Herodianus Περὶ παθῶν 422

1. praecepto sumptus videtur. Pro ἐϲταλκώϲ, quod nihil offensionis habet, scribendum est ἑϲταώϲ, qui nominativus revera non reperitur. Ϲaeterum sic Herodianum de huiuscemodi participiis iudicasse apparet ex Schol. L. ad Il ε 698 κεκαφηώϲ ὁ Ἡρωδιανὸϲ οὕτω κανονίζει κεκαφηώϲ. καπῶ καπήϲω κεκαπηκώϲ καὶ Ἰωνικῶϲ κεκαπηώϲ καὶ κεκαφηώϲ. Cf. Choer. Diet. 829, 6 ἀπὸ τοῦ γέγηκα καὶ. τέθνηκα καὶ ἕϲτηκα καὶ βέβηκα κατὰ ωναϲ ἀποβάλλεται τὸ κ καὶ γίνεται ἑϲτηώϲ γεγηώϲ βεβαώϲ τεθηώϲ καὶ πάλιν κατὰ τοὺϲ αὐτοὺϲ Ἴωναϲ ϲυϲτολὴ παρακολουθεῖ τοῦ η εἰϲ α καὶ γίνεται ἑϲταώϲ (Θ 565) εἐϲταότεϲ παρ’ ὄχεϲφι καὶ λοιπὸν κατὰ κρᾶϲιν ἐν μὲν τῇ εὐθείᾳ τοῦ ᾶ καὶ ω εἰϲ ω ἑϲτώϲ, βεβώϲ γεγώϲ τεθνώϲ ὥϲπερ βοάω βοῶ, ἐν δὲ τῇ γενικῇ τοῦ αο εἰϲ ω ἑϲτῶτοϲ βεβῶτοϲ γεγῶτοϲ.

2. ad fr. *421. Cum Salmasio probante Lobeckio Proli. p. 423 pro διὰ τοῦ ϲ scripsi διὰ τοῦ θ, quod commendatur etiam praecedente fragmento.

3. ad fr. 422. Extrema verba παρὰ τὸ addidi ex E. ud., quum explicationem Herodianεae originationis confineant.