Herodianus Περὶ παθῶν 92a

1. ad fr. *90. pro εἰ ϲυντεθῇ scr. ἐάν, pro οἶμαι Δωριεῖϲ — λέγειν scr. οἱ μὲν Δωριεῖϲ λέγουϲι et pro φέρει τὸ γα ἐν μιᾷ λέξει exhibui προφέρεται, praeterea. ἐπεκτάϲεωϲ pro ἐκτάϲεωϲ. Caeterum exemplum ϲὺν Γεωργίῳ ad Choeroboscum celebrandum delectum docet hoc fragmentum ex Choerobosco, qui etiam dictione dilatata velut ter repetito λέγω δὴ se prodit, exscriptum esse sed quin Choeroboscus ab Herodiano petiverit, dubium non est. Quum de scriptura agatur, hoc adnotamentum vel ad Orthographiam vel ad libellum περὶ ϲυντάξεωϲ τῶν ϲτοιχείων pertinere videtur, sed etiam in libro περὶ παθῶν locum habuisse opinor, nam saepius idem in diversis libris repetivisse Herodianum notum est.— Elucet ex hoc articulo Herodianum de accentu epectasis γα aliter sensisse atque de γέ.

2. ad fr. 91. cf. Ahrens de dial. Dor. p. 248 cum not. 6.

3. ad fr *92. Congruit hoc adnotamentum cum lo. Alex. 34, 9. De epectasi 8 cf. II. Pr. B 346, Θ 110, 409.443, 17, Schol. sd Od. δ 665. Lehre quaest. ep. p. 131: de οἶκον δέ, ἀγρὸν δέ, ἅλαδε, φύγαδε Il. Pr Π 697, Lehre q. ep. p. 41, Lob. El. D 241.