Autolycus De Ortibus et Occasibus 1.propositiones.10

ed. Friedrich Hultsch

View: By Chapter

De Ortibus et Occasibus. Autolycus. ed. Friedrich Hultsch. United States. 2016.

Funding provided by Harvard Library Arcadia Fund.

Current edition First1KGreek

De Ortibus et Occasibus (Greek) (Autolycus. Autolyci De sphaera quae movetur liber De Ortibus et Occasibus Libri Duo. Hultsch, Friedrich, editor. Leipzig: Teubner, 1885.)

Notes on the current edition

De Ortibus et Occasibus

1. (μθ)
2. (ν)
3. (μζ) ∠ιὰ τοῦ θʹ τοῦ περὶ κινουμένης σφαίρας.
4. (μη) Κἰ γὰρ τὸ Ζ ἐξέφευγε τὰς τοῦ ἡλίου αὐγάς, ὄπισθεν δέ ἐστι τοῦ Ζ τὸ Η, δῆλον ὅτι τοῦ ἡλίου ἐγγύς ἐστιν οὔπω φυγὸν τὰς αὐγάς. μεθʹ ἡμέρας τινὰς ἄρα φεύξεται· διὸ ἐν πλείονι χρόνῳ ἐστὶν ἀφανὲς ἤπερ τὸ Ζ.
5. (μθ) ίνεται δὲ φανερόν, ἐὰν διὰ τῶν Η Ε παραλλήλους
γράψωμεν, καὶ διὰ τῶν Θ ∠, καθʼ ών φέρεται τὰ σημεῖα.
6. (ν) Τοῦ ἡλίου ἀπὸ τοὺ Β, τουτέστιν ἀπὸ δυσμῶν, διαπορευομένου, ὅτε ἦν μετὰ τοῦ Η, ἑῴόας οὔσης ἀληθινῆς ἐπιτολῆς. μετακινηθέντος δὲ καὶ ἀποστάντος ιεʹ μοίρας ἐφάνη, τοῦ ἡλίου ἀπὸ τοῦ Γ ὄντος (τουτέστιν ὑπὸ γῆν), πρώτως ἀνατέλλον· διό
ἐστι τὸ ἡ ἑῴα φαινομένη ἐπιτολή.
7. 1) Autol. de sphaer. 9 (conf. σχόλιον μζ).
8. 2) Conf. σχόλιον μη et in appendice 22.
9. (να)
10. (να) Ἐν ὅσῳ γὰρ ὁ ἥλιος ἔρχεται ἐπʼ αὐτό, ἅμα δύνουσιν ὥστε εἶναι τοῦ Θ ἑσπερίαν ἀληθινὴν δύσιν· πρὶν ἄρα ἐπ’ αὐτὸ ἔλθῃ ἀπέχων αὐτοῦ ιέ μοίρας ὑπὸ γῆν, τοὺ παντὸς ἀγαγόντος αὐτά, ἐσχάτως ἐφαίνετο τὸ Θ δύνον.
11. 1) Conf. σχόλιον ν et in appendice 23.
12. 2) Conf. σχόλιον να et in appendice 24.
13. 3) ln circulorum notis εκηολ δκθπμι ordinem litterarum in codicibus traditum invertimus ac praeterea, ut paulo post semicirculos recte appellare possemus, ο et π addidimuus.
14. 4) ln codicum scripturis εηλ et paulo pot δθμ litterae λ et μ nonu recte se habent. Nam cum utique semicirculi ab ε et δ incipientes notandi essent, aut litterae propriae ο et π — id quod nos fecimus — ponendae erant pro λ et μ (hae enim sunt ultra semicirculos ab ε et δ versus κ tendentes), aut scribenda erant τὸ μὲν ἀπὸ τοῦ Ε ἡμικύκλιον ὡς ἐπὶ τὰ H Λ μέρη et τὸ δὲ ἀπὸ τοῦ ∠ ἡμικύκλιον ὡς ἐπὶ τὰ Θ Μ μέρη. Iidem semuicirculi paulo post (p. 86, 7. 8) in Graecis codicibus ηε et Θδ notati sunt.
15. 5) Partes orientales sint α et γ, occidentales autem α et β. AURIA in marg. p. 24.
16. (νβ)
17. (νγ)
18. (νδ)
19. (νβ) Ἐπειδὴ γὰρ τὰ ἐπὶ τοῦ τῶν ζῳδίων κύκλου κατὰ συζυγίαν ἀνατέλλει τε καὶ δύνει, τοῦ Η ἄρα ἀνατέλλοντος τὸ Λ
δύνει, καὶ τοὺ ἡλίου ὄντος πρὸς τῷ Λ τοῦ Η ἐστὶν ἡ ἑσπερία ἀληθινὴ δύσις. πρότεραι δέ εἰσιν αἱ φαινόμεναι τῶν ἀληθινῶν τοῦ ἄρα ἡλίου πρὸς τῷ γενομένου (προηγεῖται γὰρ τὸ Ν τοῦ Λ) ἔσται ἡ φαινομένη τοῦ ἑσπερία ἀνατολὴ ἐσχάτη.
20. (νγ) Πάλιν διὰ τὰ αὐτά, ἐπειδὴ τὰ ἐπὶ τοῦ τῶν ζῳδίων
κύκλου κατὰ συζυγίαν ἀνατέλλει τε καὶ δύνει, τοῦ Θ ἄρα δύνοντος τὸ Μ ἀνατέλλει. καὶ τοῦ ἡλίου ὄντος πρὸς τῷ Μ ἔσται τοῦ Θ ἄστρου ἡ ἑῴα ἀληθινὴ δύσις. ὕστεραι δέ εἰσιν αἱ φαινόμεναι τῶν ἀληθινῶν· τοῦ ἡλίου ἄρα ὄντος πρὸς τῷ Ξ ἔσται ἡ φαινομένη ἑῴα δύσις πρώτως τοῦ Η ὕστερον γάρ ἐστι τὸ
τοῦ Μ.
21. (νδ) Διὰ τὸ β΄.
22. 1) Ut positum est. AURIA in marg. p. 24.
23. 2) Conf. σχόλιον νβ et in appendice 25.
24. (νε)
25. (νϚ)
26. (νζ)
27. (νε) Διὰ τὸ τὰς περιφερείας, ἃς διέρχεται μεταξὺ τῶν ἀσυμπτώτων ἡμικυκλίων, ὁμοίας οὔσας ἐν ἴσῳ χρόνῳ διιέναι.
28. (νϛ) Ἁπλῶς ὁραθήσεται, οὐχὶ ἢ δὔνον ἢ ἀνατέλλον.
29. (νζ) Ἐπειδὴ γὰρ ἐν τῷ νυχθημέρῳ πᾶσαν θέσιν ἕξει ὁ ζῳδιακός, ἐχέτω τοιαύτην θέσιν ὥστε τὸ μὲν Ζ μετὰ τὴν διχοτομίαν
εἶναι τοῦ BΖΓ τμήματος, τὰ δὲ Β Γ ἐπὶ τοῦ ὁρίζοντος· ὅτε γὰρ τὸ Ζ ἐγγυτέρω γίνεται τοῦ ὁρίζοντος, οὐκέτι ἔχει τὴν αὐτὴν θέσιν ὁ ζῳδιακὸς ὥστε ἴσην εἶναι τὴν ΒΖ τῇ ΖΓ.
30. 1) Conf. σχόλ. νε (in appendice 27) et praefat. ad p. 90, 2.
31. 2) Autol. propos. 3 huius.
32. 3) ln Scho. 5 in hanc prop. patet hoc. AURIA in marg. p. 25. Quintum Auriae scholium in nostra editione est 27.
33. (νη)
34. (νθ)
35. (ξ)
36. (ξα)
37. (ξβ)
38. (νη) Ἐπεὶ γὰρ ἡμικυκλίου ἡ ΗΜΛ, ἡμικυκλίου δὲ καὶ ἡ
ΘΔΜ, ἴση ἄρα ἡ ΗΜΛ τῇ ΘΔΜ. κοινὴ ἀφῃρήσθω ἡ ΜΛ λοιπὴ ἄρα ἡ ΗΜ λοιπῇ τῇ ΘΛ ἴση ἐστίν ὧν ἡ ΗB τῇ ΘΓ ἴση ἐστί λοιπὴ ἄρα ἡ ΒΞ λοιπῇ τῇ ΓΝ ἔση ἐστίν.
39. (νθ) Ὡς δείξει.
40. (ξ) Τουτέστι τὰς μείζους ἡμίσους ζῳδίου, ὅ ἐστι τῶν ιεʹ
μορίων, ἐπειδὴ ὑπόκειται, ιε΄ μοίρας ἀπέχοντος τοῦ ἡλίου ἀπὸ τοῦ ὁρίζοντος ὑπὸ γῆν, τὸ ἄστρον ποιεῖσθαι φάσιν. τούτου οὖν τὰς μείζους ἀπέχοντος τοῦ ἡλίου ὑπὸ γῆν ἀπὸ τοῦ ὁρίζοντος, πολλῷ πλέον ὁραθήσεται τὰ ἄστρα· εἰ γὰρ τὰς ΗΖ ΖΘ ὑπὸ γῆν οὔσας ἀπέχοντος τοῦ ἡλίου τὰ ἄστρα ἐφαίνετο, πολλῷ
πλέον τὰς μείζους αὐτῶν ὑπὸ γῆν οὔσας ἀπέχοντος φαίνεται.
41. (ξα) Εἰ γὰρ τὴν ΓΝ ὑπὸ γῆν οὖσαν διαπορευομένου ἐφαίνετο τὰ ἄστρα, καὶ τὴν ΝΜΞ ἄρα ὑπὸ γῆν οὖσαν διαπορευομένου πάντα φαίνεται· ἐφαίνετο γὰρ καὶ τὴν ΞΒ διαπορευομένου.
42. (ξβ) Ἐπεὶ γὰρ ἡμικυκλίου ἡ ΘΒΜ, ἡμικυκλίου δὲ καὶ ἡ ΗΜΛ, ἴση ἄρα ἡ ΘBΜ τῇ ΗΜΛ. κοινὴ ἀφῃρήσθω ἡ HΜ λοιπὴ ἄρα ἡ ΗΘ λοιπῇ τῇ ΜΛ ἴση.
43. 1) Conf. σχόλιον νζ et in appendice 28.
44. 2) Conf. σχόλιον νη et in appendice 29.
45. 3) Ut ostendetur inferius. AURIA in marg. p. 26 (conf. σχόλιον νθ).
46. (ξγ)