐγένου σὺ μόνη κόσμοιο κρατοῦσα.
ἀλλ’ ὅταν ἡ Βάρκη τὸ κυπάσσιον ἀμφιβάληται
λευκὸν ἐπὶ ῥυπαρῷ, μήτ’ εἴην μήτε γενοίμαν.
ὠ Θῆβαι, ποῦ σοι τὸ μέγα σθένος; ἄγριος ἀνήρ
ἐξολέσει λαόν· σὺ δὲ εἵματα φαιὰ
θρηνήσεις, δύστηνε, μόνη, καὶ πάντ᾿
ὅσσα τὸ πρόσθεν ἔρεξας ἀναιδέα θυμὸν ἔχουσα.
*καὶ κοπετὸν ὄψονται ἄθέσμων εἴνεκα
Συήνην δ᾿ ὀλέσεις ὀλέσειε μέγας φὼς
Τεύχιραν οὶκήσουσι βίῃ μελανόχροες Ἰνδοί.
Πεντάπολι, κλαύσεις· σὲ δ’ ὀλεῖ μεγαλόσθενος
σάς, Λιβύη πάγκλαυστε, τίς ἐξηγήσεται ἄτας;
τίς δέ σε, Κυρήνη, μερόπων ἐλεεινὰ δακρύσει;
οὐ παύσῃ θρήνου στυγεροῦ πρὸς καιρὸν ὀλέθρου.
14
ἔσσεται ἐν Βρύγεσσι καὶ ἐν Γάλλοις πολυχρύσοις
ὠκεανὸς κελαδῶν πληρούμενος αἵματι
καὐτοὶ γὰρ κακότητα θεοῦ τέκνοις ἐποίησαν,
ἡνίκα Σιδονίοις βασιλεὺς Φοῖνιξ
ἤγαγεν ἐκ Συρίης πλῆθος πολύ· καί σε
αὐτήν, Ῥαβέννη, τε καὶ εἰς φόνον
Ἰνδοί, μὴ θαρσεῖτε καὶ Αίθίοπες μεγάθυμοι·
ἡνίκα γὰρ *τούτους* τροχὸς Ἄξονος,
Ταῦρός τ᾿ ἐν Διδύμοις μέσον οὐρανὸν
Παρθένος ἐξαναβᾶσα καὶ Ἥλιος ἀμφὶ
πηξάμενος ζώνην *περιπάμπολον*
ἔσσεται ἐμπρησμὸς μέγας αἰθέριος κατὰ γαῖαν,
*ἄστρων δ᾿ ἐν μαχίμοις* καινὴ φύσις,
ἐν πυρὶ καὶ στοναχαῖσιν ὅλην γῆν Αἰθιοπήων.
μύρεο καὶ σύ, Κόρινθε, τὸν ἐν σοὶ λυγρὸν ὄλεθρον·
ἡνίκα γὰρ στρεπτοῖσι μίτοις Μοῖραι τριάδελφοι
κλωσάμεναι φεύγοντα δόλῳ ἰσθμοῖο παρ’
ἄξουσιν μετέωρον, ἕως ἐσίδωσίν ἑ πάντες,
τὸν πάλαι ἐκκόψαντα πέτρην πολυήλατι
καὶ σὴν γαῖαν ὀλεῖ καὶ κόψει, ὡς
τούτῳ γάρ τοι δῶκε θεὸς μένος ἐς τὸ ποιῆσαι
οἱά τις οὐ πρότερος τῶν συμπάντων βασιλήων·
15
πρῶτα μὲν ἐκ τροσσῶν κεφαλῶν σὺν πληγάδι ῥίζας
*στησάμενος* μεγάλως ἑτέροις
ὥστε φαγεῖν σάρκας γονέων βασιλῆος
πᾶσι γὰρ ἀνθρώποισι φόνος καὶ δείματα κεῖται
εἵεκα εἵνεκα τῆς μεγάλης πόλεως
σῳζομένου διὰ παντός, ὅν ὃν ἔξοχον
ἄστατε καὶ κακόβουλε, κακὰς περικείμενε κῆρας,
ἀρχὴ καὶ καμάτοιο καὶ ἀνθρώποις μέγα τέρμα
βλαπτομένης κτίσεως καὶ σῳζομένης πάλι Μοίραις,
ὕβρι, κακῶν ἀρχηγὲ καὶ ἀνθρώποις μέγα πῆμα,
τίς σε βροτῶν ἐπόθησε, τίς ἔνδοθεν οὐ χαλέπηνεν·
ἐν σοί τις βασιλεὺς σεμνὸν βίον ὤλεσε ῥιφθείς.
πάντα κακῶς διέθηκας ὅλον τε κακὸν κατέκλυσσας,
καὶ διὰ σοῦ κόσμοιο καλαὶ πτύχες ἡλλάχθησαν.
εἰς ἔριν ἡμετέρην τυχὸν ὔστατα ταῦτα προβάλλου·
πῶς τί λέγεις; πείσω σε καὶ εἴ τί σε μέμφομαι αὐδῶ·
ἦν ποτ᾿ ἐν ἀνθρώποις λαμπρὸν σέλας
16
σπειρομένης ἀκτῖνος ὁμοσπόνδοιο
γλῶσσα μελισταγέουσα καλὸν πόμα πᾶσι βροτοῖσιν
φαῖνέ τε καὶ προὔβαλλε καὶ ἥμερα πᾶσιν ἔτελλεν.
τοῦδ᾿ ἕνεκεν, στενόβουλε κακῶν
καὶ ῥαμφὴ καὶ πέδος ἐλεύσεται ἤματι κείνῳ.
ἀρχὴ καὶ καμάτοιο καὶ ἀνθρώποις μέγα τέρμα
βλαπτομένης κτίσεως καὶ σῳζομένης πάλι Μοίραις,
κλῦθι πικρᾶς φήμης δυσηχέος, ἀνδράσι
λοιμοῦ τε στοναχῆς τε, τότ᾿ ἔσσεται ἤματι
Ἰουδαίων μακάρων θεῖον γένος ούράνιόν τε,
οἳ περιναιετάουσι θεοῦ πόλιν ἐν
ἄχρι δὲ καὶ Ἰόπης τεῖχος μέγα
ὑψόσ᾿ ἀείρονται ἄχρι καὶ νεφέων
οὐκέτι συρίξει σάλπιγξ πολεμόκλονον ἠχον,
οὐδ᾿ ἔτι μαινομέναις παλάμαις ἐχθραῖς
*ἀλλ᾿ ἐπι*στήσει τε κακῶν
εἷς δέ τις ἔσσεται αὖτις ἀπ᾿ αἰθέρος
ὃς παλάμας ἥπλωσεν ἐπὶ ξύλου
17
Εβραίων ὁ ἄριστος, ὅς ἠέλιόν ποτε στήσει
φωνήσας ῥήσει τε καλῇ καὶ χείλεσιν ἁγνοῖς.
μηκέτι τείρεο θυμὸν ἐνὶ στήθεσσι, μάκαιρα,
θειογενές, πάμπλουτε, μόνον πεποθημένον ἄνθος,
φῶς ἀγαθὸν σεμνόν τε τέλος *πεποθημένον ἅγνος*,
Ἰουδαίη χαρίεσσα, καλὴ πόλις, ἔνθεος ὕμνων.
οὐκέτι βακχεύσει περὶ σὴν χθόνα ποὺς
Ἑλλήνων ὁμόθεσμον ἐνὶ στήθεσσιν ἔχων
ἀλλά σε κυκάλιμοι παῖδες περιτιμήσουσιν
καὶ μούσαις ἁγίαισι τράπεζαν ἐπιστήσονται
παντοίαις δυσίαισι καὶ εὐχαῖς ἐν
ἐκ μικρᾶς στενότητος ὅσοι καμάτους
πλείονα καὶ χαρίεντα *καλὸν ἄρξουσι*
οἱ δὲ κακοὶ στείλαντες ἐπ᾿ αἰθέρα γλῶσσαν
παύσονται λαλέοντες ἐναντίον ἀλλήλοισιν,
αὐτοὺς δὲ κρύψουσιν, ἕως *κόσμος
ἔσται δ᾿ ἐκ νεφέων ὄμβρος πυρὸς
κοὐκέτι καρπεύσουσι βροτοὶ στάχυν ἀγλαὸν ἐκ γῆς·
πάντ᾿ ἄσπαρτα μενεῖ καὶ ἀνήροτα, ἄχρι
τὸν πρύτανιν πάντων θεὸν ἄμβροτον αἰὲν ἐόντα
ἀνθρώπους θνητοὺς καὶ μηκέτι θνητὰ γεραίρειν
18
μηδὲ κύνας καὶ γῦπας ἃ Αἴγυπτος
σεμνύνειν στομάτεσσι κενοῖς καὶ χείλεσι μωροῖς.
εὐσεβέων δὲ μόνων ἁγία χθὼν πάντα τάδ’ οἴσει,
νᾶμα μελισταγέος ἀπὸ πέτρης ἠδ᾿ ἀπὸ
καὶ γλάγος ἀμβρόσιον ῥεύσει πάντεσσι δικαίοις·
εἰς ἔνα γὰρ γενετῆρα θεὸν μόνον ἔξοχον ὄντα
ἤλπισαν εὐσεβίην μεγάλην καὶ πίστιν ἔχοντες.
ἀλλὰ τί δή μοι ταῦτα νόος σοφὸς ἐγγυαλίζει;
ἄρτι δέ σε, τλήμων Ἀσίη, κατοδύρομαι οἰκτρῶς
καὶ γένος Ἰώνων Καρῶν Λυδῶν πολυχρύσων.
αἰαῖ <σοι,> Σάρδεις· αἰαῖ πολυήρατε
αἰαῖ, Λαοδίκεια, καλὴ πόλι· ὡς ἀπολεῖσθε
σεισμοῖς ὀλλύμεναί τε καὶ εἰς κόνιν ἀλλαχθεῖσαι,
Ἀσίδι τῇ δνοφερῇ [Λυδῶν τε ?? -
Ἀρτέμιδος σηκὸς Ἐφέσου πηγνύμενος
χάσμασι καὶ σεισμοῖσί ποθ᾿ ἵξεται
πρηνής, ἠύτε νῆας ἐπικλύζουσιν ἄελλαι.
*ὕπτια δ᾿ οἰμώξει* Ἔφεσος κλαίουσα παρ᾿
καὶ νηὸν ζητοῦσα τὸν οὐκέτι ναιετάοντα.
19
καὶ τότε θυμωθεὶς θεὸς ἄφθιτος αίθέρι ναίων οὐρανόθεν πρηστῆρα βαλεῖ κατὰ κρατὸς ἀνάγνου.
ἀντὶ δὲ χειμῶνος θέρος ἔσσεται ἤματι τῷδε. καὶ τότε δὴ *μετέπειτ᾿* ἔσται *ἄνδρεσσι* ἐφολέσει γὰρ πάντας ἀναιδέας ὑψικέραυνος βρονταῖς τε στεροπαῖς τε κεραυνοῖς τε φλεγέθουσιν, ἀνδράσι δυσμενέεσσι, καὶ ὡς ἀσεβεῖς ὀλοθρεύσει,
ὥστε μένειν νέκυας κατὰ γῆς πλέονας φαμάθοιο.
ἥξει γὰρ καὶ Σμύρνα ἑὸν κλαίουσα εἰς *Ἐφέσοιο* πύλας καὶ αὐτὴ μᾶλλον ὀλεῖται.
Κύμη δ’ ἡ μωρὰ σὺν νάμασι τοῖς θεοπνεύστοις έν παλάμαις ἀθέων ἀνδρῶν ἀδίκων καὶ
ῥιφθεῖσ᾿ οὐκέτι τόσσον ἐς αἰθέρα *ἄρμα ἀλλὰ μενεῖ νεκρὰ ἐν νάμασι καὶ τότ᾿ ἀναιάξουσιν ὁμοῦ κακότητα εἰδήσει σημεῖον ἔχων, ἀνθ’ ὧν ἐμόγησεν, Κυμαίων δῆμος χαλεπὸς καὶ φῦλον ἀναιδές.
εἶθ᾿ ὅτ᾿ ἀναιάξουσι κακὴν χθόνα τεφρωθεῖσαν, Λέσβος ὑπ᾿ Ἠριδανοῦ αἰώνιον ἐξαπολεῖται. αἰαῖ σοι, *Κέρκυρα*, καλὴ πόλι, παύεο κώμου.
20
καὶ Ἱεράπολι, γαῖα μόνη Πλούτω<νι> ἕξεις, ὃν πεπόθηκας ἔχειν,
ἐς γῆν χωσαμένη παρὰ χεύμασι Θερυώδοντος. πετροφυὴς Τρίπολίς τε παρ’ ὕδασι κύμασι νυκτερινοῖσι ὑπ᾿ ᾐόνι ἄρδην ἐξολέσει σε θεοῖό ποθ’ ἥδε πρόνοια.
μή μ᾿ ἐθέλουσαν ἑλεῖν Φοίβου τὴν γείτονα
Μίλητον τρυφερὴν ἀπολεῖ πρηστήρ ποτ᾿ ἀνθ᾿ ὡς εἴλετο τὴν Φοίβου δολόεσσαν *τήν τε σοφὴν ἀνδρῶν μελέτην καὶ σώφρονα ἵλαθι, παγγενέτωρ, τρυφερῇ χθονὶ τῇ Ἰοθυθαίᾳ μεγάλῃ, ἵνα σὰς γνώμας
ταύτην γὰρ πρώτην ἔγνως, θεός, ἐν χαρίτεσσιν ἐς τὸ δοκεῖν προχάρισμα τεὸν πάντεσσι βροτοῖσιν εἶναι καὶ προσέχειν, οἷον θεὸς ἐγγυάλιξεν.
ἱμείρω τρίταλαινα τὰ Θρῃκῶν ἔργα καὶ τεῖχος διθάλασσον ὑπ᾿ Ἄρεος ἐν
συρόμενον ποταμηδὸν ἐπ᾿ ἰχθυόεντι Ἔλλήσποντε τάλαν, ζεύξει ποτέ σ᾿ Ἀσσυρίων *εἰς σὲ μάχη* Θρῃκῶν κρατερὸν σθένος τήν τε Μακηδονίην βασιλεὺς Αἰγύπτιος αἱρεῖ, καὶ κλίμα βαρβαρικὸν ῤίψει σθένος ἡγεμονήων.
21
Λυδοὶ καὶ Γαλάται Πάμφυλοι σὺν Πισίδαισι πανδημεὶ κρατέουσι κακὴν ἔριν ὁπλισθέντες.
Ίταλίη τριτάλαινα, μενεῖς πανέρημος ἄκλαυστος ἐν γαῖῃ θαλερῇ όλοὸν δάκος ἐξαπολέσθαι.
ἔσται δ' * αίθέρος* οὐρανὸς εὐρὺς ὕπερθεν
βροντηδὸν κελάδημα, θεοῦ φωνὴν * ἐπακοῦσαι*. ἠελίου 6 αὐτοῦ φλόγες ἄφθιτοι ούκέτ' ἔσονται ούδὲ σεληναίης λαμπρὸν φάος ἔσσεται αὐτις ὑστατίῳ καιρῷ, ὁπόταν θεὸς πάντα μελανθείη, σκοτίη δ' ἔσταο κατὰ γαῖαν,
καὶ τυφλοὶ μέροπες θῆρές τε κακοὶ καὶ ὀιζύς. ἔσσεται ἠμαρ ἐκεῖνο χρόνον πολύν, ὥστε αὐτὸν ἄνακτα θεὸν πανεπίσκοπον οὐρανόθι πρό. αὐτὸς δυσμενέας ἄνδρας τότε δ' οὐκ ἐλεήσει, ἀρνῶν ἠδ' ὀίων ταύρων τ' ἀγέλας
ἐκθυσιάζοντας μόσχων μεγάλων κεροκρύσων ἀψύχοις θ’ Ἑρμαῖς καὶ τοῖς λιθίνοισι ἡγείσθω δὲ θέμις σοφίη καὶ δικαίων· δικαίων· μή ποτε θυμωθεὶς θεὸς ἄφθιτος ἐξαπολέσσῃ πᾶν γένος ἀνθρώπων βίοτον* καὶ φῦλον ἀναιδές,
δεῖ στέργειν γενετῆρα θεὸν σοφὸν αἰὲν ἐόντα.
22
ἔσσεται ὑστατίῳ καιρῷ περὶ τέρμα σελήνης κοσμομανὴς πόλεμος καὶ ἐπίκλοπος ἐν δολότητι.· ἥξει δ' ἐκ περάτων γαίης μητροκτόνος φεύγων ἠδὲ νόῳ ὀξύστομα
ὅς πᾶσαν γαῖαν καθελεῖ καὶ πάντα πάντων τ' ἀνθρώπων φρονιμώτερα πάντα ἧς χάριν ὤλετό τ' αὐτός, ἑλεῖ ταύτην ἄνδρας τ' ἐξολέσει πολλοὺς μεγάλους τε τυράννους πάντας τ' ἐμπρήσει, ὡς οὐδέποτ' ἄλλος
τοὺς δ' αὐ πεπτηῶτας ἀνορθώσει διὰ ζῆλον. ἔσται δ' ἐκ δυσμῶν πόλεμος πολὺς ἀνθρώποισιν, ῥεύσει δ' αἵμαθ' ἴως Μου ποταμῶν τῆς τε Μακηδονίης στάξὲι χόλος ἐν πεδίοισιν συμμαχίην δῶ δ' ἐκ δυσμῶν, βασιλῆι δ' ὄλεθρον.
καὶ τότε χειμερίη πνοιὴ πνεύσει κατὰ γαῖαν, καὶ πεδίον πολέμοιο κακοῦ πλησθήσεται αὐτις. πῦρ γὰρ ἀπ' οὐρανίων δαπέδων βρέξει πῦρ καὶ αἷμα ὕδωρ πρηστὴρ γνόφος καὶ φθίσις ἐν πολέμῳ καὶ ἐπὶ σφαγῇσιν ὀμίχλη
πάντας ὁμοῦ τ' ὄλέσει βασιλεῖς καὶ φῶτας ἀρίστους.
23
εἶθ ουτως πολέμοιο πεπαύσεται οἰκτρὸς ὄλεθρος, κοὐκέτι τις ξίφεσιν πολεμίξεται οὐδὲ σιδήρῳ οὐδ᾿ αὐτοῖς βελέεσσιν, ἃ μὴ θέμις ἔσσεται αὖτις. εἰρήνην δ᾿ ἕξει λαὸς σοφός, ὅσπερ ἐλείφθη,
πειραθεὶς κακότητος, ἵν᾿ ὕστερον εὐφρανθείη.
μητρολέται, παύσασθε θράσους τόλμης τε κακούργου, τὸ πάλαι παίδων κοίτην ἐπορίζετ᾿ ἀνάγνως καὶ τέγεσιν πόρνας ἐστήσατε τὰς πάλαι ἁγνάς ὕοβρεσι καὶ κολάσει κἀσχημοσύνῃ πολυμόχθῳ.
ἐν σοὶ γὰρ μήτηρ τέκνῳ ἐμίγη ἀθεμίστως. καὶ θυγάτηρ γενετῆρι ἑῷ συζεύξατο νύμφη· ἐν σοὶ καὶ βασιλεῖς στόμα δύσμορον ἐξεμίηναν, ἐν σοὶ καὶ κτηνῶν εὗρον κοίτην κακοὶ ἄνδρες. σίγησον, πανόδυρτε κακὴ πόλι, κῶμον ἔχουσα·
οὐκέτι γὰρ *παρὰ σοῖο τὴν τῆς* φιλοθρέμμονος ὕλης παρθενικαὶ κοῦραι πῦρ ἔνθεον ὠρήσουσιν. ἔσβεσται παρὰ σεῖο πάλαι πεποθημένος οἶκος, ἡνίκα δεύτερον εἶδον ἐγὼ ῥιπτούμενον οἶκον πρηνηδὸν πυρὶ τεγγόμενον διὰ χειρὸς ἀνάγνου,
οἶκον ἀεὶ θάλλοντα, θεοῦ τηρήμονα ναόν, ἐξ ἁγίων γεγαῶτα καὶ ἄφθιτον αἰὲν ἐόντα ἐκ ψυχῆ ἐλπιζόμενον καὶ σώματος *αὐτοῦ*.
24
οὐ γὰρ ἀκηδέστως αἰνεῖ* θεὸν ἐξ ἀφανοῦς γῆς οὐδὲ πέτρης ποίησε σοφὸς τέκτων παρὰ τούτοις,
οὐ χρυσοῦ κόσμον, ἀπάτην ψυχῶν ἐσεβάσθη. ἀλλὰ μέγαν γενετῆρα δεὸν πάντων θεοπνεύστων έν θυσίαις ἁγίαις ἐγέραιρον καὶ νῦν δέ τις ἐξαναβὰς ἀφανὴς βασιλεὺς καὶ ἄναγνος ταύτην ἔρριψεν καὶ ἀνοικοδόμητον ἀφῆκεν
σὺν πλήθει μεγάλῳ καὶ ἀνδράσι κυδαλίμοισιν. αὐτὸς δ' ὤλετο χέρσον ἀπ' ἀθανάτην ἐπιβὰς γῆν*, κοὐκέτι σῆμα τοιοῦτον ἐπ' ἀνθρώποισι τέτυκτο, ὥστε δοκεῖν ἑτέρους μεγάλην ἐξαλαπάξαι.
ἠλθε γὰρ οὐρανίων νώτων ἀνὴρ
σκῆπτρον ἔχων ἐν χερσίν, ὅ οἱ θεὸς ἐγγυάλιξεν, καὶ πάντων ἐκράτησε καλῶς πᾶσίν τ' ἀπέδωκεν τοῖς ἀγαθοῖς τὸν πλοῦτον, ὅν οἱ πρότεροι λάβον πᾶσαν δ' ἐκ βάθρων εἷλεν πόλιν ἐν πυρὶ πολλῷ καὶ δήμους ἔφλεξε βροτῶν τῶν πρόσθε κακούργων
καὶ πόλιν, ἥν ἐπόθησε θεός, φαιδροτέραν ἄστρων τε καὶ ἡλίου ἠδὲ καὶ κόσμον κατέθηχ' ἅγιόν τ’ .....ἐποίησεν
25
ἔνσαρκον καλὸν περικαλλέα ἠδὲ ἔπλασσεν πολλοῖς ἐν σταδίοισι μέγαν καὶ ἀπείρονα πύργον
αὐτῶν ἁπτόμενον νεφέων καὶ ἀπείρονα πύργον, ὥστε βλέπειν πάντας πιστοὺς πάντας τε όικαίους ἀιδίοιο θεοῦ δόξαν, πεποθημένον εἶδος· ἀντολίαι δσιές τε θεοῦ κλέος ἐξύμνησαν. οὐκέτι γὰρ πέλεται *δειλοῖσι βροτοῖσιν δεινά*
οὐδὲ γαμοκλοπίαι καὶ παίδων Κύπρις ἄθεσμος, οὐ φόνος οὐδὲ κυόοιμός, ἔρις δ᾿ ἐν πᾶσι δικαίη. ὕστατος ἔσθ᾿ ἁγίων καιρός, ὅτε ταῦτα περαίνει θεὸς ὑψιβρεμέτης, κτίστης ναοῖο μεγίστου.
αἐαῖ σοι, Βαβυλὼν χρυσόθρονε, χρυσοπέδιλε,
πουλυετὴς βασίλεια μόνη κόσμοιο κρατοῦσα, ἡ τὸ πάλαι μεγάλη καὶ πάμπολις, οὐκέτι κείσῃ οὔρεσιν ἐν χρυσέοις καὶ νάμασιν Εὐφρήταο· στρωθήσῃ σεισμοῖο κλόνῳ· Πάρθοι δέ σε δεινοί πάντα κρατεῖν ἐποίησαν. ἔχε στόμα φιμῷ, ἄναγνε
Χαλδαίων γενεή, μήτ᾿ εἴρεο μηδὲ μερίμνα, πῶς Περσῶν ἄρξεις ἢ πῶς Μήδων *τε* κρατήσεις· εἵνεκα γὰρ τῆς σῆς ἀρχῆς, ἧς ἔσχες, ὅμηρα εἰς ῾Ρώμην πέμφασα καὶ Ἀσίδι θητεύοντας, *τοιγάρτοι καὐτὴ βασιλὶς φρονέουσ᾿ εἰς κρίσιν
26
ἀντιδίκων ηξεις, ὡν εἵνεκα λύτρα πέπομφας·* δώσεις δ' ἀντὶ λόγων σκολιῶν πικρὸν λόγον ἐχθροῖς.
ἔσται δ' ὑστατίῳ καιρῷ ξηρός ποτε κοὐκέτι πλωτεύσουσιν ἐς Ἰταλίην τότε νῆες, Ἀσὶς ἡ ἡ μεγάλη τότε πάμφορον ἔσσεται ὕδωρ
καὶ Κρήτη πεδίον. Κύπρος δ' ἕξει μέγα καὶ Πάφος αἰάζει δεινὸν μόρον, ὥστε καὶ Σαλαμῖνα πόλιν μεγάλην μέγα πῆμα παθοῦσαν· νῦν μὲν χέρσος ἄκαρπος ἐπ' ᾐόνος ἔσσεται αὖθις. ἀκρὶς δ' οὐκ ὀλίγη χθόνα Κύπριον ἐξολοθρεύσει.
εἰς Τύρον, αἰνόμοροι μέροπες, κλαύσεσθε βλέποντες. Φοινίκη, δεινός σε μένει χόλος, ἄχρι πεσεῖν σε πτῶμα κακόν, Σειρῆνες ὅπως κλαύσωνται álhu[vw.
ἔσται δ' ἐν πέμπτῃ γενεῇ, ὅτεδ παύσετ' Αἰγύπτου, βασιλῆες ὅταν μιχθῶσιν
Παμφύλων γενεαὶ δ' εἰς Αἴγυπτον παθεδοῦνται, ἔν τε Μακηδονίῃ καὶ ἐν Ἀσίδι καὶ * Λυκίοσισιν* κοσμομανής πόλεμος πολυαίματος ἐν κονίῃσιν, ov παύσει Ῥώμης βασιλεὺς δυσμῶν τε dynqastai.
χειμερίη ὁώμης ῥιπὴ στάξῃ
πηγνυμένου μεγάλου ποταμοῦ λιμνῶν τε μεγίστων, εὐθὺς βάρβαρος ὄχλος ἐς Ἀσίδα γαῖαν ὁδεύσει, καὶ Θρᾳκῶν ὀλέσει δεινῶν γένος ὡς ἀλαπαδνόν.
27
καὶ τότε θυμοβόροι μέροπες κατέδουσι γονῆας λιμῷ τειρόμενοι καὶ ἐδέσματα
πάντων δ' ἐκ μελάθρων θῆρες κατέδουσι τράπεζαν, αὐτοί τ' οἱωνοί τε βροτοὺς κατέδουσιν ἅπαντας ὠκεανός τε κακοῦ πλησθήσεται ἐκ πολέμοιο αἱματόεις σάρκας τε καὶ αἵματα τῶν εἶθ' οὕτως ὀλιγηπελίη ἔσται κατὰ
ὥστε νοεῖν ἀνδρῶν τ' ἀριθμὸν μέτρον τε γυναικῶν.
μυρία δ' οἰμώξει δειλὴ γενεὴ κατὰ τέρμα ἠελίου δύνοντος, ἴν ἔμπαλι υηκέτ' ἀνέλθῃ, ὠκεανοῦ μείνας ἴν ἐφ’ ὕδασι βαπτισθείη· πολλῶν γὰρ μερόπων εἶδεν κακότητας ἀνάγνους.
ἔσται δὲ σκοτόμαινα περὶ μέγαν οὐρανὸν αὐτόν, άχλὺς δ' οὐκ ὀλίγη κόσμου πτύχας δεύτερον· αὐτὰρ ἔπειτα Μοῦ φάος ἡγεμονεύσει ἀνδράσι τοῖς ἀγαθοῖσιν, ὅσοι θεὸν ἐξύμνησαν.
Ἰσι, θεὰ τριτάλαινα, μενεῖς ἐπὶ χεύμασι Νείλου
μούνη, μαινὰς ἄναυδος ἐπὶ Ψαμάθοις Ἀχέροντος, κοὐκέτι σου μνεία γε μενεῖ κατὰ γαῖαν ἅπασαν. καὶ σύ, Σάραπι λίθους ἀργοὺς ἐπικείμενε κείσῃ πτῶμα μέγιστον ἐν Αἰγύπτῳ τριταλαίνῃ. ὅσσοι δ' Αἰγύπτου πόθον ἤγαγον εἴς σε, ἅπαντες
28
κλαύσονταί σε κακῶς θεὸν ἄφθιτον ἐν φρεσὶ θέντες· γνώσονταί σε τὸ μηδέν, ὅσοι θεὸν καί <ποτε> τῶν ἱερέων τις ἐρεῖ λινόστολος Λεῦτε, θεοῦ τέμενος καλὸν στήσωμεν ἀληθοῦς· δεῦτε, τὸν ἐκ προγόνων δεινὸν νόμον ἀλλάξωμεν,
τοῦ χάριν οἱ λιθίνοις καὶ ὀστρακίνοισι πομπὰς καὶ τελετὰς ποιούμενοι οὐκ ἐνόησαν. στρέψωμεν ψυχὰς θεὸν ἄφθιτον ἐφυμνοῦντες αὐτὸν τὸν γενετῆρα, τὸν ἀίδιον γεγαῶτα, τὸν πρύτανιν πάντων, τὸν ἀληθέα, τὸν βασιλῆα,
ψυχοτρόφον γενετῆρα, θεὸν μέγαν μέγαν ἐόντα.‘ — καὶ τότ' ἐν Αἰγύπτῳ ναὸς μέγας ἔσσεται κεἰς αὐτὸν θυσίας οἴσει λαὸς θεότευκτος, κείνοισιν κείνοισιν θεὸς ἄφθιτος 〈ἐμ〉βιοτεύειν.
ἀλλ' ὅταν ἐκπρολιπόντες ἀναιδέα φῦλα
Αἰθίοπες μέλλωσ' * Αἴγυπτον ἑήν τε* ἄρξονται κακότητος, ἱν ὕστερα πάντα γένηται. νηὸν γὰρ καθελοῦσι μέγαν Αἰγυπτιάδος γῆς· ἐν δὲ θεὸς βρέξει κατὰ yrjg δεινὸν χόλον αὐτοῖς, ὥστ' ὀλέσαι πάντας τε κακοὺς πάντας τ' ἀνόμους
κοὐκέτι δὴ φειδώ τις ἔτ' ἔσσεται ἐν χθονὶ κείνῃ, ἀνθ' ὡν οὐκ ἐφύλαξαν ὄ μιν θεὸς ἐγγυάλιξεν.
29
Ἠελίου φαέθοντος ἐν ἀστράσιν εἶδον ἀπειλήν ἠδὲ Σεληναίης δεινὸν χόλον ἐν στεροπῇσιν· ἄστρα μάχην ὤδινε· θεὸς δ’ ἐπέτρεψε μάχεσθαι.
ἀντ' γὰρ Ἠελίου μακραὶ φλόγες ἐστασίαζον,
ἠδὲ Σεληναίης δίκερως ἠλλάξατο
Φωσφόρος ἔσχε μάχην, ἐπιβὰς ἐς νῶτα Λέοντος·
Αἰγόκερως δ' ἔπληξε νέου Ταύροιο τένοντα· Ταῦρος δ' Αἰγοκέρωτος ἀφήρπασε νόστιμον ἦμαρ.
καὶ Ζυγὸν Ὠρίων ἀπενόσφισε μηκέτι μεῖναι· Παρθένος ἐν Κριῷ Διδύμων ἠλλάξατο μοῖραν· Πλειὰς δ' ούκέτ' ἔφαινε· Δράκων δ' ἠρνήσατο ζώνην· Μύες εἰσεδύοντο κατὰ ζωστῆρα Λέοντος· Καρκίνος οὐκ ἐνέμεινεν, ἔδεισε γὰρ Ὠρίωνα·
Σκορπίος οὐρὰν ἐπῆλθε* διὰ δεινοῖο ἠδὲ Κύων ὤλισθεν ἀπὸ φλογὸς Ὑδροχόον δ' ἐπύρωσε μένος κρατεροῖο ὠρτο μὲν Οὐρανὸς αὐτός, ἕως ἐτίναξε θυμωθεὶς δ' ἔρριψε καταπρηνεῖς ἐπὶ γαῖαν.
ῥίμφα μὲν οὐν πληγέντες ἐπ' Ὠκεανοῖο ἡψαν γαῖαν ἅπασαν· ἔμεινε δ' ἀνάστερος αἰθήρ.
30