Β΄
ᾨδὴ Μωυσέως ἐν τῷ Δευτερονομίῳ.
προσδοκάσθω ὡς ὑετὸς τὸ ἀπόφθεγμά μου.
καὶ καταβήτω ὡς δρόσος τὰ ῥήματά μου·
ὡσεὶ ὄμβρος ἐπʼ ἄγρωστιν,
καὶ ὡσεὶ νιφετὸς ἐπὶ χόρτον.
ὅτι ὄνομα Κυρίου ἐκάλεσα·
δότε μεγαλωσύνην τῷ θεῷ ἡμῶν.
θεός, ἀληθινὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ,
καὶ πᾶσαι αἱ ὁδοὶ αὐτοῦ κρίσις·
θεὸς πιστός, καὶ οὐκ ἔστιν ἀδικία·
δίκαιος καὶ ὅσιος Κύριος.
ἡμάρτοσαν, οὐκ αὐτῷ τέκνα, μωμητά·
γενεὰ σκολιὰ καὶ διεστραμμένη.
ταῦτα Κυρίῳ ἀνταποδίδοτε οὕτω,
λαὸς μωρὸς καὶ οὐχὶ σοφός;
οὐκ αὐτὸς οὗτός σου πατὴρ ἐκτήσατό σε,
καὶ ἐποίησέν σε καὶ ἔκτισέν σε ;
μνήσθητε ἡμέρας αἰῶνος,
σύνετε ἔτη γενεᾶς γενεῶν.
ἐπερώτησον τὸν πατέρα σου, καὶ ἀναγγελεῖ σοι·
τοὺς πρεσβυτέρους σου, καὶ ἐροῦσίν σοι.
ὅτε διεμέριζεν ὁ ὕψιστος ἔθνη,
οὓς διέσπειρεν υἱοὺς Ἀδάμ,
ἔστησεν ὅρια ἐθνῶν
κατὰ ἀριθμὸν ἀγγέλων θεοῦ.
καὶ ἐγενήθη μερὶς Κυρίου λαὸς αὐτοῦ Ἰακώβ,
σχοίνισμα κληρονομίας αὐτοῦ Ἰσραήλ.
ὡις ἀετὸς σκεπάσαι νοσσιὰν αὐτοῦ,
καὶ ἐπὶ τοῖς νεοσσοῖς αὐτοῦ ἐπεπόθησεν·
διεὶς τὰς πτέρυγας αὐτοῦ ἐδέξατο αὐτούς,
καὶ ἀνέλαβεν αὐτοὺς ἐπὶ τῶν μεταφρένων αὐτοῦ.
Κύριος μόνος ἦγεν αὐτούς,
καὶ οὐκ ἦν μετʼ αὐτῶν θεὸς ἀλλότριος.
ἀνεβίβδασεν αὐτοὺς ἐπὶ τὴν ἰσχὺν τῆς γῆς.
ἐψώμισεν αὐτοὺς γενήματα ἀγρῶν·
ἐθήλασαν μέλι ἐκ πέτρας.
καὶ ἔλαιον ἐκ στερεᾶς πέτρας·
βδούτυρον βοῶν καὶ γάλα προβάτων
μετὰ στέατος ἀρνοῶν καὶ κριῶν,
υἱῶν ταύρων καὶ τράγων
μετὰ στέατος νεφρῶν πυροῦ,
καὶ αἶμα σταφυλῆς ἔπιον οἶνον.
καὶ ἔφαγεν Ἰακὼβ καὶ ἐνεπλήσθη,
καὶ ἀπελάκτισεν ὁ ἠγαπημένος,
ἐλιπάνθη, ἐπαχύνθη, ἐπλατύνθη·
καὶ ἐνκατέλειπεν θεὸν τὸν ποιήσαντα αὐτόν,
καὶ ἀπέστη ἀπὸ θεοῦ σωτῆρος αὐτοῦ.
παρώξυνάν με ἐπʼ ἀλλοτρίοις.
ἐν βδελύγμασιν αὐτῶν ἐξεπίκρανάν με·
ἔθυσαν δαιμονίοις καὶ οὐ θεῷ,
θεοῖς οἶς οὐκ ᾔδεεσαν·
καινοὶ καὶ πρόσφατοι ἤκασιν,
οὓς οὐκ ᾔδεισαν οἱ πατέρες αὐτῶν.
θκὸν τὸν ποιήσαντά σε ἐυκατέλειπες,
καὶ ἐπελάθου θεοῦ τοῦ τρέφοντός σε.
εἶδεν Κύριος καὶ ἐζήλωσεν,
καὶ παρωξύνθη δι᾿ ὀργὴν υἱῶν αὐτοῦ καὶ θυγατέρων·
καὶ εἶπεν Ἀποστρέψω τὸ πρόσωπόν μου ἀπʼ αὐτῶν,
καὶ δείξω τί ἔσται αὐτοῖς ἐπʼ ἐσχάτων.
ὅτι γενεὰ ἐξεστραμμένη ἐστίν,
υἱοὶ οἷς οὐκ ἔστιν πίστις ἐν αὐτοῖς.
αὐτοὶ παρεζήλωσάν με ἐπʼ οὐ θεῷ,
παρώργισάν με ἐν τοῖς εἰδώλοις αὐτῶν·
κἀγὼ παραζηλώσω αὐτοὺς ἐπʼ οὐκ ἔθνει.
ἐπ᾿ ἔθνει ἀσυνέτῳ παροργιῶ αὐτούς.
ὄτι πῦρ ἐκκέκαυται ἐκ τοῦ θυμοῦ μου,
καυθήσεται ἕως ἄδου κάτω·
καταφάγεται γῆν καὶ τὰ γενήματα αὐτῆς,
φλέξει θεμέλια ὀρέων.
συνάξω εἰς αὐτοὺς κακά,
καὶ τὰ βέλη μου συντελέσω εἰς αὐτούς.
τηκόμενοι λιμῷ καὶ βρώσει ὀρνέων,
καὶ ὀπισθότονος ἀνίατος·
ὀδόντας θηρίων ἐξαποστελῶ εἰς αὐτούς,
μετὰ θυμοῦ συρόντων ἐπὶ γῆς.
ξωθεν ἀτεκνώσει αὐτοὺς μάχαιρα,
καὶ ἐκ τῶν ταμείων φόβος·
νεανίσκος σὺν παρθένῳ,
θηλάζων μετὰ καθεστηκότος πρεσβυτέρου.
εἶπα Διασπερῶ αὐτούς,
καταπαύσω δὴ ἐξ ἀνθρώπων τὸ μνημόσυνον αὐτῶν·
εἰ μὴ δι᾿ ὀργὴν ἐχθρῶν, ἵνα μὴ μακροχρονίσωσιν.
καὶ ἵνα μὴ συνεπιθῶνται οἱ ὑπεναντίοι·
μὴ εἴπωσιν Ἡ χεὶρ ἡμῶν ὑψηλὴ
καὶ οὐχὶ Κύριος ἐποίησεν ταῦτα πάντα.
ὅτι ἔθνος ἀπολωλεκὸς βουλὴν ἐστιν,
καὶ οὐκ ἔστιν ἐν αὐτοῖς ἐπιστήμη.
οὺκ ἐφρόνησαν συνιέναι ταῦτα·
καταδεξάσθωσαν εἰς τὸν ἐπιόντα χρόνον.
οὐ γὰρ εἰσὶν οἱ θεοὶ αὐτῶν ὡς ὁ θεὸς ἡμῶν·
οἱ δὲ ἐχθροὶ ἡμῶν ἀνόητοι.
ἐκ γὰρ ἀμπέλου Σοδόμων ἡ ἄμπελος αὐτῶν,
καὶ ἡ κληματὶς αὐτῶν ἐκ Γομόρρας·
ἡ σταφυλὴ αὐτῶν σταφυλὴ χολῆς,
βότρυς πικρίας αὐτοῖς·
θυμὸς δρακόντων ὁ οἶνος αὐτῶν,
καὶ θυμὸς ἀσπίδων ἀνίατος.
οὐχὶ ταῦτα πάντα συνῆκται παρ ἐμοί,
καὶ ἐσφράγισται ἐν τοῖς θησαυροῖς μου
ἐν ἡμέρᾳ ἐκδικήσεως ἀνταποδώσω.
ἐν καιρῷ ὅταν σφαλῇ ὁ ποὺς αὐτῶν·
ὅτι ἐγγὺς ἡμέρα ἀπωλίας αὐτῶν,
καὶ πάρεστιν ἕτοιμα ὑμῖν.
ὅτι κρινεῖ Κύριος τὸν λαὸν αὐτοῦ,
καὶ ἐπὶ τοῖς δούλοις αὐτοῦ παρακληθήσεται·
ἴδεν γὰρ αὐτοὺς παραλελυμένους
καὶ ἐκλελοιπότας ἐν ἐπαγωγῇ καὶ παρειμένους.
καὶ εἶπεν Κύριος Ποῦ εἰσιν οἱ θεοὶ αὐτῶν,
ἐφʼ οἷς ἐπεποίθεισαν ἐπʼ αὐτοῖς
ὧν τὸ στέαρ τῶν θυσιῶν αὐτῶν ἐσθίετε,
καὶ ἐπίνετε τὸν οἶνον τῶν σπονδῶν αὐτῶν·
ἀναστήτωσαν καὶ βοηθησάτωσαν ὑμῖν,
καὶ γενηθήτωσαν ὑμῖν σκεπασταί.
ἴδτε ἴδετε ὅτι ἐγὼ εἰμι.
καὶ οὐκ ἔστιν θεὸς πλὴν ἐμοῦ·
ἐγὼ ἀποκτενῶ καὶ ζῆν ποιήσω·
πατάξω, κἀγὼ ἰάσομαι
καὶ οὐκ ἔστιν ὁ ἐκ τῶν χειρῶν μου ἐξαιρούμενος.
ὅτι παροξυνῶ ὡς ἀστραπὴν τὴν μάχαιράν μου,
καὶ ἀνθέξεται κρίματος ἡ χείρ μου.
καὶ ἐκδικήσει, καὶ ἀνταποδώσει δίκην τοῖς ἐχθροῖς,
καὶ τοῖς μισοῦσιν ἀνταποδώσει.
μεθύσω τὰ βέλη μου ἀφʼ αἵματος,
καὶ ἡ μάχαιρά μου καταφάγεται κρέα,
ἀφʼ αἵματος τραυματιῶν καὶ αἰχμαλωσίας,
ἀπὸ κεφαλῆς ἀρχόντων ἐθνῶν.
εὐφράνθητε, οὐρανοί, ἄμα αὐτῷ,
καὶ προσκυνησάτωσαν αὐτῷ πάντες οἱ ἄγγελοι θεοῦ·
εὐφράνθητε, ἔθνη, μετὰ τοῦ λαοῦ αὐτοῦ,
καὶ ἐνισχυσάτωσαν αὐτῷ πάντες υἱοὶ θεοῦ·
ὅτι τὸ αἶμα τῶν υἱῶν αὐτοῦ ἐκδικεῖται,
καὶ ἐκδικήσει, καὶ ἀνταποδώσει δίκην τοῖς ἐχθροῖς·
καὶ τοῖς μισοῦσιν ἀνταποδώσει δίκην,
καὶ ἐκκαθαριεῖ Κύριος τὴν γῆν τοῦ λαοῦ αὐτοῦ.
Odae. Septuaginta. ed. Henry Barclay Swete D.D.. United States. 2017.
Funding provided by Harvard Library Arcadia Fund.