Anonymus Londinensis Iatrica 26

ed. Hermann Diels

Table of Contents

Search the Perseus Catalog for:

← Previous Next →

Iatrica. Anonymus Londinensis. ed. Hermann Diels. Germany. 2014.

Sponsored by University of Leipzig.

Funding provided by European Social Fund Saxony.

Current edition First1KGreek

Iatrica (Greek) (Anonymi Londinensis ex Aristotelis Iatricis Menoniis et aliis medicis eclogae (Supplementum Aristotelicum, Volume 3). Diels, Hermann, editor. Berlin: Reimer, 1893.)

Notes on the current edition

Iatrica

1. XXVI
2. XXV 46a. b snpplementum margini adpinxit P 46b cum εξω vel ἔξωθεν vel ἐξ ὠμῶν vel ἐξ ὦν, μεγις vel potius αλεγις (vel αληκ), ἕτερον etiam πορον vel παρον legi possint, incertae sunt coniecturae. fortasse μία γ(ὰρ) ἡ] τροφή ἐστιν) ἐντοῖς τοῖς ἐνέροις; cetera despero 48 αναληψις, η ex a correcto P 49–51 K τοῖ; XXVI 1 ἄλλων] ω litterae dimidium servavit P 2. 3 K 4 αὐτῶν] ipsorum hominum P. stilus bau scio librarii an scriptoris culpa maxime hoc Ιοcο la- borat 6. 7 K 8 αὐξανόμεθα K 9 ad τὰ περισσώματα collatis V. 17. 18 ν. not.) suppleverim . ἀλόγων ξᾠων 12. 13 K Ι6 extr. θݲαݲνݲ P 17 desperandus locus κα vel μα, ευου[σ]ι vel ερου[σ]ι 17, 18 οἴσυπος] cf. Aretaeus p. 194,10Sp. Gal. XII 309 ὅ γε γὴν ἐπιτρεφόμενος τοῖς τῶν
3. XXVI
4. ΧΧVI 31] GALENUS de usu part. VII 17 [III 492 K.]: ὅσοι ταῖς ἀρτηρίαις οὐδ' ὅλως αἵματος μεταδιδόασιν ὥσπερ καὶ ὁ Ἐρασίστρατος. IDEM de nat. pot. II 6 [II 104 K., III 177,4 Helmr.] : εἰ δὲ τὴν τῶν φλεβῶν φορὰν τῆς τροφῆς ἀνάδοσιν καλεῖ Εrasistratus], τὴν δ' εἰς ἕκαστον πῶν ἁπλῶν καὶ ἀοράτων ἐκείνων νεύρων καὶ ἀρτηριῶν μετάληψεν οὐκ ἀνάδοσιν ἀλλὰ διάδοσιν, ὥς τινες ὀνομάξειν ἠξίωσαν. Ibid. [p. 95 K. 170, 12 Η.]: εΙ δ' ἐπισκοποῖτό τις ἐπιμελῶς, οὐδ' ὁ περὶ θρέψεως αὐτοῦ λόγος, ὅν ἐν τῷ δευτέρῳ τῶν καθόλου λόγων διεξέρχεται Εrasistratus] , τὰς αὐτὰς ἀπορίας ἐκφεύγει. τῇ γὰρ πρὸς τὸ κενούμενον ἀκολουθίᾳ συγχωρηθέντος ἑνός λήματος, ὡς πρόσθεν ἐδείκνυμεν, ἐπέραινέ τι περὶ φλεβῶν μόνων καὶ τοῦ κατ' αὐτὰς αἴματος. εκρέοντος γάρ τινος κατὰ τὰ στόματ' αὐτῶν καὶ διαφορουμένου καὶ μήθ' ἁθρόου τόπου κενοῦ δυναμένου γενέσθαι μήτε μήτε τῶν μλεβῶν συμπεσεῖν . . . ἀναγκαῖον ἦν ἕπεσθαι τὸ συνεχὲς ἀναπληροῦν τοῦ κενουμένου τὴν βάσιν. [cf. Sitzungsber. . d. Berl. Akad. 1893, 105 3.]
5. προβάτων ἐρίοις ῥύπος, ἐξ οὖ τὸν καλούμενον οἴσυπον ποιοῦσιν, πεπτικῆς ἐστι δυνάμεως παραπλησίως τῷ βουτύρῳ, βραχύ τι δὲ καὶ διαφορητικὸν ἔχει. ergo sensus esse videtur: si omnia mutentur alia ex aliis, nos omnia eodem modo nutriant τὸ πεπτικὸν οἴσυπος ω ὁμοίως καὶ τὸ θανάσιμον κώνειον 21 εὐχύμων] cf. XXV 31 cum nota ηπλε. vei ν ηπλα Ρ 24 αναδωσισ scripsisse videtur P 25 K 27 K 29 Tat;] τ ex α corr. P 30 K 35 efc] scil. λόγος cf. v. 39 36 K
6. XXVI
7. XXVI 48] GALENts de ven. sec. contra Erasistr. 3 [XI 152 K.]: ἄριστακ οὖν μοι δοκῶ διαθέσθαι τὸν λόγον, εἰ τἆλλα παραλιπὼν ἀπ' αὐτῶν ἀρξαίμην τῶν Ερασιστράτῳ δοκούντων . . . ἀρέσκει δ' αὐτῷ πνεύματος μὲν ἀγγεῖον εἶναι τὴν ἀρτηρίαν αἵματος δὲ τὴν φλέβα. σχιξόμενα δ' ἀεὶ τὰ μείξω τῶν ἀγγείων εἰς ἐλάττονα μὲν τὸ μέγεθος, ἀριθμὸν δὲ πλείω καὶ πάντῃ τοῦ σώματος ἐνεχθέντα μηδένα γὰρ εἶναι τόπον, ἔνθα μὴ πέρας ἀγγείου κείμενον ὑπάρχει) εἰς οὕτω σμικρὰ πέρατα τελευτᾶν, ὥστε τῇ μύσει τῶν ἐσχάτων στομάτων κραούμενον ἐντὸς αὐτῶν ἴσχεσθαι τὸ αἶμα. καὶ διὰ τοῦτο καίτοι παρακειμένων ἀλλήλοις τοῦ στόματος τοῦ τε τῆς φλεβὸς καὶ τῆς ἀρτηρίας, ἐν τοῖς ιδίοις ὅροις μένειν τὸ αἶμα μηδαμόθι τοῖς τοῦ πνεύματος ἐπεμβαῖνον ἀγγείοις. μέχρι μὲν δὴ τοῦδε νόμῳ φύσεως διοικεῖσθαι τὸ ξῷον. ἐπεὶ δέ τις αἰτία βίαιος ἐκ τῶν φλεβῶν εὶς τὰς ἀρτηρίας τὸ αἶμα μεταχθῆναι, αὐτὸ νοσεῖν ἀναγκαῖον ἤδη. Idem de sauguine ia art. 2 [IV 709]: καὶ διὰ τοῦτ' ἐξ ἀνάγκης ἔπεται τὸ διὰ τῶν συναναστομώσεων, ὡς αὐτός φησιν, αἶμα τῇ πρὸς τὸ κενούμενον ἀκολουθίᾳ καὶ τοῦθ' ὥσπερ προδεδεμένον τῷ κατὰ τὰ πέρατα τῶν ὑστάτων ἀρτηριῶν πνεύματι, πρῶτον μὲν ἅπαντος τοῦ ἄλλου αἵματος, ὕστατον δὲ παντὸς τοῦ κατὰ τὰς ἀρτηρίας πνεύματος κενωθήσεται.
8. XXVI 48f (cf. 51)] Galenus de nat. pot. II 1 75 K. III 155,25 Helmr., ubi contra Asclepiadem et Erasistratum pugnat]: ἐπὶ μὲν γὰρ τῶν καλάμων καὶ τῶν αὐλίσκων τῶν εἰς τὸ ὕδωρ καθιεμένων ἐληθὲς εἰπεῖν, ὅτι κενουμένου τοῦ περιεχομένου κατὰ τὴν εὐρυχωρίαν αὐτῶν ἀέρος ἢ κενὸς ἁθρόος [codd. ut νid. ἀθρόως] ἔσται τόπος ἥ ἀκολουθήσει τὸ συνεχές, ἐπὶ δὲ τῶν φλεβῶν οὐκέτ' ἐγχωρεῖ δυναμένου δὴ τοῦ χιτῶνος αὐτῶν εἰς ἑαντὸν σὒνιξάνειν καὶ διὰ τοῦτο καταπίπτειν εἰς τὴν ἐντὸς εὐρυχωρίαν. οὕτω μὲν δὴ ψευδὴς ἡ περὶ τῆς πρὸς τὸ κενούμενον ἀκολουθίας οὐκ ἀπόδειξις μὰ Δί' εἴποιμ' ἄν, ἀλλ' ὑπόθεσις Ἐρασιστράτειος.
9. XXVI 40. 41 K 41 καπορݲ P cf. v. 48 f. XXII 29 48 primum (usque ad κενὸν c) ad dextram paginae, tum infra adscripsit litteris minutissimis P 48 b συνανεστιμῶσθαι usui aptius scripsisset Suppl. Arist. III Auou. Lond. latrica. 4
10. XXVI