ΤΜΗΜΑ ΔΕΥΤΕΡΟΝ.
ὠφελέῃ, οὐ θανάσιμον.
κακόν.
μᾶλλον τῆς φύσιος ᾖ.
οὐκ αἰσθάνονται, τουτέοισιν ἡ γνώμη νοσέει.
τὰ δὲ ἐν ὀλίγῳ, ὀλίγως.
ὅτι πλείονι τροφῇ τὸ σῶμα χρέεται· ἢν δὲ, τροφὴν μὴ λαμβάνοντος,
τοῦτο γίγνηται, χρὴ εἰδέναι, ὅτι κενώσιος δεῖται.
ποιέειν.
μᾶλλον, βλάψεις.
ὑποστροφὰς ποιέειν εἴωθεν.
ἡ πρὸ τοῦ παροξυσμοῦ, ἡ δὲ ἐπιοῦσα εὐφορωτέρη ὡς ἐπὶ
τὸ πουλύ.
ὠφελέουσιν, ἢν μὴ ἐς τὰ πονηρὰ μεταβάλλῃ.
τὰς ἐκκρίσιας σκέπτεσθαι· ἢν γὰρ χολώδεες ἔωσι, τὸ σῶμα
ξυννοσέει· ἢν δὲ ὅμοιαι τοῖσιν ὑγιαίνουσι γίγνωνται, ἀσφαλὲς
τὸ σῶμα τρέφειν.
νοῦσον ποιέει, δηλοῖ δὲ ἡ ἴησις.
γίνονται.
οὔτε τοῦ θανάτου, οὔτε τῆς ὑγιείης.
ἀπογηράσκουσι ξηραίνονται· ὁκόσοισι δὲ νέοισιν ἐοῦσιν αἱ κοιλίαι
ξηραί εἰσι, τουτέοισι πρεσβυτέροισι γινομένοισιν ὑγραίνονται.
ἰῆται, καὶ ὁκόσα ἀπὸ κενώσιος, πλησμονὴ, καὶ τῶν ἄλλων ἡ
ὑπεναντίωσις.
ἡμέρῃσιν.
ὀγδόη ἀρχὴ, θεωρητὴ δὲ ἡ ἑνδεκάτη, αὕτη γάρ ἐστι
τετάρτη τῆς ἑτέρης ἑβδομάδος· θεωρητὴ δὲ πάλιν ἡ ἑπτακαιδεκάτη,
αὕτη, αὕτη γάρ ἐστι τετάρτη μὲν ἀπὸ τῆς τεσσαρεσκαιδεκάτης,
ἑβδόμη δὲ ἀπὸ τῆς ἑνδεκάτης.
δὲ φθινοπωρινοὶ, μακροὶ, καὶ μάλιστα οἱ πρὸς τὸν χειμῶνα ξυνάπτοντες.
πυρετῷ.
λίην τὰ μοχθηρὰ γινόμενα παραλόγως· τὰ γὰρ
πολλὰ τῶν τοιουτέων ἐστὶν ἀβέβαια, καὶ οὐ πάνυ τι διαμένειν,
οὐδὲ χρονίζειν εἴωθεν.
καὶ μηδὲν ἐνδιδόναι τὸ σῶμα, ἢ καὶ συντήκεσθαι
μᾶλλον τοῦ κατὰ λόγον, μοχθηρόν· τὸ μὲν γὰρ μῆκος νούσου σημαίνει,
τὸ δὲ, ἀσθένειαν.
δὲ, ἡσυχίην ἔχειν βέλτιόν ἐστιν.
τὰς ἀκμὰς, ἰσχυρότατα.
μοχθηρόν.
εὐσιτεῦντες, καὶ μηδὲν ἐπιδιδόντες, πρὸς τῷ τέλει πάλιν ἀσιτέουσιν·
οἱ δὲ κατ᾿ ἀρχὰς μὲν ἀσιτεῦντες ἰσχυρῶς, ὕστερον δὲ
εὐσιτεῦντες, βέλτιον ἀπαλλάσσουσιν.
τὰς προσφορὰς, ἀγαθόν· τὸ δὲ ἐναντίον, κακόν.
τῆς φύσιος, καὶ τῆς ἕξιος, καὶ τῆς ἡλικίης, καὶ τῆς ὥρης ἡ
νοῦσος ᾖ μᾶλλον, ἢ οἷσιν ἂν μὴ οἰκείη κατά τι τουτέων ᾖ.
ἦτρον πάχος ἔχειν βέλτιόν ἐστι, τὸ δὲ σφόδρα λεπτὸν καὶ ἐκτετηκὸς,
μοχθηρόν· ἐπισφαλὲς δὲ τὸ τοιοῦτον καὶ πρὸς τὰς κάτω
καθάρσιας.
καθαιρόμενοι ἐκλύονται ταχέως, καὶ οἱ πονηρῇ τροφῇ χρεόμενοι.
τῶν βελτιόνων μὲν, ἀηδεστέρων δὲ, μᾶλλον αἱρετέον.
ἐξαπίνης τελευτῶσιν.
οὐ ῥηΐδιον.
οὐκ ἀναφέρουσιν, οἷσιν ἂν ἀφρὸς ᾖ περὶ τὸ στόμα.
μᾶλλον τῶν ἰσχνῶν.
μάλιστα τῆς ἡλικίης, καὶ τῶν χωρίων, καὶ τῶν βίων ποιέουσιν.
σφοδρότερος ἀμαυροῖ τὸν ἕτερον.
μᾶλλον, ἢ γενομένου.
τὸ διαναπαύειν εὐθὺς, ἄκοπον.
ἢ γέροντες, τῶν ἀξυνηθέων ἰσχυρῶν τε καὶ νέων ῥᾷον φέρουσιν.
ἧσσον ἐνοχλεῖν εἴωθεν· δεῖ δὲ καὶ ἐς τὰ ἀξυνήθεα μεταβάλλειν.
ἢ ψύχειν, ἢ ἄλλως ὁκωσοῦν τὸ σῶμα κινέειν, σφαλερὸν,
καὶ πᾶν τὸ πολὺ τῇ φύσει πολέμιον· τὸ δὲ κατ᾿ ὀλίγον, ἀσφαλὲς,
καὶ ἄλλως, ἤν τις ἐξ ἑτέρου ἐφ᾿ ἕτερον μεταβαίνῃ.
λόγον, μὴ μεταβαίνειν ἐφ᾿ ἕτερον, μένοντος τοῦ δόξαντος ἐξ ἀρχῆς.
ἀπαλλάσσουσι τῶν ξηρὰς ἐχόντων, ἐς δὲ τὸ γῆρας χεῖρον ἀπαλλάσσουσιν·
ξηραίνονται γὰρ ὡς ἐπὶ τὸ πουλὺ ἀπογηράκουσιν.
οὐκ ἀηδές· ἐγγηρᾶσαι δὲ, δύσχρηστον καὶ χεῖρον τῶν ἐλασσόνων.
Aphorismi. Hippocrates. ed. Émile Littré. Paris. 1844.
Funding provided by Andrew W. Mellon Foundation.