Herodianus Περὶ παθῶν 38

1. ad fr. 38. pro τῆϲ διὰ τοῦ ῑ scripsi lin. 12 μή. Postrema verba Ζonaras 543 pervertit scribens ὁ δὲ Ἡρωδιανὸϲ καὶ Χρύϲιπποϲ, nam certum est Herodianum Chrysippi explicationem non ideo attulisse, quod probaverit, sed ut eam improbaret. Sed refutatio consulto epitomatorum more soppressa est. Cum nostro loco mire congruit Π. Pr. 799: ἴϲκοντεϲ: Ἀρίϲταρχοϲ ἀξιοῖ διὰ τῆϲ ει διφθόγγου γράφειν, ἐπεὶ ἐν ἑτέροιϲ, φηϲί, τὸ κατὰ διαίρεϲιν αὐτοῦ ὁρᾶται, ἐΐϲκω λεγόμενον «ἐΐϲκω πηγεϲιμάλλῳ» (Π. Γ 197). οἱ δὲ περὶ τὸν Ἀλεξίωνα διὰ τοῦ ῑ μόνου ϲυνεϲταλμένου. κἀγὼ δὲ τούτοιϲ ϲυγκατατίθεμαι τὸ μὴ δύναϲθαι τὰ τοιαῦτα τῶν ῥημάτων, λέγω δὲ τὰ διὰ τοῦ ϲκω,ἔχειν πρὸ τέλουϲ δίφθογγον ἐκφωνουμένην,

2. a Ζenodoto ex aliis fontibus addita est. Nam Ηerodianns teste Choer. 746 imperativo perfecti exitum ε, quem solum Apollonius comprobavit, abiudicavit finem θι amplexus, qui ab Apollonio reiectus est. — Ectasin vocalis in imperativo ipse etiam Herodianas in Rhematico Choer. p. 893 commemoraverat et, ut ex Schol. ad 0d. γ 380 concludi potest, ἵληθι cum δίδωθι composuerat, Apollonio prae eunte, ut ex nostro loco consequitur. Si hic ut equidem opinor, Herodianeus cst, ctiam E. M. 753, 55 τέτλαθι «τέτλαθι μῆτερ ἐμὴ» (Ιl. Α 586) ἐκ τοῦ τλῶ τλῆμι τὸ πληθυντικὸν τλάμεν, τὸ προϲτακτικὸν τλάθι καὶ κατ’ ἀναδιπλαϲιαϲμὸν τέτλαθι ab Herodiano profectus sit, quamquam ex sequenti articulo e libro περὶ παθῶν desumpto coniici potest eum etiam hic adiecisse ἀξιοῖ Φιλόξενοϲ εἶναί τι καὶ τέτλημι ῥῆμα, ut ipse Herodianus in E. M. 749, 15, ubi tamen futilia immixta sunt, τέθναθι ex τέθνημι repetivisse videtur. Caeterum afferendum est Lobeckium in El. Ι 186 ex Schol. ad Π. Θ 296: δεδεγμένοϲ: οὕτωϲ οἱ Ἀριϲτάρχου διὰ τοῦ γ δεδεγμένοϲ, Ἡρωδιανὸϲ δὲ διὰ τοῦ χ collato Schol. ad Ι 191 γράφεται καὶ δέχμενοϲ coniectare Herodianum δεδέχμενοϲ proparoytonos scripsisse ita ut ex δεχόμενοϲ primum per syncopen δέχμενοϲ, tum per reduplicationem δεδέχμενοϲ existere iuberet.