ΡΛΗ΄
Εἰς τὸ τέλος· ψαλμὸς τῷ Δαυείδ.
Κύριε, ἐδοκίμασάς με καὶ ἔγνως με·
σὺ ἔγνως τὴν καθέδραν μου καὶ τὴν ἔγερσίν μου.
σὺ συνῆκας πάντας τοὺς διαλογισμούς μου ἀπὸ μακρόθεν·
τὴν τρίβον μου καὶ τὴν σχοῖνόν μου ἐξιχνίασας,
καὶ πάσας τὰς ὁδοὺς μου πρόιδες,
ὅτι οὐκ ἔστιν λόγος ἄδικος ἐν γλώσσῃ μουυ·
ἰδού, Κύριε, σὺ ἔγνως πάντα
τὰ ἔσχατα καὶ τὰ ἀρχαῖα·
σὺ ἔπλασάς με καὶ ἔθηκας ἐπʼ ἐμὲ τὴν χεῖρά σου.
ἐθαυμαστώθη ἡ γνῶσίς σου ἐξ ἐμοῦ·
ἐκραταιώθη, οὐ μὴ δύνωμαι πρὸς αὐτήν.
ποῦ πορευθῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματός σου;
καὶ ἀπὸ τοῦ προσώπου σου ποῦ φύγω;
ἐὰν ἀναβῶ εἰς τὸν οὐρανόν, σύ εἶ ἐκεῖ·
ἐὰν καταβῶ εἰς τὸν ᾄδην, πάρει·
ἐὰν ἀναλάβω τὰς πτέρυγάς μου κατʼ ὀρθὸν
καὶ κατασκηνώσω εἰς τὰ ἔσχατα τῆς θαλάσσης,
καὶ γὰρ ἐκεῖ ἡ χείρ σου ὁδηγήσει με,
καὶ καθέξει με ἡ δεξιά σου.
καὶ εἶπα Ἄρα σκότος καταπατήσει με,
καὶ νὺξ φωτισμὸς ἐν τῇ τρυφῇ μου·
ὡς τὸ σκέτος αὐτῆς, οὕτως καὶ τὸ φῶς αὐτῆς.
ἐξομολογήσομαί σοι, ὅτι φοβερῶς ἐθαυμαστώθης·
θαυμάσια τὰ ἔργα σου, καὶ ἡ ψυχὴ μου γινώσκει σφόδρα.
οὐκ ἐκρύβη τὸ ὀστοῦν μου ἀπὸ σοῦ ὃ ἐποίησας ἐν κρυφῇ,
καὶ ἡ ὑπόστασίς μου ἐν τοῖς κατωτάτω τῆς γῆς·
τὸ ἀκατέργαστόν σου εἴδοσαν οἱ ὀφθαλμοί μου,
καὶ ἐπὶ τὸ βιβλίον σου πάντες γραφήσονται·
ἡμέρας πλασθήσονται, καὶ οὐδεὶς ἐν αὐτοῖς.
ἐμοὶ δὲ λίαν ἐτιμήθησαν οἱ φίλοι σου, ὁ θεός·
λίαν ἐκραταιώθησαν αἱ ἀρχαὶ αὐτῶν·
ἐξαριθμήσομαι αὐτοὺς καὶ ὑπέρ ἄμμον πληθυνθήσονται·
ἐξηγέρθην, καὶ ἔτι εἰμὶ μετὰ σοῦ.
ἐὸν ἀποκτείνῃς ἁμαρτωλούς, ὁ θεός·
ἄνδρες αἱμάτων, ἐκκλίνατε ἀπʼ ἐμοῦ.
ὅτι ἔρεις εἰς διαλογισμόν·
λήμψονται εἰς ματαιότητα τὰς πόλεις σου.
οὐχὶ τοὺς μισοῦντάς σε, Κύριε, ἐμίσησα,
καὶ ἐπὶ τοῖς ἐχθροῖς σου ἐξετηκόμην;
χέλειον μῖσος ἐμίσουν αὐτούς,
εἰς ἐχθροὺς ἐγένοντό μοι.
δοκίμασόν με, ὁ θεός, καὶ γνῶθι τὴν καρδίαν μου·
ἔτασόν με καὶ γνῶθι τὰς τρίβους μου·
καὶ ἴδε εἰ ἴδες ἀνομίας ἐν ἐμοί,
καὶ ὁδήγησόν με ἐν ὁδῷ αἰωνίᾳ.
Psalms. Septuaginta. ed. Henry Barclay Swete D.D.. United States. 2017.
Funding provided by Harvard Library Arcadia Fund.