Democritus Fragmenta 300_19

Δημοκρίτου παίγνια.

ᾱ.

τὰ χαλκᾶ χρυσᾶ ποιῆσαι φαίνεσθαι: θεῖον ἄπυρον μετὰ τῆς κρητηρίας μείξας ἔκμασσε.

β̄.

ὠιὸν ὅμοιον μήλῳ γενέσθαι: ζέσας τὸ ὠιὸν χρῖε κρόκῳ μείξας μετ’ οἴνου.

γ̄.

μάγειρον μὴ δύνασθαι τὴν πυρὰν ἀνάψαι: βοτάνην ἀείζωον θὲς αὐτοῦ εἰς τὴν ἑστίαν.

δ̄.

φαγόντα σκόρδα μὴ ὄζειν: ῥίζας σεύτλου ὀπτήσας φάγε.

ε̄.

γραῦν μήτε πολλὰ λαλεῖν μήτε πολλὰ πίνειν: πίτυν κόψας βάλε αὐτῆς εἰς τὸ κρᾶμα.

ϛ̄.

μονομάχας [so] ἐζωγραφημένους μάχεσθαι: ὑποκάτω αὐτῶν κάπνισον λαγοῦ κεφαλήν.

ζ̄.

ψυχρὰ τρώγοντα κατακαίεσθαι: σκίλλαν εἰς ὕδωρ χλιαρὸν βρέξας δὸς αὐτῶ νίψασθαι· λύσις ἐλαίῳ.

η̄.

Verstümmelt.

θ̄.

πολλὰ πίνοντα [καὶ] μὴ μεθύειν: χοιραῖον πνεύμονα ὀπτήσας φάγε.

ῑ.

ὁδοιποροῦντα μὴ διψᾶν: ὠιὸν 〈εἰς〉 οἶνον ἀνακόψας ῥόφα.

ῑᾱ.

πολλὰ βινεῖν δύνασθαι: στροβίλια πεντήκοντα μετὰ δύο κυάθων γλυκεῖς [ so] καὶ κόκκους πεπέρεως τρίψας πίε.

ῑβ̄.

στύειν, ὅτε θέλεις: πέπερι. μετὰ μέλιτος τρίψας χρῖέ σου τὸ π[έλ]μα.