Herodianus Περὶ παθῶν 299a

1. ad fr. *296. Herodianeam originem prodit quaestio ποῖόν ἐϲτιν ἀναλογώτερον, quam deprehendimus in fr. 46 et 45, cui respondetur verbis Herodiano consuetis καὶ λέγομεν ὅτι. —Idem habent An. Ox. II 349, 24, ubi pro exemplis productae post abiectum vocalem syllabae proponuntur κεφάλαιον κεφαλἀδιον, οὕὔὔραιον οὐράδιον.

2. ad fr. 297, Non solum extrema pars, cni Heroliani nomen additum est, ab eo profectum est, sed totum, nam consuetudo est epitomatorum auctorem quem exscripserunt, nominato demum, postquam plura excerpserunt cf. e. g. fr. 258. cf. Il. Pr. Α 461 αὖε: ψιλῶϲ τέτακται γὰρ ἐπὶ τοῦ φωνεῖν. ὅταν δὲ ἐπὶ τοῦ ξηραίνειν ἅπτειν, τότε δαϲυντέον ἔϲτι γὰρ ϲύνθετον (τὸ ἀφαύω addit Lehrsius, Lobeckius Technol. 11 παρὰ τὸ α ϲτερητικὸν καὶ τὸ ὕω τὸ βρέχω).

3. ad fr. 300. pro δέω cripsi δεῶ ex rcadd. 164, 10 cf. E. M. 315, 56 et 258, 45, Ep. Cr. 1 174, 6.