Claudius Ptolemaeus Musica 27

Κατὰ κιθαρῳδίαν. δεξιᾶς χειρός
ἀριστερᾶς χειρός διάπεμπτος μέση ὑπάτη νήτη χρωματική συνημμέναι δύο διάτονος διάτονοι δύο μέση
παράμεσος παράμεσος τρίτη τρίτη διάπεμπτος συνημμέναι ὑπάτη ὀξεῖα χριωματική παρυπάτη ὀξεῖα διάτονος
χρωματικὴ ὀξεῖα μέση μέση ὀξεῖα παράμεσος.

Ante § 27 scripta est in N prima linea § 28: Εἰσὶν οἱ ἀριθμοὶ, quam invenis supra p. 267. et excerptorum Nicomacheorum continuatur texte ad § 27 in dextro
margine et post eam latioribus lineis usque ad verba τὰ τονιαῖα διαστήματα p. 271.

§ 27 intellegi non potest, nisi arcessitur cod. Monacensis 104 (quem Vincent adhibuit p. 254): Ἡ κοινὴ ὁρμασία ἡ ἀπὸ τῆς μουσικῆς μεταβληθεῖσα. Ἀριστερᾶς χειρὸς. Δεξιᾶς χειρός. ³ 1. προσλαμβανόμενος ο/Κ 7⊢ 17. διάπεμπτος α/Μ Φ ϝ 2. μέση ο⁄ Κ | < 18. ὑπάτη α⁄ Μ ϲ ϲ 3. νήτη α⁄ Μ ⦵ ϟ 19. χρωματική α⁄ Μ Ο Κ 4. συνημμένη α⁄ Μ ⨆ Ζ 20. διάτονος α⁄ Μ ϲ ϲ 5. συνημμένη α⁄ Μ ⨆ Ζ 21. μέση α⁄ Μ | < 6. διάτονος ο⁄ ΚΚ Ξ ⊻ 22. παράμεσος α⁄ Μ Ζ ⊏ 7. διάτονος ο⁄ Κ Ξ ⊻ 23. τρίτη α⁄ Μ Ε ⨆ 8. παράμεσος ο⁄ Κ Ζ ⊏ 24. συνημμένη α⁄ Μ ⨆ Ζ 9. τρίτη α⁄ Μ Ε ⨆ 25. νήτη α⁄ Μ ⦵ ϟ 10. διάπεμπτος α⁄ Μ Φ ϝ 26. ὀξεῖα χρωματική ο⁄ Κ Ο´Κ´ 11. ὐπάτη α⁄ Μ ϲ ϲ 27. ὀξεῖα διάτονος ο⁄ Κ Ξ´⊻´ 12. παρυπάτη α⁄ Μ Ρ ⋃ 28. ὀξεῖα μέση ο⁄ Κ |´<´ 13. χρωματική ο⁄ Κ Ο Κ 29. ὀξεῖα παράμεσος ο⁄ Κ Ζ´ ⊏´ 14. μέση ο⁄ Κ | < 30. ὀξεῖα παγάμεσος ο⁄ Κ Ε´ ⨆´ 15. παράμεσος ο⁄ Κ Ζ ⊏ 31. ὀξεῖα συνημμένη ο⁄ Κ ⨆´ Ζ´ 16. τρίτη (?) α⁄ Μ ε ϟ 32. ὀξεῖα νήτη ο⁄ Κ ⦵´ ϟ´

Post notas 17 διάπεμπτος, 18 ὑπάτη ss. legitur in Mon. mg.: ὑπολυδίου κατὰ τὸ διάτονον ὑπερλυδίου κατὰ τὸ διάτονον ὑπεραιολίου κατὰ τὸ διάτονον γένος ὑποιαστίου κατὰ τὸ χρωματικόν ὑπεραιολίου κατὰ τὸ διάτονον λυδίου κατὰ τῶν τριῶν γενῶν ὑπερφρυγίου κατὰ τὸ ἐναρμόνιον ὑπεριαστίου κατὰ τὸ διάτονον ὑπεριαστίου κατὰ τὸ ἐναρμόνιον.

Ηanc tabulam, cui numeros et musica signa hodierni usus apposui, ubi cum § 2 exc. Neap. comparaveris, nullo modo dubitabis quin librarius temere et neglegenter transscripserit. hormasian vero noli putare carmen esse citharae, nedum carme duarum vocum; nihil enim est nisi moun parandae et temperandae citharae. parati senis principalibus (1. 2) fidicen quaerit a mesa sonum quintum et quartum (3. 4). ab hoc sono descendit diapente ad eum qui diatonus dici tur, scilicet a lichanon meson (6) et perges per symphonias invenit acutos sonos (8. 9) et graves ( 10. 11. 12.13). repetitis autem mesa et paramesa quid loco 16 scriptum fuerit, incertum est. potuit sumi trite diezeugmenon EV(f), potuit et trite synemmenon ΘV (es), signa autem propius accedunt ad ⦵ ϟ, neten diezeugmenon (aʹ). tum fidicen sonos comparatos tentans per scalam universam (ἑξῆς) ascendit a lichano hypaton, quam ὑπερυπάτην vel gravissima graviorem dicebat Thrasyllus (Theo mus. 35, p. 88), ad neten diezeugmenon, quι erat finis chordarum. digito autem manus sinistrae leniter a medium chordarum punctum apposito eliciebat septem chordarum diapason acutum (26—32), itaque omnia canere potuit instrumento undecim nervis instructo. illa Κο autem et Μα qui siguificent, dicere non liquet. Gevaert (Histoire et théorie II 639) suspicabatur esse Κροῦσις et Μέλος. Ἀριστερᾶς autem et δεξιᾶς χειρός additum esse mihi persuasi, ne librarii qui transscriberent mutarent rerum ordinem.

Cod. Neap. III C. 3 continet fol. 4 ante muni systema (ante § 3 Excerpti, quae § in hoc cod. praecedit reliquis): Ἰστέον ὅτι τριῶν ὄντων τῶν ῥυθμῶν ὁ μὲν δώριος ἀνδρώδης ἐστὶ μᾶλλον καὶ ἄρρην. ὁ δὲ φρύγιος θρηνώδης καὶ πρὸς θρήνους πεποιημένος, μαλακός τε καὶ ἁπαλός.