Herodianus Περὶ παθῶν 287a

1. ζηνόδοτοϲ et in Sne adnotamenti pro οὕτω ζήτει posui οὕτωϲ Ἡρωδιανόϲ, qui fortasse in Catholica vel in Ehematico alteram explicationem, secundum quam θείω praesens paragogum esse putabatur cf. An. Par. III 335, 3 θείομεν. ἔϲτιν θῶ, τούτου παραγωγὸν θείω ὡϲ ὄψω ὀψείω, τελῶ τελείω, οὕτω καὶ θῶ θείω καὶ θείομεν amplexus est. Atque eadem inconstantia in sequente E. M. fragmento, in quo ἢ inserui, conspicitur, quare Herodiano assignare non dubitai. Dlϲ de E. M. articulo θείομεν in Phlol. XXI p. 390.

2. ad fr. *285. cf. An. Par. III 365, 22 ἐφείω ἐπιβάλλω, ἐπενέγκω, καὶ ἔϲτιν ἐνεϲτὼϲ εἶω καὶ ἐν ϲυνθέϲει ἐφείω.

3. ad fr. 286 cf. Choer. 697, 19.

4. ad fr. 287. Ex Herodiano hausit Choer. 552, 3 (ct. Orion. 55, 12) ἀπὸ τοῦ λήθω τὸ λαμβάνω γίνεται λήψω λέληφα καὶ ἀπὸ τοῦ λήχω τὸ λαγχάνω λήξω λέληχα καὶ ἀπὸ τοῦ μείρω τὸ μερίζω μερῶ μέμαρκα μέμαρμαι μέμαρται· καὶ ἐπὶ τοιούτων τῶν παρακειμένων οἱ Ἀθηναῖοι ἀποβάλλουϲι τὸ ἐν τῇ ἀρχῇ ϲύμφωνον καὶ προϲτιθέαϲι τὸ ι μετὰ τοῦ o καὶ λέγουϲιν εἴληφα καὶ εἴληχα καὶ εμαρται, ἐξ οὗ εἱμαρμένη οἱονεὶ ἡ πᾶϲι μεμεριϲμένη, νᾷ μὴ εὑρεθῇ ἀπὸ φωνήεντοϲ ἀρχόμε-

5. ad fr. |287 ). ut quae Constantin. Lascaris βιβλίον γ’ περὶ τῶν παρψχημένων ἐκ τοῦ πολυμαθοῦϲ Ἡρωδιανοῦ se ex Herodiano excerpsisse dicit, quamvis ex Choerobosco sumpta tamen ad Herodianum auctorem referenda sunt, sic etiam haec Ϲhoerobosci ex Herodiano petita esse videntur. de ἐληλύθειν cf. praeterea p. 600, 8. Saepissime Herodianus in orthographia, ubi de scriptura per ἑι et ι agit, pieonasmi vocalis ἕ mentionem facit e. g. νείαιρα, νείατοϲ, Ἀργειφόντηϲ, ἐρείπια, κλειτύϲ, sed haec nferre nolui, quum loci in fragmentis orthographiae piene proferendi sint.