1. 564 ἠ L, ἢ v, malim ἠδʼ. — 565 ‘Homer. Od. θ 336 δεσμοῖς κρα- τεροῖσι πιεσθεὶς dicit. non damnarim tamen πονηθείς’ Dorvill. p. 663. — 566 (ἀεὶ om.) συναπτῶι ἀδάμαντι Lfg, ‘ἐνὶ στιβαρῷ ἀδάμαντι vel simile quid requiritur’ Dorvill. l. l., ‘posses ἐν ἀγνάμπτῳ ἀδάμαντι: nempe scriptum fuerat ἀγνάπτῳ, unde απτῷ’ idem p. 672, ‘posterius praeferendum esset, nisi ipsum illud συναπτῷ videretur sanum esse. hinc ἀεὶ ἀδάμαντι συναπτῷ dedi’ k, ἐν ἀτρύτῳ ἀδάμαντι anon. Hal. p. 829.

2. Περὶ κλοπῆς: incipit fol.8 L. — 568 ἠ L, ἢ f, εἰ gk, ἢν scripsi cum anon. Hal. p. 829 coll. vs. 367 sq. (179 et 346 sq.). — 569 σώεται Lfg, ‘lege σεύεται. vide Hesych. Dorvill. p. 663 probante Nauckio in Melanges Gréco-Romains t. IV 1 p. 137 σώζεται k. vulgatam lectionem revocavi coll. Apoll. Rhod. II 296 ὑπέστρεφον ἢψ ἐπὶ νῆα σώεσθαι (vide II 610 1010 III 307) et Hesych. σώοντο: ὡρμῶντο, ἤρχοντο et Et. M. 742, 7. — 571 σθεναρὸν κτῆμα interpres [i. e. Rentdorfius] legit κλέμμα, sed epitheton nec huic, nec illi convenitʼ Dorvill. p. 663. sine dubio σθεναρὸν corruptum. an legendumo στυγερὸν — οὐδʼ ἑτερεια L, sed spiritum asperum scripsit l, οὐδέ τε ῥεῖα fg, οὐδέ κε ῥεῖα k. cfr. 206. — 573 κέρδεοοόθ sic L, κέρδεοσόθ corr. l, κέρδεος v. — 574 ἐσ δεκάτην τόδε L, εἰς δεκάτην τόδε fg, ἑνδεκάτην τότε k ex coni. Dorvillii p. 663, cui obloquitur d ‘non debebas Dorvillii coniecturam inferre poetae, qui dicit:

3. hoc, quod monui, mente teneas usque ad decimam diem Tauri’. assentitur k*. — 576 οὐδʼ L, οὐδέ corr. l. — ἂν εἰηρὴν L, ἀνειηρὴν f, corr. g. — αἰδιτήμονα L, αἰδήτμονα f, ‘an forma vocis αἰδήτμονα prae αἰδήμονα praestet, quoque dubites’ Dorvill. p. 669, αἰδήμονα gk, ‘αἰδήμονα θωήν mihi iam olim suspectum fuit, adeo ut ἀχθήμονα commendaturus essem. nunc inventa codicis scriptura poetam dedisse arbitror ἀλιτήμονι θωήν’ k*. — 578 ἢν Lv, revocavi εἰ ex sequente versu, ubi abundat. in archetypo nisi fallor scriptum erat εἰ. ceterum cf. 11 20 247 595. — 579 εἰ τετμοισ μιν L, εἰ τέτμοις μὲν f cum nota ‘μὲν versus non patitur’, τέτμοις μὲν g, ‘sed tum sequentia non quadrant. hinc οὐ τέτμοις scripsi’ k, ‘τέτμοις μὲν scribendum esse nunc ex paraphrasi patet, sed de sequen- tibus magnopere ambigo, nec receptam iam probo interpreta- tionem’ k*. — νοσφίζεο suspectum. — 580 καρκίνωι Lv, ‘malim καρκίνον’ Dorvill. p. 663, quem secutus sum coll. vs. 246. — οὖ Lfg, αὖτ᾿ k. — ελοιτο L, ἔλοιτο corr. l, ἕλοιτο fg, ὄλοιτο k ex em. Lobeckii Pathol. ling. Gr. p. 421. — 582 κτῆσιν δʼ ἁλιώσεται ἄλλην Lv, κτῆσις δʼ ἁλιώσεται ἄλλη Dorvill. p 663 coll. vs. 512. — 583 ἤτισ L, ἥτις v, ἥν (ἤν?) τις Dorvill. l. l. — οἰχνεύσειεν Ldk*, ἰχνεύσειεν v. — 585 τοτου L, τότ᾿ οὐ corr. l, quod recepit f, τότʼ οὖ gk improbante d. — θαρσά- λέος σοι Lf, θαρσαλέος σοι g, ‘neque multum abfuit, quin scriberem θαρσαλέος τοι, ut vs. 163’ g, quod recepit k. —

4. 587 Ἀστραίου Lv, scripsi Ἀστραίην coll. 9 114 219 291 488. — κέρασφόροσ L. — 589 δηεισ κʼ L, δήεις κʼ f, δήοις κʼ g, δήοις δʼ k. scripsi δήεις τʼ. indicativum tuetur vs. 604. — 591 et 592 inverso ordine scripsit L, numeris praescriptis corr. l. — 591 ἔχησι L, ἔχῃσι fg. — 592 ἑρμαῖον Lv. — 594 παλιστρεπτοῖο Lf. — 595 δηναίη Lv, corr. anon. Hal. p. 829. — πέλοι L, sed οι e corr. l. — 597 ἐν δοιη σῶσίσ τε L, ἐν δοίῃ σώσειστε f, ἐν δοίῃ σώσεις τε h, ἐνδίη σώσοις κεν ‘meridiana, servaveris partem per- ditae possessionis’ Dorvill. p. 667, ‘ἐν δοίῃ, σώσειας nescio quis. alius ἐν δοίῃ σώσειν τι, ut geminum Homerico ἐν δοίῃ νῆας σαω- σέμεν ἢ ἀπολέσθαι’ g, ἐν δοιῇ σώσεις τε anon. Hal. p. 829, ἐν δοίῃ σῶσίς τοι gk. — ln margine σχ εν δισταγμῶι l. — 598 αἰθρο- πολεύσης Ldk*, αἰθροπολούσης v. — 599 καὶ φωρὸσ L, καὶ φῶρος f, κε φώρ τις Dorvill. p. 658 (sed idem p. 662 ‘φώρευς pro φὼρ nescio an alias exstet. forte vs. 599 posset id substitui’), κε φῶρος sic gk, scripsi κακὸς φῶρ. — 600 εἰ (non εἰς) παλάμασ κεν ελη L, εἰ π. κεν ἔληι corr. l, εἰς π. κεν ἕλοι fg, εἰς π. μὲν ἕλοι Dorvill. p. 658. etiam duplex ἂν Atticorum more posuit Maximus vs. 21 [quem vide] et similiter duplex κὲν vs. 599 sq. neque enim alterum cum Dorvilliο in μὲν mutaverim’ Hermann. ad Orph. Lith. vs. 247. ‘nisi corruptum est κεν ἕλοι latetque ἔλθῃ vel simile quid, scribendum videtur φωρεύς, de qua vocis

5. forma conferas vs. 438’ g. ἐς παλάμας κε πέλοι k (πέλμ k*). equidem de iterata particula κε (anon. Hal. p. 829 affert Hom. Od. δ 733 τῷ κε μάλ᾿ ἤ κεν ἔμεινε) apud hunc poetam valde du- bito. quare scripsi ὅττι κακὸς φὼρ ἐν παλάμαις κεν ἕλῃ coll. Hom. Od. μ 229 ἐν χερσὶν ἑλών. — κλοπειου L, sed v in ras. exaravit l, qui praeterea supra paenultimam syllabam scripsit αί, κλοπείου v, κλοπαίου dk*. — 601 εἰσαϊοισ L, εἰσαϊ, οῖσ sic corr. l, εἰσαΐοις v. — ταδε L, τάδε l, τὰ δὲ v. — αὕτωσ L. — 602 ἐπαγγελίηισι L, sed η in ras. l. — 603 ξυνὸν Lfg, ξυνὴν k ex em. Dorvillii p. 663. — ἐνκονέηισιν L, ἐν κονέῃσιν f, corr. Dorvill. l. l. — 604 ἀργαλέοισ L, sed post έ ras. — δηεισ L, δὴεἰσ corr. l. — 605 κελαινεφέει Lf, corr. g. — ‘Lacunae signa post κελαινε- φέι posui, ubi sequebatur Mercurii et Veneris commemoratio’ k rectissime, ut docet μετάφρασις. — αὕτωσ L. — Post vs. 605 sequuntur in L (et v) duo versus ἠν δʼ ἴσχηι κρονίωνα σελη- ναίη ἁμαδίη | ἐν γενέθληι, παραδοσ μιν ἐπʼ ἠγάθεον φαέθοντα, de quibus haec k ‘equidem, si quid video, hic nihil nisi meras tenebras video. nam neque quomodo triplex lovis memoratio explicari possit, nec quid aut ἐν γενέθλῃ apud hunc poetam, aut παράδος μιν, nec quid omnino vs. 606 sq. sibi velint, per- spicere valeo. hinc hos ipsos versus uncis inclusi, quippe aper- tissime aliunde intrusos’. cui assentitur d ‘manifestum est paraphrasten non legisse versus 606 et 607, quos recte seclu- sisti. videntur casu atquo huc esse delati ex capite primo, ubi iam docet paraphrasis etiam de γενέσει locutum esse poe- tam’. recte sine dubio. vide primum carminis caput. — Etiam ante οὔτι λίην (‘quod finem continet admonitionis, ne nimis velit ob rem furto ablatam moerori se dedere: cfr. 410 sq. 579’) lacunae signa posuit k. — 608 Incipit fol. 8v L. — αἰνέσιμα L, ἐναίσιμα v. — γίνεται L, γείνεται corr. l. —

6. 610 φερεπτέρου L., signum ὑφέν infra pinxit l. — Subscriptio μαξίμου περὶ καταρχῶν πεπλήρωται βιβλίον ἕν Lfg. — Tzetzes in prooemio ad Hesiodi OD. p. 18 Gaisf. haec affert: καὶ τῶν μὲν Ἔργων Ὀρφέως οὕτως ἐστὶν ἡ ἁρχή (vide supra ad vs. 456). αἱ δὲ Ἡμέραι ἤτοι αἱ Ἐφημερίδες αὐτοῦ ἄρχονται οὕτως ‘πάντ’ ἐδάης, Μουσαῖε θεοφραδές· εἰ δέ σ᾿ ἀνώγει | θυμὸς ἐπωνυμίας Μήνης κατὰ μοῖραν ἀκοῦσαι, | ῥεῖά τοι ἐξερέω, σὺ δʼ ἐνὶ φρεσὶ βάλλεο σῇσιν, | οἵην τάξιν ἔχοντα κυρεῖ· μάλα γὰρ χρέος ἐστὶν ἴδμεναι, ὡς αὕτη παρέχει κλέος ἄντυγι μηνός.ʼ (tres priores versus in Chil. XII 149—151 recurrunt, ubi κατὰ μοῖραν ἀεῖσαι legitur. cfr. Hermann. Orph. p. 494. Lobeck. Aglaoph. p. 414.) ‘haec ex eodem videntur Maximi decerpta esse carmine, dum adhuc integrum essetʼ Gaisford., quocum consentit B. Giseke l. l. p. 102 hos versus sub finem carminis a Maximo scriptos fuisse coniiciens. quorum nihil probo.