Herodianus Περὶ παθῶν 62a

1. nunc ἀρημένοϲ cum α producto legitur, sed ἀριημένοϲ cum brevi α. Videtur esse lectio Zenodotea.

2. ad fr *62 Accentus notatio Herodiani memoriam excitat, quamquam in Apoll. pron. 74, 1 ἑορτή ὁρτή, θέλω λῶ, τρόμοϲ —τέτρομοϲ κτλ. adscriptum est τελέωϲ λέωϲ. Caeterum hic Apollonii locus ostendit huiuscemodi violentas decurtationes summis grammati cis non abiudicandas esse cf. Lob. El, I 148.

3. ad fr. *63 hoc adnotamentum Choeroboscum Herodiano debere inde appa ret, quod totus de declinatione nominum in υξ canon ab illo petitus est. ad. fr. *64. fc. Lob. El. I 146/

4. δέχθαι ἄποιναμ» (Α 23) καὶ τὸ βλῆϲθαι οἶον «πρὶν βλῆϲθαι Μενέλαον» (Δ 115) πεπονθότα εἰϲίν, ἀφαίρεϲιν γὰρ πεπόνθαϲι· τὸ γὰρ ἀνάλογον αὐτῶν δεδέχθαι καὶ βεβλῆϲθαί ἐϲτιν et E. M. 252, 42 δέγμενοϲ ἀπὸ τοῦ δεδεγμένοϲ κατὰ ϲυγκοπὴν (i. e ἀποβολὴν ex usu posteriorum grammaticorum) δέγμενοϲ ὡϲ εἶναι παρακείμενοϲ. ἢ ἀπὸ τοῦ δεχόμενοϲ ὡϲ εἶναι ἐνεϲτώϲ. τὸ δὲ χ εἰϲ γ μετεβλήθη τῆϲ ϲυντάξεωϲ οὕτωϲ ἀπαιτούϲηϲ. cf. Ep. Hom. 351, 15, E. M. 257, 41 et E.M.259, 36 Macrob. p. 328: manifestum est non esse integra πέρθαι βλῆϲθαι δέχθαι, quorum integra sunt πεπέρθαι βεβλῆϲθαι δεδέχθαι.

5. ad. fr. [62a]. cf. Lob. El. I 146.